ตอนที่ 378 ต้องการพ่อสักคน

ตอนที่ 378 ต้องการพ่อสักคน

เผยลี่เชินฝ่าฝูงชนที่วุ่นวายแน่นหนาออกมา คนรอบข้างต่างพากันตื่นตกใจ เสียงดังลุกฮือขึ้นมาทันที

เมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นไม่ไกล ไป๋เสว่เอ๋อตัวเย็นขึ้น รีบย่ำเดินเร็วขึ้น จู่ๆเธอกระวนกระวายขึ้นมา กำมือทั้งสองแน่นจนเหงื่อออกไม่หยุด

หลังจากที่เผยลี่เชินออกมาจากฝูงชนได้ เงาของผู้หญิงที่คุ้นเคยใส่เสื้อคลุมสีครีมคนนั้นก็หายไปแล้ว

เขาขมวดคิ้วขึ้น รีบก้าวเดินอย่างรวดเร็ว หันไปมองรอบๆ ก็ไม่เห็นคนนั้นเอง เขากำหมัดแน่น รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างไร้เรี่ยวแรง

เขาเห็นเธออย่างชัดเจน! รู้สึกได้ว่าต้องเป็นเธออย่างแน่นอน! ทำไมถึงต้องหายจากสายตาของเขาไปแบบนี้!

ฉีเฟิงรีบเดินตามถามเผยลี่เชินขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ประธานเผย เกิดอะไรขึ้นครับ?”

เงียบไปครู่หนึ่ง เผยลี่เชินอดกลั้นความโมโหเอาไว้ พูดขึ้นด้วยเสียงนิ่งเรียบ “ไม่มีอะไร นายอยู่ที่นี่ก่อน งานดำเนินต่อ”

หลังจากพูดจบ เขาหันหลังเดินกลับเข้าไปที่ตึกตระกูลเผยอย่างรวดเร็ว ทิ้งผู้คนมากมายที่ยืนสับสนอยู่ไว้ด้านนอก

เหอหย่าหานที่อยู่บนเวทีมองดูฝ่ายชายที่เดินออกไปอย่างไม่สนใจอะไร ทิ้งเธอไว้ต่อหน้าผู้คนจำนวนมากที่ต่างพากันวิจารณ์ต่างๆนานา ตอนนั้นเอง เธอรู้สึกเพียงแค่รู้สึกว่าเธอเสียหน้าจนโกรธหน้าร้อนผ่าวไปหมด

เธอกำหมัดขึ้นแน่น รู้สึกเสียใจและน้อยใจขึ้นมาทันที

พิธีกรที่อยู่ด้านข้างยิ้มทำอะไรไม่ถูก พูดจากหยอกล้อแก้ขัด จากนั้นเชิญให้เหอหย่าหานพูดกล่าวบางอย่าง เมื่อพูดจบก็เชิญเธอลงจากเวที

เมื่อถึงช่วงจับของรางวัล และ ดาราขึ้นเวทีร่วมกิจกรรม ไม่นานนักบรรยากาศบนเวทีก็ครึกครื้นขึ้นมาอีกครั้งเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เหมือนเป็นข้อผิดพลาดที่มาแทรกเพียงช่วงเดียว ทำให้ทุกคนลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อกลับไปบนรถเหอหย่าหานกัดฟันไม่พอใจ โกรธโมโหทนไม่ไหว

ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของอัญมณีแบรนด์ Involve ตอนที่เผยลี่เชินอยากจะเชิญนักออกแบบอัญมณีคนนั้นมา เธอทุ่มเทพยายามทำทุกวิถีทางบินไปเชิญเขามาจากต่างประเทศหลายครั้งกว่าจะคุยกันได้อย่างลงตัว คิดไม่ถึงเลยว่า เมื่อเผยลี่เชินไม่มีผู้หญิงคอยอยู่เคียงข้าง จะทำให้เขาเมินเฉยต่อเธอมากเพียงนี้.....

เหอหย่าหานกัดริมฝีปากแน่น หยิบมือถือขึ้นมากดโทรออก

“ฮัลโหล พ่อ เมื่อครู่เผยลี่เชินทิ้งหนูไว้บนเวทีคนเดียวแล้วเขาก็ออกไปข้างนอก เขาไม่สนใจความรู้สึกของหนูเลยสักนิด....”

เหอชิงเฟิงได้ยินเช่นนั้น ขมวดคิ้วขึ้น พูดปลอบเธอ “ไม่เป็นไรนะ พรุ่งนี้ก็จัดงานวันสุดท้ายแล้วใช่ไหม? ลูกทนอีกหน่อย เดี๋ยวพ่อจะให้เขามาทานข้าวที่บ้าน สั่งสอนเขาสักหน่อย!”

เมื่อได้ยินพ่อพูดเช่นนั้น เหอหย่าหานจึงจะสบายใจขึ้น “งั้น...พ่อจะพูดถึงเรื่องนั้นกับเขาไหม?”

“แน่นอน! ครั้งนี้พ่อคิดไว้ดีแล้ว จะเรียกท่านเผยมา พ่อจะพูดเรื่องแต่งงานต่อหน้าพ่อของเขา เผยลี่เชินไม่กล้าปฏิเสธต่อหน้าอย่างแน่นอน”

เหอหย่าหานไม่มั่นใจ จึงลังเลถามต่อ “งั้นถ้าเขาไม่ยอมรับล่ะ?”

“หึ!” เหอชิงเฟิงสบถออกมา “ถ้าไม่ตอบตกลงพ่อก็จะเลิกคบกับท่านเผย ลูกสาวของพ่อมอบใจทั้งใจให้กับเขาไปหมดแล้ว เผยลี่เชินคงจะไม่ตาบอดไม่เลือกลูกหรอก!”

เหอหย่าหายได้ยินเช่นนั้น “อิอิ” ยิ้มออกมาทันที

ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจลดลงไปทันที เหอหย่าหานวางสายลง เงยหน้าออกไปทางหน้าต่างมองไปที่หน้าตึกตระกูลเผย ยิ้มเยาะ

ต้องมีสักวัน เธอจะทำให้เผยลี่เชินยอมรับเธอให้ได้!

อีกด้านหนึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อเดินออกมาจากซุ้มร้านค้าเล็กๆ มองออกไปรอบๆทั้งหน้าและหลัง ไม่เห็นเงาของเผยลี่เชินจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เมื่อครู่เธอเห็นเงาสะท้อนจากกระจกว่าเผยลี่เชินวิ่งตามเธอมา เธอจึงตกใจรีบเข้าไปแอบในร้านค้า แอบอยู่นานจึงจะกล้าเดินออกมา

เธอคิดว่าตัวเองจะปิดบังความรู้สึกของตัวเองได้ดี อีกทั้งไม่ได้เจอกับเผยลี่เชินเป็นเวลานาน เขาคงจำเธอไม่ได้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่า....

สูดหายใจเข้าลึก ทำให้ใจเย็นลง ไป๋เสว่เอ๋อเดินตรงไปยังทางด้านหน้า โบกแท็กซี่คันหนึ่งมุ่งหน้าไปยังพิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์

หลังจากขึ้นไปบนรถ ไป๋เสว่เอ๋อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เธอเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที