ตอนที่ 395 เกี่ยวข้องกับเธอหรือไม่

ตอนที่ 395 เกี่ยวข้องกับเธอหรือไม่

ความคิดอันน่ากลัวเช่นนี้ผุดขึ้นมาภายในหัวสมองของไป๋เสว่เอ๋อร์ เธอเหลือบมองเผยลี่เชินอย่างระมัดระวัง เธอลังเลและไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไป

ถ้าเกิดว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นเป็นเรื่องจริงแล้วล่ะก็ มันจะต้องเกิดเรื่องน่ากลัวมากมายขึ้นแน่นอน......

เมื่อดูออกว่าหญิงสาวมีบางอย่างเก็บซ่อนไว้ในใจและไม่ยอมพูดออกมา เผยลี่เชินจึงขมวดคิ้วและถามออกไปว่า “มีอะไรงั้นเหรอ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็ค่อยๆ พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “ฉันกำลังคิดว่าตอนที่ฉันยังทำงานอยู่ที่บริษัทนี้เมื่อหกปีก่อน เรื่องราวแปลกๆ ที่เคยเกิดขึ้นพวกนั้นจะเกี่ยวข้องกับเธอด้วยไหม”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเผยลี่เชินก็ดูเคร่งเครียดไม่น่ามองขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ผมจะให้ฉีเฟิงไปตรวจสอบดู คุณไม่ต้องคิดมากเรื่องนี้หรอก”

ขณะที่เขาพูดอยู่นั้น เขาก็ก้าวเท้าและเดินไปยังประตูทางเข้าหลักของบริษัทในทันที

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นเช่นนั้น เธอก็รีบสาวเท้าเดินตามเขาไปในทันที แต่ทว่าขาของชายหนุ่มนั้นทั้งยาวและสาวเท้าอย่างรวดเร็ว ทำให้หญิงสาวต้องวิ่งเหยาะๆ เล็กน้อย ถึงจะสามารถตามเขาได้ทัน

ขณะที่เธอกำลังมองแผ่นหลังอันกว้างขวางของเขา และนึกถึงสถานการณ์ปัจจุบันที่เกิดขึ้นกับเขาในตอนนี้ ภายในหัวใจของไป๋สว่เอ๋อร์ก็รู้สึกขมขื่นและเจ็บปวดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ศึกรอบด้านที่เกิดขึ้นทั้งภายนอกและภายใน ทางเดินแห่งขวากหนามและความยากลำบาก นี่คือสิ่งที่เขากำลังต้องเผชิญหน้าอยู่อย่างนั้นเหรอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถอนหายใจอย่างเงียบๆ ทันใดนั้น เธอก็คิดอะไรบางอย่างได้ขึ้นมาทันที เธอจะพยายามช่วยเผยลี่เชินอย่างสุดความสามารถตลอดหนึ่งเดือนนี้ เธอจะช่วยให้ได้มากที่สุด และหลังจากหนึ่งเดือนนี้ พวกเขาทั้งสองคนก็จะเปลี่ยนไปเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันอย่างสมบูรณ์

หลังจากหยิบเอกสารที่ห้องทำงานในบริษัทเรียบร้อย และเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์หลังเล็กในจงหลวี่ฉวนอีกครั้ง ตอนนั้นเวลาก็ค่อนข้างดึกมากแล้วทีเดียว

ขณะที่พวกเขาทั้งสองคนเดินเข้าบ้านได้ไม่นาน ป้าจางก็เข้ามาทักทายในทันที เธอมองดูพวกเขาทั้งสองคน จากนั้น ก็พูดออกมาอย่างแผ่วเบาว่า “เสี่ยวเจ๋อนอนหลับไปแล้วล่ะค่ะ”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น เธอก็พยักหน้า และเดินไปยังทางห้องนอนเด็กในทันที

เธอค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปอย่างช้าๆ และเมื่อเห็นว่าห้าวเจ๋อน้อยกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเหมือนเช่นคย ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งใจ จากนั้น เธอก็เดินออกมาจากห้องนอนเด็กอย่างเงียบๆ และเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง เธอจัดการเก็บของให้เป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่สักพักแล้วจึงตัดสินใจเข้านอน

แต่ทว่าเมื่อเธอล้มตัวลองนอนบนเตียง และพลิกไปพลิกมาอยู่ครู่หนึ่ง เธอกลับไม่รู้สึกง่วงนอนเลยสักนิดเดียว มิหนำซ้ำท้องของเธอก็ดันร้องโครกครากขึ้นมาในเวลาเช่นนี้อีกด้วย เธอจึงลุกขึ้นนั่งและตัดสินใจที่จะลงไปยังห้องครัว เพื่อหาอะไรกินเล็กน้อย

แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อเธอเดินไปถึงยังบริเวณประตูห้องครัวได้ไม่นาน ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นนั้น เธอก็เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยในทันที ภายในหัวใจของเธอรู้สึกบีบแน่นขึ้น เธอรีบหันหลังและหมายจะเดินจากไปในทันที

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินจากไปนั้น เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอทันที “ไป๋เสว่เอ๋อร์”

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆ หันหลังกลับไปอย่างช้าๆ เธอฉีกยิ้มออกมา และโกหกหน้าตายด้วยความสุขุมออกไปว่า “ฉันมาหาน้ำดื่มน่ะค่ะ”

เผยลี่เชินเลิกคิ้วขึ้น ดูเหมือนว่าเขาจะมองเธอออกทั้งหมด ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาในทันที เขาพูดอย่างไม่รีบร้อนออกไปว่า “ตู้กดน้ำอยู่ข้างนอกนะ”

“อ้อ ค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์หันหลังหมายที่จะเดินออกไป

“รอเดี๋ยวก่อน” เผยลี่เชินเรียกเธอให้หยุดอีกครั้ง “คุณอยากกินก๋วยเตี๋ยวสักชามไหม”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนหันหลังให้กับชายหนุ่ม เธอค่อยๆ แอบกลืนน้ำลงไปอย่างเงียบๆ

เผยลี่เชินเจตนาเน้นเสียงและพูดออกมาว่า “ก๋วยเตี๋ยวซี่โครงหมูเลยนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอแสร้งทำเป็นสุขุมหน้านิ่งเข้าสู้ พร้อมกับโต้ตอบกลับไปว่า “ไม่เอาล่ะค่ะ ฉันไม่หิว”

ทันทีที่เธอพูดจบ ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ และไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ถูกใครบางคนดึงตัวให้หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเขาทันที

แววตาของเผยลี่เชินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย พร้อมกับกระซิบถามหญิงสาวออกไปว่า “คุณไม่หิวจริงๆ เหรอ เมื่อตอนค่ำคุณแทบจะไม่ได้ทานอะไรที่บ้านของคุณพ่อผมเลยนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสับสันอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอเองก็ไม่อยากที่จะเอ่ยปากยอมรับออกไปต่อหน้าเขา “ช่วงนี้ฉันกำลังลดน้ำหนักอยู่ ฉันไม่หิวค่ะ”

จากนั้น ท้องของเธอก็ส่งเสียงดังโครกครากขึ้นมาในทันที ราวกับว่ามันจงใจกู่ร้องบอกให้คนอื่นรู้ถึงความเป็นจริงเลยทีเดียว

ครู่หนึ่งนั้น บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนก็ดูอึดอัดขึ้นมาพิกล ใบหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายในทันที เธออายจนคิดที่จะวิ่งหนีไปให้ไกล แต่ทว่าทันใดนั้น เผยลี่เชินก็มายืนขวางและหยุดที่ตรงหน้าของเธอ

“คุณจะไปไหน” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้น เขาก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงแกมบังคับเล็กน้อยว่า “กินก๋วยเตี๋ยวให้หมดก่อนแล้วค่อยไป”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันหลังกลับมาและมองไปยังชามก๋วยเตี๋ยวซี่โครงหมูร้อนๆ ควันหอมฉุยที่กำลังวางอยู่บนโต๊ะ เธอรู้สึกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้น เธอก็หมุนตัวกลับมาและหยิบชามก๋วยเตี๋ยวนั้นไป