ตอนที่ 382 ติดคำอธิบายกับเธอไว้

ตอนที่ 382 ติดคำอธิบายกับเธอไว้

กู้หลี่เหลียงที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นเจียงหวั่นหวั่นร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา เขารู้สึกไม่ดี จึงขมวดคิ้วขึ้น เดินเข้าไปใกล้

“นี่! ให้ผมช่วยคิดหาวิธีหน่อยไหม?”

“นายจะไปมีวิธีอะไรได้!” เจียงหวั่นหวั่นซ้ำน้ำตาที่ขอบตา “ถ้าไม่ได้เป็นเพราะนาย เรื่องคงไม่กลายเป็นแบบนี้....”

ได้ยินเช่นนั้น กู้หลี่เหลียงยิ้มมุมปาก “เหมือนจะ...ใช่”

เขาเงยหน้าเหลือบมองไปที่ประตูตึกออฟฟิศตระกูลเผย เมื่อครู่เผยลี่เชินอุ้มห้าวเจ๋อน้อยเข้าไปด้านใน ถ้าเดาไม่ผิด เขาคงไปที่ล็อบบี้หรือห้องยามรักษาความปลอดภัยชั้นหนึ่ง

มองดูเจียงหวั่นหวั่นก้มหน้าร้องไห้สะอื้น กู้หลี่เหลียงยื่นมือออกแตะแขนของเธอ “เจ้าโง่ เรื่องสถานะของเด็กน้อยคนนั้น ฉันไม่มีทางพูดออกมาแน่นอน แต่เผยลี่เชินจะเดาถูกรึเปล่าก็โทษผมไม่ได้นะ แต่ที่แน่ใจได้ก็คือ ถ้าเผยลี่เชินไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร เขาก็จะพาเด็กคนนั้นไปที่ห้องรักษาความปลอดภัยหรือล็อบบี้ชั้นหนึ่ง รอให้เขาไปก่อน พวกเราค่อยไปหาเด็กน้อยกัน ไม่จำเป็นต้องมาน้องร้องไห้ตรงนี้หรอก”

เมื่อได้ยินกู้หลี่เหลียงพูดขึ้นเช่นนั้น เจียงหวั่นหวั่นตกใจตะลึง หยุดร้องไห้ หันไปถามเขาด้วยความสงสัย “จริงเหรอ?”

“ฉันจะโกหกเธอทำไมอีกล่ะ?” กูหลี่เหลียงขำออกมา “ขอเตือนไว้ก่อนนะ ห้ามให้เผยลี่เชินเห็นว่าเธอไปรับเด็กคนนั้น ไม่อย่างนั้นเขาต้องทายถูกแน่นอน”

เมื่อพูดจบ กู้หลี่เหลียงหันหลังเดินออกไปทันที

เจียงหวั่นหวั่นเช็ดคราบน้ำตา วิธีที่กู้หลี่เหลียงบอก มีความเป็นไปได้ เธอค่อยๆเดินตามเขาไปที่หน้าประตู

เดินได้เพียงไม่กี่ก้าว เธอรู้สึกผิดขึ้นมา หยิบมือถือขึ้นรีบโทรหาไป๋เสว่เอ๋อ.....

ในขณะเดียวกัน ที่ล็อบบี้ชั้นหนึ่ง เผยลี่เชินนั่งอยู่บนโซฟา มองดูเด็กน้อยด้วยความใจจดใจจ่อ

ห้าวเจ๋อน้อยดื่มน้ำเข้าไปจนหมดแก้ว หลังจากที่วางแก้วลง เขาหันไปมองเผยลี่เชิน ถามขึ้นด้วยความตั้งใจ “คุณพ่อ ทำไมพวกเขาถึงเรียนคุณพ่อว่าข้าวโอ๊ตล่ะ?”

“ข้าวโอ๊ต?” เผยลี่เชินงงไปชั่วขณะ “ข้าวโอ๊ตอะไรเหรอ?”

ฉีเฟิงที่นั่งอยู่ด้านข้างกลั้นขำไม่ได้ หัวเราะออกมา “ที่เขาพูดคงไม่ใช่ชื่อของประธานเผยหรอกใช่ไหมครับ?”

ได้ยินเช่นนั้น เผยลี่เชินยักคิ้วหันไปหาห้าวเจ๋อน้อย ยิ้มมุมปากพูดขึ้น “หนูชื่ออะไร?”

ห้าวเจ๋อน้อยตอบอย่างหนักแน่นมั่นใจ “ผมชื่อเจ๋อน้อย อายุห้าขวบครับ”

เมื่อได้ฟังอายุของเขา เผยลี่เชินนิ่งไปทันที ทันใดนั้นเขาก็คิดคำนวณเวลาที่ห่างกับไป๋เสว่เอ๋อเป็นวลาหกปีพอดี ถ้าเธอยังอยู่กับเขา อาจจะเป็นไปได้ที่พวกเขาคงมีลูกอายุสี่ห้าขวบด้วยกัน....

“คุณพ่อ แม้ว่าผมจะยอมรับให้คุณเป็นพ่อ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความเห็นของแม่ อาทิตย์หน้าเป็นวันเกิดของแม่ ถ้าพ่อสามารถทำให้แม่มีความสุขได้ ผมก็จะยอมรับให้คุณเป็น....”

ได้ฟังเด็กน้อยพูดจาเจื้อยแจ้วด้วยความตั้งใจไม่หยุด เผยลี่เชินยิ้มอย่างมีความสุขยิ่งขึ้น

อยู่ต่อหน้าเด็กน้อยที่จู่ๆโผล่มาเรียกเขาว่าพ่อ เขากลับไม่รู้สึกรำคาญหรือรังเกียจ แต่เขาไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายในเรื่องของคนอื่นที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองมากนัก

ฉีเฟิงมองดูเวลา เดินเข้าไปกระซิบเตือนเผยลี่เชิน “ประธานเผย ใกล้ถึงเวลาแล้วครับ”

เผยลี่เชินได้ยินเช่นนั้น พยักหน้า หันหน้ามองไปที่ห้าวเจ๋อน้อย ยกมือขึ้นลูบหัวเขา พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “โอเคนะเจ๋อน้อย ผมจะให้คุณลุงยามอยู่รอแม่ของหนูเป็นเพื่อนที่นี่ เป็นเด็กดีนะ อย่าซนล่ะ”

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินออกไป

ห้าวเจ๋อน้อยลุกขึ้นยืน พูดขึ้น “คุณพ่อ...”

เผยลี่เชินลังเลสักพัก แต่สุดท้ายเขาก็ขมวดคิ้ว รีบเดินออกจากล็อบบี้

ห้าวเจ๋อน้อยหยิบรูปในกระเป๋าเสื้อออกมา ถือรูปวิ่งตามเขาไป “คุณพ่อ พ่อยังไม่ได้ดูรูปถ่าย...”