ตอนที่ 399 คิดหาวิธีช่วยฉันหน่อย

ตอนที่ 399 คิดหาวิธีช่วยฉันหน่อย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว และมองไปที่เผยลี่เชิน จากนั้น เธอก็ลดเสียงลงและเอ่ยปากถามออกไปว่า “คุณจะทำอะไรน่ะ”

เผยลี่เชินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และเอ่ยปากตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มเบาๆ ว่า “พวกคุณมาทานข้าวกันที่นี่ ผมเองก็มาทานข้าวที่นี่เหมือนกัน ไม่ได้เหรอครับ”

เขาเลือกมาทานอาหารที่ร้านเดียวกันกับพวกเธอ แถมยังตัดสินใจเลือกมานั่งที่บริเวณโต๊ะข้างๆ พวกเธออีก ในขณะที่ตอนนี้ ภายในร้านอาหารก็มีที่นั่งว่างมากมายให้เลือกตั้งเยอะแยะ แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่าจงใจจะให้เรียกว่าอะไรได้อีกกัน

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มเจตนาที่จะมาสร้างความวุ่นวาย แต่ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ เพราะเธอไม่ใช่เจ้าของร้านอาหารแห่งนี้

สีหน้าของลู่เหยาไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เขาเอ่ยปากถามออกไปอย่างเบาๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้น ประธานเผยก็มาร่วมโต๊ะทานอาหารกับพวกเราดีไหมครับ”

ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คงเป็นไปไม่ได้ที่จะจัดการใครสักคนหนึ่งออกไป ถ้าอย่างนั้น ก็เรียกให้ทุกคนมาเผชิญหน้ากันบนโต๊ะนี้เลยดีกว่า

เผยลี่เชินยิ้มขึ้นที่มุมปาก “ในเมื่อประธานลู่เอ่ยปากชวนเองแบบนี้ ผมก็คงปฏิเสธไม่ได้ล่ะครับ”

ขณะที่เขาพูดอยู่นั้น เขาก็ลุกขึ้นยืน และเดินมานั่งลงที่ด้านข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างไม่ลังเลในทันที พร้อมกับเอื้อมมือไปอุ้มเสี่ยวเจ๋อ ให้มานั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

การกระทำเช่นนี้ของเผยลี่เชินถือว่าเป็นการประกาศศักดาของความเป็นเจ้าของอำนาจอันสูงสุดอย่างเห็นได้ชัด ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา เธอก็มองเห็นว่าลู่เหยาที่นั่งอยู่ตรงข้ามนั้นมีสีหน้าที่ดูไม่ดีเอาเสียเลย

ในช่วงเวลานั้น เธอไม่สามารถที่จะไล่เผยลี่เชินออกไปได้เสียแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงได้แต่ยกมือขึ้นเพื่อเรียกบริกรให้มาที่โต๊ะ จากนั้น เธอก็ส่งเมนูอาหารให้กับลู่เหยา พร้อมกับเอ่ยปากพูดออกไปอย่างเบาๆ ว่า “พวกเราสั่งอาหารกันเถอะค่ะ”

“ครับ” ลู่เหยายิ้มให้กับหญิงสาว พลางเปิดเมนูอาหาร และเอ่ยปากถามออกไปอย่างลอยๆ ว่า “กุ้งผัดกระเทียมไหมครับ ร้านนี้ทำได้รสชาติดี ไม่เลวทีเดียว”

“แล้วก็สั่งซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ของโปรดของเสี่ยวเจ๋ออีกที่ด้วยแล้วกัน”

“แล้วก็สั่งแกงจืดเต้าหู้ทะเลด้วย จานนี้พวกคุณต้องลองชิมดู ห้ามพลาดเด็ดขาดเลยครับ”

การแนะนำเมนูอาหารของลู่เหยานั้น สามารถดูแลเรื่องรสชาติอาหารที่ทั้งไป๋เสว่เอ๋อร์และเสี่ยวเจ๋อสนใจทานได้อย่างครบถ้วนและให้ความรู้สึกถึงความใกล้ชิดเป็นอย่างมาก

เผยลี่เชินที่นั่งอยู่ด้านข้างมีสีหน้าที่ดูนิ่งขรึมมากขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับมองไปที่ลู่เหยาด้วยสายตาที่ดูเย็นชามากขึ้นทีเดียว

เมื่อเสี่ยวเจ๋อที่กำลังเล่นของเล่นในมือเงยหน้าขึ้น เขาก็มองเห็นเผยลี่เชิน จากนั้น เขาจึงเอ่ยปากถามออกไปด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาว่า “คุณอาข้าวโอ๊ตฮะ ทำไมตาของคุณอาถึงเป็นสีแดงล่ะฮะ”

เมื่อเผยลี่เชินตั้งสติได้ เขาก็ยิ้มให้เสี่ยวเจ๋อ “พอดีอาตื่นเต้นมากที่ได้เจอหม่าม้าของหนูน่ะ”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น จู่ๆ แก้มทั้งสองข้างของเธอก็ร้อนขึ้นมาในทันที เธอรู้สึกทั้งเขินอายและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็กลับไม่ได้เอ่ยคำพูดอะไรเพื่อตอบโต้กลับไป

ลู่เหยาที่นั่งอยู่ตรงข้ามรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่ปรากฏขึ้นเล็กน้อยของไป๋เสว่เอ๋อร์ ภายในหัวใจของเขารู้สึกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้น เขาก็เอ่ยปากถามออกไปเบาๆ ว่า “สั่งไปเยอะแล้วเหมือนกันนะ ไว้รออีกสักพัก พวกเราค่อยสั่งใหม่ดีกว่าครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าตอบรับ “ได้ค่ะ”

หลังจากนั้นไม่นาน กุ้งกระเทียมก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ หลังจากที่เผยลี่เชินลองชิมดูหนึ่งคำ เขาก็เอ่ยปากพูดออกมาด้วยหน้านิ่งและน้ำเสียงจริงจังว่า “รสชาติแบบนี้......ก็ยังธรรมดานะครับ ประธานลู่ ครั้งหน้าคุณไปที่บ้านของพวกเราดีกว่า ฝีมือของแม่ครัวที่บ้านเราอร่อยกว่าเยอะใช่ไหมครับ เสี่ยวเจ๋อ”

สุดท้ายแล้ว ห้าวเจ๋อน้อยก็ยังคงเป็นเด็ก และไม่รู้ถึงความหมายแอบแฝงที่เผยลี่เชินซ่อนเอาไว้อีกชั้นหนึ่ง เขาจึงพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ฮะ อาหารบ้านคุณอาข้าวโอ๊ตอร่อยมากเลยฮะ”

ลู่เหยาที่นั่งอยู่ตรงข้ามมีสีหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาจับตะเกียบขึ้นมา และคีบอาหารให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “กินเยอะๆ นะครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า และนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกไปครู่หนึ่ง

ไป๋เสว่เอ๋อร์อดทนและเก็บความโกรธเอาไว้ภายในใจจนจบมื้ออาหารที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและแสนน่าอายนี้ลง ทันทีที่พวกเขารับประทานอาหารมื้อนี้เสร็จ และกล่าวคำอำลาที่บริเวณทางเข้าร้านอาหารเรียบร้อยแล้ว เธอจึงพาห้าวเจ๋อน้อยขึ้นรถไป จากนั้น เธอก็ทนไม่ไหวและเอ่ยปากถามออกมาในที่สุดว่า “เผยลี่เชิน คุณคิดจะทำอะไรกันแน่น่ะ”

เมื่อชายหนุ่มได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย เขาเอนตัวเล็กน้อย และถามกลับไปว่า “คุณคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ หรือว่าผมต้องมาคอยนั่งดูภรรยากับลูกของผมไปทานข้าวกับผู้ชายคนอื่น”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะโกนออกไปด้วยความโกรธจัด “ใครเป็นภรรยาของคุณกัน!”