ตอนที่ 380 ให้ทำความรู้จักตอนนี้

ตอนที่ 380 ให้ทำความรู้จักตอนนี้

เจียงหวั่นหวั่นไม่อยากจะคิดถึงผลที่ตามมาหากกู้หลี่เหลียงนำเรื่องนี้ไปบอกเผยลี่เชิน! เธอเห็นมาโดยตลอดว่าไป๋เสว่เอ๋อทุ่มเทพยายามหลบไม่ให้เจอเผยลี่เชินมากแค่ไหน ผู้หญิงคนเดียวหอบลูกออกไปใช้ชีวิตลำพังอยู่ห้าหกปี! มันจะเป็นเพราะเธอคนเดียวทำลายความตั้งใจทั้งหมดนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

“นายจะทำอะไร?” เจียงหวั่นหวั่นกัดริมฝีปากถาม

น้ำเสียงของกูหลี่เหลียงยังคงผ่อนคลายไม่สนใจอะไร “สิ่งที่ผมต้องการง่ายมาก คืนเงินที่ติดผมไว้กับคำขอโทษ ทุกอย่างก็จบ”

เจียงหวั่นหวั่นกำหมัดแน่น เจียงหวั่นหวั่นลังเลอยู่สักพักจึงตัดสินใจ เธอพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “ส่งตำแหน่งที่อยู่ของนายมา! ถ้านายยังจะลีลาพูดมากหรือจะต่อรองอะไรอีก! กู้หลี่เหลียง ฉันไม่ยอมให้นายแน่นอน!”

“สบายใจได้! ไม่มีอะไรแน่นอน!” เผยลี่เชินหัวเราะ สายตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

เขาวางสายลง เผยลี่เชินเดินเข้ามาพอดี

เมื่อเห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของกู้หลี่เหลียง เผยลี่เชินขมวดคิ้วขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่ามาทำหน้าหื่นแบบนั้นใส่ฉัน!”

กู้หลี่เหลียงถูกเผยลี่เชินพูดตบหน้าเช่นนั้น สีหน้าเจื่อนทันที พูดสวนทันที “ใครหน้าหื่นห้ะ! มีแต่นายที่จริงจัง! มีแต่นายที่ใจบริสุทธิ์ผุดผ่อง! หกปีแล้วยังเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ!”

เมื่อพูดออกมาเช่นนั้น สีหน้าของเผยลี่เชินขรึมลงไปทันที

กู้หลี่เหลียงเห็นเช่นนั้น จึงรู้สึกว่าตัวเองพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา เขารีบหัวเราะกลบเกลื่อนเปลี่ยนเรื่องพูด “นี่เพื่อนเผย! เดี๋ยวงานโปรโมทออกแบบอัญมณีที่จัดขึ้นข้างนอก ฉันไปเสนอหน้าแปปเดียวก็ได้ใช่ไหม ไม่ต้องขึ้นเวทีพูดอะไรเนอะ?”

เผยลี่เชินมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็น พลางเปิดเอกสารตารางงานกิจกรรมอัญมณีในมือ พูดขึ้น “หน้าแบบนายเนี่ยนะ ไปไม่ไปก็มีค่าเท่ากัน”

หลังจากที่โดนเผยลี่เชินเย้ยเยาะอย่างไม่สบอารมณ์ กู้หลี่เหลียงหูตกลงทันที นั่งอยู่บนโซฟา พูดขึ้น “งั้นช่างเถอะ ฉันไม่ไปแล้วละกัน”

“ไม่ไปก็ไม่ต้องไป” เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นเผยลี่เชินเดินออกไปจากห้องพักไป

ข้างนอกเป็นลานงานกิจกรรม วันนี้จัดงานโปรโมทเป็นสันสุดท้าย ผู้คนแน่นขนัดกันหน้าเวที ขวักไขว่ไปมาจำนวนมาก

เจียงหวั่นหวั่นพาห้าวเจ๋อน้อยออกมาจากโรงแรม รีบมุ่งตรงไปที่ตึกออฟฟิศบริษัทตระกูลเผย เมื่อเพิ่งลงจากรถก็เห็นงานกิจกรรมที่ครึกครื้นเป็นอย่างมาก

“คุณน้าหวั่นหวั่น ตรงนั้นมีงานอะไรหรอครับ?” ห้าวเจ๋อน้อยใส่หน้าการอนามัยอันใหญ่ พูดจาฟังดูไม่ค่อยชัดสักเท่าไหร่

เจียงหวั่นหวั่นยกมือขึ้นจัดหน้ากากอนามัยบนหน้าเขา เพื่อให้มั่นใจว่าปิดหน้าเขาได้ จึงจะโล่งใจพูดขึ้น “น้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวน้าทำธุระเสร็จแล้วจะพาไปดูนะ”

เธอพูดพลางก้มหน้าลงข้อความบนมือถือที่กู้หลี่เหลียงส่งมา จูงมือห้าวเจ๋อน้อยไปด้านหลังเวที ขณะที่เธอกำลังเดินเข้าไป ทันใดนั้นมีพนักงานออกมากันเธอไว้ไม่ให้เข้าไป

เสียงเพลงดังกึกก้อง เจียงหวั่นหวั่นต้องตะโกนพูด “ฉัน...ฉันมาหากู้หลี่เหลียงค่ะ”

พนักงานยังไม่ทันได้พูดอะไร เมื่อเจียงหวั่นหวั่นเงยหน้าขึ้น ก็เห็นกู้หลี่เหลียงที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพัก เขารีบกวักมือเรียกเธอเข้าไป

กู้หลี่เหลียงเชิดคางเรียกเธอ พนักงานที่ยืนอยู่ด้านข้างเข้าใจทันที รีบหลีกทางให้เจียงหวั่นหวั่นเข้าไป

เจียงหวั่นหวั่นเดินเข้าไป หยิบเงินหนึ่งร้อยหยวนยัดใส่เข้าไปในมือของเธอ ขอโทษเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉย “ขอโทษค่ะ”

เสียงของเพลงดังมาก จนกลบเสียงของเธอหายไป

กู้หลี่เหลียนพิงริมประตูห้องไว้ มองเธอด้วยความสนใจอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นฝ่ายหญิงขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์ เขายิ่งอยากจะกวนเธอมากขึ้น

เขายิ้มตาหยีพูดขึ้น “เธอพูดว่าอะไรนะ? ผมไม่ได้ยิน!”

สีหน้าของเจียงหวั่นหวั่นนิ่งเฉย พูดเสียงดังตะโกนใส่กู้หลี่เหลียง “ขอ!....โทษ.....”

ยังไม่ทันพูดจบ จู่ๆเธอก็ถูกใครบางคนดึงเข้าห้องพักไป เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ประตูห้องก็ถูกปิดลง ตัวของเธอถูกกู้หลี่เหลียงกดทับไว้ข้างกำแพง

ทั้งสองใกล้ชิดกันอย่างมาก เวลานั้นเองเจียงหวั่นหวั่นทำสีหน้าไม่ถูก หัวใจเต้นระรัว

“นาย...”