ตอนที่ 408
ตอนที่ 408 ปิดบังฉันไว้กี่เรื่อง
October 28, 2026
ตอนที่ 408 ปิดบังฉันไว้กี่เรื่อง
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังจำได้ครั้งที่แล้วที่ไปกินข้าวกับเพื่อนเก่า คุณท่านเผยอยู่ที่โต๊ะกินข้าวไอไม่หยุดแสดงให้เห็นถึงอายุที่มากแล้ว แต่ในตอนนี้เขามีใบหน้าแดงก่ำเสียงฟังดูมีพลังอยู่ไม่น้อย
เธอลังเลว่าจะเข้าไปขัดจังหวะปู่หลานไว้ดีไหม ทันใดนั้นมือของเธอก็ถูกดึงลากไปข้างหน้า
ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าด้วยความประหลาดใจ มองดูชายหนุ่มโดยไม่พูดอะไร เผยลี่เชินดึงเธอเดินมาถึงโต๊ะกาแฟแล้ว
เขาถามคุณท่านด้วยสีหน้าตามปกิ “พ่อ ทำไมจู่ๆ ถึงมาที่นี่ได้?”
คุณท่านเผยหันไปมองพวกเขาเมื่อได้ยินเสียงพร้อมกับรอยยิ้ม “พวกเธอกลับมาแล้ว? ฉันจึงอยากมาเยี่ยม มีเรื่องอะไรค่อยคุยกัน รอให้ฉันเล่นกับเสี่ยวเจ๋อเสร็จก่อน”
พูดจบ เขาก็หันกลับไป แล้วเล่นตัวต่อบล็อกต่อไปพร้อมรอยยิ้มเสียงหัวเราะ
ห้าวเจ๋อน้อยเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ จึงรีบเข้าไปกอดเธอด้วยความตื่นเต้นดีใจ “แม่! คุณปู่มาที่เล่น ยอมเล่นเป็นเพื่อนกับหนูด้วย!”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อเห็นแววตาเปล่งประกายของเด็กชายตัวน้อย ยื่นมือออกมาลูบศีรษะของเขาเบาๆ “กลับไปเล่นเถอะ คุณปู่รอลูกอยู่นะ”
ห้าวเจ๋อน้อยยิ้มแล้วหันกลับไปนั่งที่โซฟาอีกครั้ง พูดอย่างจริงจัง “คุณปู่ ครั้งนี้ให้คุณปู่เริ่มก่อน หนูยอมให้คุณปู่ก่อน”
คุณท่านเผยอดขำไม่ได้ที่ได้ยินเช่นนั้น “ได้! เธอยอมให้ปู่ ครั้งนี้ปู่ต้องชนะแน่ๆ!”
ทั้งเด็กทั้งคนแก่ รวมกันกลายเป็นเด็กไร้เดียงสาทั้งคู่ คนหนึ่งขี้เล่นเหมือนเด็ก ส่วนอีกคนไร้เดียงสาใสซื่อบริสุทธิ์ ความอบอุ่นเช่นนี้ทำให้คนที่พบเห็นไม่อาจเข้าไปขัดจังหวะได้
ไป๋เสว่เอ๋อร์ขยับตัว ดวงตาเป็นน้ำตาคลอเล็กน้อย เธอสะบัดมือของเผยลี่เชินออก จากนั้นเดินไปอีกด้านหนึ่ง
มองดูเงาด้านหลังของหญิงสาว เผยลี่เชินขมวดคิ้ว จากนั้นรีบก้าวเท้าตามไป เมื่อเธอเดินไปตรงมุมจึงยื่นมือดึงเธอไว้
ไป๋เสว่เอ๋อร์หันกลับมามองสายตาของชายหนุ่ม ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงเขาเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน “ถ้าพวกเราได้อยู่เป็นครอบครัวเดียวกัน ต้องมีความสุขอย่างแน่นอน”
หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์สั่นไหว เกิดความรู้สึกอบอุ่นใจและความสับสนที่อธิบายไม่ถูก แต่ทันใดนั้นสมองของเธอเกิดบางสิ่งที่ทำให้เธอใจเย็นขึ้นอีกครั้ง
“มีเพียงแค่ฉันกับเสี่ยวเจ๋อสองคนเท่านั้นก็มีความสุขแล้ว”
พูดจบ ไป๋เสว่เอ๋อร์สะบัดมือออกจากเผยลี่เชิน แล้วก้าวเดินไป
เธอเดินไปที่ห้องครัว ช่วยป้าจางเตรียมอาหารกลางวัน ขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงพบกับคนที่อยู่ข้างนอก
“คุณไป๋ มีคำพูดที่ฉันไม่รู้ว่าควรพูดดีหรือไม่”
เห็นป้าจางซึ่งกำลังหั่นผัก ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็พอเดาออกว่าเธอต้องการพูดอะไร ลังเลสักครู่ เธอพูดเบาๆ “ป้าจาง มีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะคะ”
“คุณท่านใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในโลกธุรกิจการค้า ตอนนี้แม้จะอยู่บ้าน แต่ก็ยังใส่ใจเรื่องของบริษัท ยังไม่พบกับความสุขสงบในบันปลายชีวิต คุณยังไม่รู้ว่าวันนี้ตอนที่เขามาที่บ้าน เห็นเสี่ยวเจ๋อครั้งแรกสายตาของเขาแดงก่ำชายที่แข็งแกร่งมาครึ่งค่อนชีวิตพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เดินเข้าไปพร้อมเสียงหัวเราะเล่นกับเด็กน้อยที่อายุไม่กี่ขวบ เขาเป็นคุณปู่ที่ดี....”
ขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังล้างมือ จิตใจรู้สึกสับสนยุ่งเหยิง เธอเงยหน้ามองป้าจางถามกลับเบาๆ “จริงหรือคะ?”
ป้าจางถอนหายใจ “ฉันจะโกหกคุณทำไมกัน?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์กำจานที่อยู่ในมือแน่นขึ้นเมื่อได้ยิน จิตใจยุ่งเหยิง ทันใดนั้นได้ยินเสียงฝีเท้าที่มาจากด้านหลัง
จากนั้นเสียงคนใช้ดังเข้ามา “คุณไป๋คะ คุณผู้ชายให้คุณออกไปพบคะ”
“จ๊ะ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบรับ สะบัดมือให้แห้ง แล้วเดินออกไป