ตอนที่ 411 การแต่งงานสิ้นสุดลง

ตอนที่ 411 การแต่งงานสิ้นสุดลง

มีเย่ชิวหรงคอยสนับสนุนตัวเองแบบนี้ จินจิงจิงรู้สึกสบายใจเป็นธรรมดา เธอเช็ดน้ำตา พูดเสียงเบาๆ “แม่ ยังดีที่มีแม่คอยยืนอยู่ข้างๆ ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่มีทางที่จะได้อยู่บ้านนี้แน่”

“พูดอะไรแบบนี้?” เย่ชิวหรงโบกไม้โบกมือ จากนั้นโทรศัพท์หาเผยอี้

ไม่นานอีกฝั่งก็รับโทรศัพท์ “แม่ มีเรื่องอะไร?”

“แม่ไม่มีเรื่องอะไรจะโทรศัพท์หาแกไม่ได้หรือไง?” เย่ชิวหรงน้ำเสียงจริงจัง แม้แต่น้ำเสียงที่พูดยังเย็นชา “แม่บอกแกเลยนะ ให้แกกลับบ้านตอนนี้! ไม่อย่างนั้นแม่จะไม่ยกโทษให้แก! จิงจิงนั่งรอแกทุกวันแบบนี้ แกไม่กลับมา ยังมีมโนธรรมอยู่หรือเปล่า!”

คำพูดพวกนี้ทำให้เผยอี้ถึงกับพูดไม่ออก เขาหายใจลึก “แม่ จินจิงจิงเธอฟ้องแม่ใช่ไหม?”

“ฟ้องอะไรกัน? วันนี้แม่มาบ้านแก คิดไม่ถึงว่าแกไม่กลับบ้านมาเป็นอาทิตย์ แล้วยังจะมาโทษคนอื่นได้ไง?” เย่ชิวหรงสีหน้าเคร่งขรำ “รีบกลับมาเร็วๆ เลย”

เธอวางสายโดยไม่สนใจว่าเผยอี้จะพูดอย่างไร หลังจากพูดประโยคนี้จบ

จินจิงจิงที่อยู่ข้างๆ รู้สึกกังวลใจ “แม่ ทำแบบนี้ได้ใช่ไหมคะ?”

ตลอดหกปีที่ผ่านมา เธอเองมีประสบการณ์ ต่อหน้าเผยอี้ไม่ควรแข็งกร้าว เขาไม่ชอบแบบนี้...

แต่เย่ชิวหรงยกมุมปากด้วยมั่นใจ พูดพร้อมรอยยิ้ม “วางใจเถอะ เขาต้องกลับมาแน่”

แล้วก็เป็นดังนั้นไม่ถึงชั่วโมงเผยอี้กลับมาถึงคฤหาสน์

เขาเดินเข้ามาในห้องโถง ถอดเสื้อนอกออกเห็นจินจิงจิงและเย่ชิวหรงนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าดูคร่ำเคร่ง “แม่ มีเรื่องอะไรไม่ควรพูดทางโทรศัพท์ ผมอยู่นอกบ้านมีเรื่องสำคัญต้องทำ จู่ๆ แม่ก็โทรศัพท์เรียกผมกลับมา!”

ฟังน้ำเสียงของเผยอี้ที่แฝงไปด้วยความโกรธโมโห เย่ชิวหรงขมวดคิ้ว วางถ้วยชาที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะอย่างแร “ทำไม ฉันเป็นแม่แก จะแตะต้องแกเลยไม่ได้หรือไง?”

เผยอี้มองเย่ชิวหรงด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป เขายกมุมปาก พูดด้วยน้ำเสียงช้าลง “แม่ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

ขณะพูดเขานั่งลงอีกด้านของเธอ พูดเบาๆ “เรียกฉันกลับมา มีเรื่องอะไร?”

“เหอะ!” เย่ชิวหรงมองเขาทีหนึ่ง “เพื่อให้แกได้ดีแกยังไม่รู้ตัว พรุ่งนี้เช้าคุณเวินเขาจัดงานเลี้ยง จิงจิงได้รับการ์ดเชิญ แกไปเป็นเพื่อนเธอด้วยนะ”

“ไม่ไป” เผยอี้ไม่ลังเลที่จะตอบ รีบปฏิเสธทันควัน “ตอนนี้ฉันมีหลายโครงการที่รับผิดชอบ ไม่มีเวลาหรอก”

มองดูลูกชายตัวเองที่ไม่เอาถ่าน เย่ชิวหรงยกมือตบดีเขาที่แขนด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์ เสียดายเสียใจที่ลูกชายไม่ได้ที่คาดหวังไว้ “แกนี่มัน! ต้องให้พูดเท่าไรแกถึงจะดีขึ้นห๊า! แกรู้ไหมว่าคุณเวินเป็นใคร? มีคนไม่รู้เท่าไรที่อยากรู้จักสร้างความสัมพันธ์กับเขา ส่วนแกทำได้แค่....”

เผยอี้นั่งตัวตรงเมื่อได้ยิน เงยหน้าขึ้นมองเย่ชิวหรง น้ำเสียงฟังดูตั้งใจ “แม่พูดถึงเวินซิวหวี?”

“ใช่ซิ!”

หลังจากที่ได้รับคำยืนยันที่แน่นอน สีหน้าเผยอี้ดูจริงจัง ยกมุมปากขึ้นยิ้ม “ในเมื่อเป็นเวินซิวหวี งั้นฉันจะไป ฉันได้พบหน้าเขาสักสองสามครั้ง มันก็คุ้มกับการคบค้าสมาคม”

“อย่างนี้ซิมันถึงจะถูก!” เย่ชิวหรงยิ้มแล้วหันกลับมามองจินจิงจิงที่อยู่ข้างๆ จากนั้นยื่นมือผลักเธอออกไป “ยังไม่รีบไปเลือกชุดให้เผยอี้ที่จะใส่ไปงานพรุ่งนี้อีก? มัวรีรัวอะไร!”