ตอนที่ 410
ตอนที่ 410 หลานชายตระกูลเผย
October 28, 2026
ตอนที่ 410 หลานชายตระกูลเผย
บ้านเก่าเผยซื่อในเขตชานเมือง
คนรับใช้พยุงคุณท่านเผยกลับเข้าไปที่ห้อง เย่ชิวหรงแทบรอไม่ไหวที่จะเรียกอาจูงคนรับใช้ในบ้านที่พาคุณท่านออกมาเพื่อพูดคุย
ขณะที่ยืนอยู่บริเวณห้องเก็บของส่วน เย่ชิวหรงจ้องมองอาจูง “วันนี้คุณท่านไปบ้านเผยลี่เชินทำอะไร?”
ตอนที่คุณท่านกลับมาดูอารมณ์ดี ยิ้มไม่หุบ ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นอีกคน เธอจึงรู้สึกแปลกใจเป็นธรรมดา
อาจูงก้มหัวเล็กน้อย ตอบแบบครึ่งๆ กลางๆ “ตอนเช้าคุณท่านเอาจดหมายเชิญไปให้คุณผู้ชาย เป็นงานเลี้ยงที่คุณเวินจัดขึ้น”
“คุณเวิน?” เย่ชิงหรงกระพริบตา “ใช่เวินซิวหวีใจบุญอะไรนั่นใช่เปล่า?”
อาจูงพยักหน้า “ใช่”
เย่ชิวหรงขมวดคิ้ว ดุด่าอย่างเงียบๆ “ไอ้แก่เนี่ย เรื่องดีๆ คิดถึงแต่เผยลี่เชิน!”
เธอนิ่งไปชั่วครู่แล้วมองไปที่อาจูง “ยังมีอีกไหม คุณท่านไปส่งแค่จดหมายเชิญคงไม่ทำให้มีความสุขได้ขนาดนี้ เขายังไปทำอะไรอีกที่นั่น?”
อาจูงลังเลอยู่สักพักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเย่ชิวหรง “คุณท่านไปที่บ้านของคุณผู้ชายเจอเด็กชายอายุสักห้าขวบ เขาดีใจมาก อยู่เล่นกับเด็กคนนั้นเป็นนานสองนาน จากนั้นก็พูดคุยกับคุณผู้ชายและไป๋เสว่เอ๋อร์ แต่คุยเรื่องอะไรกันฉันไม่รู้ แต่ระหว่างทางที่กลับมาคุณท่านพูดว่าในที่สุดตระกูลเผยก็ไม่ไร้ผู้สืบสกุล”
“อะไรนะ!” สีหน้าของเย่ชิวหรงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ดูเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาในทันที “หรือว่าเด็กคนนั้นจะเป็น...ลูกของเผยลี่เชิน?”
“ฉันเองก็ไม่แน่ใจ แต่ว่าเด็กคนนั้นเรียกไป๋เสว่เอ๋อร์ว่าแม่ และก็เหมือนคุณผู้ชายมาก คงไม่ผิดแน่”
ได้ฟังที่อาจูงเล่า เย่ชิวหรงโกรธมากถึงกับขบฟันกราม เธอจงใจอยู่กับคุณท่าน ก็เพื่ออนาคตของเผยอี้ เมื่อหกปีก่อนเธอพยายามแยกไป๋เสว่เอ๋อร์กับเผยลี่เชินออกจากกัน เพราะกลัวว่าคุณท่านจะมีใจเอนเอียง... ตอนนี้จู่ๆ ก็มีเด็กชายอายุสี่ห้าขวบโผล่มา ซึ่งอาจจะเป็นหลายชายคนแรกของตระกูลเผย ซึ่งไม่เป็นประโยชน์เลยสักนิดไม่ว่าจะเธอหรือว่าเผยอี้
เย่ชิวหรงมองอาจูงด้วยสายตาลึกซึ้ง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “โอเค ฉันรู้แล้ว ทำได้ไม่เลว พรุ่งนี้ฉันจะให้เงินค่ารักษาพยาบาลภรรยา แล้วก็ช่วยฉันจับตาดูคุณท่านต่อไป ไม่เช่นนั้นเธอคงรู้ผลลัพธ์นะ”
อาจูงพยักหน้า “ขอบคุณครับคุณนาย”
เมื่อออกจากห้องเก็บของ เย่ชิวหรงกำลังคิดหาวิธีจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี ทันใดนั้นเห็นคนใช้คนหนึ่งเดินเข้าไปในห้องครัว
เธอรีบก้าวเท้าเดินเข้าไปด้ยดวงตาเป็นประกาย เห็นคนใช้กำลังจะต้มยา เธอจึงรีบพูดว่า “เสี่ยวเหลียน ฉันทำเอง ต้มยานี้ต้องพิถีพิถันเรื่องไฟ ฉันทำเองดีกว่าถึงจะสบายใจ”
เสี่ยวเหลียนพยักหน้ารับเมื่อได้ยิน “คะ”
รอจนเสี่ยวเหลียนออกจากห้องครัว รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่ชิวหรงค่อยๆ หายไป เธอเปิดตู้หยิบยาออกมาห่อหนึ่ง หยิบอะไรบางอย่างจากตู้เครื่องเทศที่อยู่ข้างๆ จากนั้นใส่ไว้ในหม้อต้มยา
เธอเปิดไฟพร้อมกับบ่นพึมพำไปด้วย “ตาแก่ไม่ตายสักที ฉันจะส่งแกไปไม่ช้าก็เร็ว!”
หลังจากต้มยาเสร็จ นำไปส่งให้คุณท่านด้วยตัวเองถึงห้อง หลังจากเห็นเขาดื่มยาแล้วเย่ชิวหรงถึงได้วางใจจากไป นึกถึงคำพูดที่อาจูงพูดเมื่อสักครู่ สายตาเธอเคร่งเครียด จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรศัพท์หาจินจิงจิง “จิงจิง เธออยู่บ้านไหม แม่จะไปหา มีเรื่องสำคัญอยากคุยกับเธอ”
ยี่สิบนาทีต่อมา เย่ชิวหรงมาถึงคฤหาสน์ พอเข้ามาก็เห็นจินจิงจิงซึ่งมาร์กหน้าอยู่นอนอยู่บนโซฟาดูโทรทัศน์
“แม่....มาแล้วหรือคะ!”