ตอนที่ 412 พบคุณเวิน

ตอนที่ 412 พบคุณเวิน

ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินห้าวเจ๋อน้อยทักทายเผยลี่เชินแบบนี้ อดไม่ได้ที่จะตะลึง

เผยลี่เชินยิ้มมุมปาก ก้มตัวอุ้มห้าวเจ๋อน้อยขึ้นมา พูดด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวเจ๋อก็หล่อเหมือนกัน!”

เห็นทั้งสองคนอยู่ในโหมดเปิดเจรจาทางธุรกิจ ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้แต่ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นกลับไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ครั้งนี้เธอไม่คิดจะแต่งกายให้ดูฉูดฉาดเกินไป เพียงแต่ให้เหมาะสมกับเผยลี่เชินเท่านั้น จึงสวมชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มมีผ้าโปร่งสีน้ำเงินเข้มพันรอบคอ กระโปรงเป็นแบบเรียบๆ ไม่มีเครื่องประดับตกแต่ง ทุกอย่างเรียบเนียนและดูเป็นธรรมชาติ

ไป๋เสว่เอ๋อร์สวมกระโปรงตัวนี้ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ขณะที่เธอเดินออกจากห้อง ห้าวเจ๋อน้อยต้องประหลาดใจอีกครั้ง

เด็กน้อยพูดอย่างจริงจัง “แม่ แม่เหมือนนางฟ้าเลย”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากอะไร ฉีเฟิงเดินเข้ามาเตือนเผยลี่เชิน “ประธานเผย ควรไปถึงงานเลี้ยงก่อนเวลานะครับ พวกเราเตรียมพร้อมออกเดินแล้วครับ”

เผยลี่เชินพยักหน้าเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ เขาพูดเบาๆ “นายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวอีกสักครู่พวกเราจะตามไป”

ฉีเฟิงพยักหน้า เดินจากไป

เห็นห้าวเจ๋อน้อยเอาแต่ดึงไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ยอมปล่อย เผยลี่เชินเดินไปข้างหน้าแล้วดึงมือไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยรอยยิ้ม กำฝ่ามือตัวเองไว้แน่น

ไป๋เสว่เอ๋อร์รับรู้ได้ถึงความรู้สึกอันอบอุ่นอ่อนโยนที่ถูกส่งถ่ายจากมือเขามาสู่มือเธอ ยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ ก็เห็นเผยลี่เชินก้มศีรษะพูดกับห้าวเจ๋อน้อยว่า “เมื่อกี้ก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ? คืนนี้เธอเป็นของฉัน เธอไม่ควรบิดพลิ้ว

ห้าวเจ๋อน้อยเบ้ปากท่าทางไม่ค่อยพอใจ แต่สุดท้ายก็ต้องพยักหน้า “ได้ งั้นพ่อก็ต้องรับปากหนูว่าจะดูแลแม่ดีๆ”

เผยลี่เชินยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว”

เห็นผู้ชายทั้งสองคนเจรจาต่อรองกันอย่างจริงจัง ไป๋เสว่เออร์รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

ที่แท้การได้รับความรักจากผู้ชายทั้งสองคนในเวลาเดียวกันมันเป็นความรู้สึกแบบนี้นี่เอง

ขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ ทั้งสองคนก็บรรลุข้อตกลงเรียบร้อยแล้ว เผยลี่เชินกำมือไป๋เสว่เอ๋อร์แน่น เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไปเถอะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกเขาดึงตัวออกไปขึ้นรถ ขณะที่เธอกำลังขึ้นรถถึงได้พบว่ารองเท้าส้นสูงของเธอหลุดออกมา

เธอสวมรองเท้าส้นสูงนี้เพราะมันเหมาะกับเสื้อผ้าชุดนี้ แต่มันมีขนาดใหญ่จึงสวมไม่ถนัด

ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังสวมรองเท้าให้ดี ทันใดนั้นมีมือขนาดใหญ่ยื่นมาที่เท้าของเธอ “อย่าขยับ ฉันช่วยเธอเอง”

ขณะพูดเผยลี่เชินยกมือขึ้นมือเพื่อยกเท้าของเธอขึ้น วางไว้บนตักของตัวเอง จับข้อเท้าของเธอด้วยความอ่อนโยนจากนั้นสวมรองเท้าให้เธอ

มือของชายหนุ่มทั้งร้อนทั้งใหญ่จนเกือบจะห่อข้อเท้าของเธอได้อย่างมิดชิด เขากำลังช่วยเธอใส่รองเท้าส้นสูง สายตาเหลือบไปเห็นรอยแดงที่ปรากฏอยู่บนหลังเท้าของเธอจนเขาอดไม่ได้ที่จะตะลึง

จากนั้นเขาเงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อร์พร้อมคำถาม “รองเท้าคู่นี้ไม่เหมาะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจ คิดไม่ถึงว่าเขาจะเห็น

เธอพูดเบา “ใหญ่กว่านิดหน่อย จึงหลวมไม่เหมาะกับเท้า แต่ก็ใส่ได้”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว ใบหน้าแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย “แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก?”

ไม่รอคำตอบใดๆ จากเธอ เขาเงยหน้าไปทางคนขับเจิงหงที่อยู่ด้านหน้า “แวะร้านรองเท้าที่อยู่แถวนี้ก่อน”

ฉีเฟิงพูดเตือนขึ้นมา “ประธานเผย ใกล้จะถึงเวลาเริ่มงานแล้วนะครับ หากยังยืดเยื้อจะทำให้ไปสายได้นะครับ”

“นายไม่ต้องบอกฉันก็รู้แล้ว” เผยลี่เชินขมวดคิ้ว “ไปร้านรองเท้าก่อน”

เรื่องที่เขาตัดสินใจทำแล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้เห็นสีหน้าเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของชายหนุ่ม รู้สึกหลงเสน่ห์เขาอยู่สักพัก