ตอนที่ 383 กลับเซียงหนานทันที

ตอนที่ 383 กลับเซียงหนานทันที

เจียงหวั่นหวั่นเห็นสีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อเคร่งเครียด รู้ทันทีว่าเธอหวั่นไหวกับเรื่องนี้ เธอสูดหายใจเข้าลึก มองดูห้าวเจ๋อน้อยที่นั่งดูข้าง รู้สึกผิดขึ้นมา “เดี๋ยวถึงโรงแรมแล้วฉันจะอธิบายให้เธอฟังนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อสะดุ้งขึ้นมา เรื่องแบบนี้ไม่ควรพูดต่อหน้าห้าวเจ๋อน้อย

“โอเค” ไป๋เสว่เอ๋อตอบรับ ถอนหายใจ หันหลังมองไปที่ห้าวเจ๋อน้อย ถามขึ้น “ลูกรัก เมื่อครู่ลูกตกใจกลัวเลยใช่ไหม คิดว่าถูกทิ้งแล้วรึเปล่า?”

ห้าวเจ๋อน้อยลังเลอยู่สักพัก ค่อยๆพยักหน้าลง โน้มหัวไปซุกอยู่ที่อ้อมอกของไป๋เสว่เอ๋อ ไม่พูดอะไร

แต่ในความเป็นจริง เขาไม่ได้กลัว เขาแค่ผิดหวัง ผิดหวังที่เขาอุตส่าห์เจอผู้เป็นพ่อ แต่กลับถูกเขาทิ้งไว้แล้วเดินจากไป รูปถ่ายก็ไม่แม้แต่หันมามองดู...

เมื่อเป็นเช่นนั้น ของขวัญวันเกิดที่เขาอยากจะให้แม่ก็สิ้นหวังแล้ว....

ไป๋เสว่เอ๋อยกมือขึ้นลูบหัวห้าวเจ๋อน้อย “ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวแม่พากลับไปพักที่โรงแรม”

เมื่อกลับถึงโรงแรม ไป๋เสว่เอ๋อจัดที่ทางให้ห้าวเจ๋อน้อยนอนพักผ่อน แล้วเธอก็ออกมาจากห้อง เดินไปคุยกับเจียงหวั่นหวั่นที่ประตู

เจียงหวั่นหวั่นรู้สึกผิดมาก “ขอโทษนะเสว่เอ๋อ เรื่องวันนี้เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรพาเจ๋อน้อยออกไป...”

ไป๋เสว่เอ๋อได้ยินเช่นนั้น พูดขึ้น “เรื่องก็เกิดขึ้นมาแล้ว จะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์หรอก สรุปวันนี้เกิดอะไรขึ้น เธอบอกฉันมาเถอะ”

เจียงหวั่นหวั่นจับมือทั้งสองไว้แน่น “เอ่อ...ต้องท้าวความไปตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้า”

เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่างโดยละเอียดตั้งแต่เรื่องที่เจอกู้หลี่เหลียงโดยบังเอิญเมื่อวาน จนถึงวันนี้ที่เธอพาห้าวเจ๋อน้อยไปที่ตึกออฟฟิศตระกูลเผย ไป๋เสว่เอ๋อฟังจนสีหน้าดูย่ำแย่ จนสุดท้ายทนไม่ไหว “เธอบอกว่ากู้หลี่เหลียงจะไม่เอาเรื่องสถานะของเจ๋อน้อยไปบอกเผยลี่เชินเหรอ?”

เจียงหวั่นหวั่นพยักหน้า “เขาบอกว่าเขาจะไม่พูดพร่ำเพื่อ แต่เขาก็บอกว่า ถ้าเผยลี่เชินเดาขึ้นมาเองได้ ก็จะโทษเขาไม่ได้...”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก ทันใดนั้นเธอรีบหันหลังเดินเข้าไปในห้องทันที

เจียงหวั่นหวั่นรีบถามต่อ “เสว่เอ๋อ เป็นอะไรไป?”

ไป๋เสว่เอ๋อไม่พูดอะไรต่อ เริ่มเก็บสัมภาระ “เธอคิดว่าสติปัญญาระดับเผยลี่เชินจะทายไม่ถูกงั้นเหรอ?”

การที่เผยลี่เชินจะรู้สถานะของห้าวเจ๋อน้อยติดเพียงเรื่องเวลาเท่านั้น อีกทั้งคำวิจารณ์ต่างๆบนโลกอินเตอร์เน็ต ห้าวเจ๋อน้อยถูกถ่ายรูปไปด้วย ถ้าเผยลี่เชินอยากจะสืบหาเรื่องนี้ ก็คงปิดบังความจริงไว้ไม่ได้

เจียงหวั่นหวั่นตกใจตะลึง “งั้นทำยังไงดีล่ะ?”

“ไป!” ไป๋เสว่เอ๋อเงยหน้าขึ้น เก็บสัมภาระทุกอย่างใส่กระเป๋าเดินทาง “ฉันจะพาเจ๋อน้อยกลับเซียงหนาน กลับเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเจียงหวั่นหวั่นเห็นเช่นนั้น รีบเก็บสัมภาระตามเธอทันที

อีกด้านหนึ่ง ณ ออฟฟิศตระกูลเผย

งานโปรโมทอัญมณีวันสุดท้ายจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ เผยลี่เชินกำลังคิดจะกลับไปที่บริษัท แต่เหอหย่าหานกลับตามมาติดๆ

“ลี่เชิน งานวันนี้เสร็จแล้ว เราไปทานข้าวเย็นกันดีไหม? พ่อฉันบอกว่าไม่เจอคุณนานแล้ว...”

เผยลี่เชินตอบด้วยสีหน้านิ่งเรียบ “ไม่ละ วันนี้ค่อนข้างเหนื่อย”

“ลี่เชิน...” เหอหย่าหานไม่ยอมง่ายๆ เดินตามเขา พูดต่อ “พ่อบอกว่าวันนี้คุณท่านเผยก็ไป คุณจะไม่ไปจริงเหรอ?”

ได้ยินเช่นนั้น เผยลี่เชินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขามองความหมายเธอออกทันที ดูไปแล้ววันนี้คงเป็นงานเลี้ยงพูดคุยเรื่องผลประโยชน์บางอย่าง ถ้าวันนี้เขาไม่ไป สักวันเขาก็ต้องไปอยู่ดี

ยกมือขึ้นกุมขมับ เผยลี่เชินพูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “อื้ม งั้นคุณส่งเวลามาให้ผม”

ได้ยินเช่นนั้น เหอหย่าหานสายตาเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบตอบด้วยความดีใจ “โอเคค่ะ”

เผยลี่เชินเดินเข้าไปในล็อบบี้ชั้นหนึ่ง กวาดสายตามองดูตามทางเดิน ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้ เดินเลี้ยวไปอีกทางหนึ่ง

ฉีเฟิงเดินเข้าพูดกับเขา “ประธานเผย ผมโทรเช็คกับยามแล้ว เด็กผู้ชายคนนั้นมีแม่มารับไปแล้วครับ”

“อื้ม ผมรู้แล้ว”

เผยลี่เชินพูดพลาง ไม่มีท่าทีจะหยุดเดินลง

เมื่อเดินถึงประตูล็อบบี้ เผยลี่เชินผลักประตูเข้าไป ในห้องนั้นไม่มีใครอยู่ ในใจรู้สึกอึดอัดพูดอะไรไม่ถูก

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ตอนกำลังหันหลังกลับ สายตาเขากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างบนโซฟา

เหมือนมีการ์ดนามบัตรวางอยู่