ตอนที่ 413 เป็นคู่หมั้นของฉัน

ตอนที่ 413 เป็นคู่หมั้นของฉัน

คำพูดนี้ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกไม่สบายใจ

แม้ว่าตอนนี้เธออยู่กับเผยลี่เชินโดยไร้สถานะไม่มีความสำคัญ แต่เมื่อได้ยินเวินซิวหวีพูดเช่นนี้ เธอยังคงรู้สึกไม่มีความสุขอย่างเงียบๆ

ทันใดนั้นเผยลี่เชินตั้งใจโอบไหล่ของไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้ในอ้อมอกของเขาด้วยสีหน้าพึงพอใจอย่างยิ่ง เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณเวินเข้าใจผิดแล้ว คุณเหอเป็นแค่เพื่อนของผม ส่วนคนนี้...”

เผยลี่เชินหันไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยสายตาที่แน่วแน่ พูดอย่างปกติธรรมดา “คือคู่หมั้นของผมเอง”

เมื่อคำพูดนี้ออกไป ทุกคนที่อยู่รอบๆ ถึงกับตะลึง มองไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยสายตาที่คาดเดา สำรวจตรวจสอบ

ใครๆ ก็ไม่รู้ว่าเผยลี่เชินเป็นโสดอยู่คนเดียวมาตลอดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ใกล้ชิดเขาก็คือเหอหย่าหาน ทั้งสองไม่เคยออกมาประกาศความสัมพันธ์ให้สาธารณชนได้รับทราบ แต่ตอนนี้เผยลี่เชินกลับมีผู้หญิงอีกคนอยู่ข้างกาย เพิ่งออกงานพร้อมกันเผยลี่เชินกลับออกมาประกาศว่าเธอคือคู่หมั้นของเขา

ไป๋เสว่เอ๋อร์เองยังตะลึง มองเผยลี่เชินด้วยความประหลาดใจ อยากจะถามเขาว่าทำไมถึงพูดแบบนั้นต่อหน้าคนตั้งมากมาย แต่เมื่อมองเห็นสายตาของเขาและตระหนักได้ว่าผู้คนในงานโดยรอบกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ เธอจึงได้แต่กลืนคำพูดกลับเข้าไปในลำคอแทน

“คู่หมั้น?” เวินซิวหวีพูดซ้ำคำพูดนี้ด้วยความสนใจ สายตาหันไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์ แล้วยิ้มให้กับเผยลี่เชิน “งั้นฉันขอแสดงความยินดีล่วงหน้าก่อนเลยนะประธานเผย รอจนถึงงานแต่งงานของพวกคุณต้องเชิญฉันไปร่วมงานด้วยนะ”

เผยลี่เชินพยักหน้า พูดเบาๆ “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วครับ”

หลังจากทักทายเจ้าภาพเรียบร้อยแล้ว เผยลี่เชินพาไป๋เสว่เอ๋อร์ไปอีกด้านที่มีคนอยู่ไม่มาก ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว ถามด้วยเสียงเย็นชา “เมื่อกี้ทำไมถึงพูดจาแบบนั้นออกไป?”

แต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ อีกอย่างงานเลี้ยงนี้เป็นงานที่รวมผู้คนที่มีหน้ามีตาในวงการธุรกิจ ตอนนี้เผยลี่เชินพูดแบบนี้ออกไป เหมือนประกาศอย่างเป็นทางการ เธอไม่ต้องคาดเดาก็คิดออกว่าพรุ่งนี้เช้าข่าวนี้จะแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

เผยลี่เชินก้มหน้ามองหญิงสาวที่โกรธจนหน้าแดง เขาก้มหน้ากอดเธอเอาไว้ “เธอรับปากฉันแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เล่นละครต่อหน้าคุณท่าน? ตอนนี้ฉันพูดแบบนี้ คุณท่านรู้เข้าก็คงดีใจไม่น้อย ใช่ไหม?”

สีหน้าไป๋เสว่เอ๋อร์ดูเคร่งเครียด ผลักออกจากเขา “ฉันแค่รับปากคุณว่าจะไม่บอกเรื่องข้อตกลงสามสิบวัน แต่ไม่เคยรับปากว่าจะเป็นคู่หมั้นของคุณ!”

ขณะพูด เธอโกรธจนยื่นมือไปหยิบค๊อกเทลที่อยู่บนโต๊ะข้างๆ กำลังจะดื่ม ทันใดนั้นก็ถูกคนจับข้อมือไว้แล้วถูกแย่งแก้วไปจากมือ

สีหน้าของเผยลี่เชินเคร่งขรึม เขาขมวดคิ้ว ลดเสียงลงต่ำ “ไป๋เสว่เอ๋อร์ ใครให้เธอดื่มเหล้า ถ้าอยากดื่มรอให้กลับบ้านก่อนแล้วฉันจะดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเธอ!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึงเมื่อถูกพลังของชายหนุ่มครอบงำ ไม่มีทางปฏิเสธหรือโกรธได้ ได้แต่ทำเสียงตะคอกใส่ แล้วหันหลังเดินไปอีกด้าน

เมื่อเห็นท่าทางหยิ่งยะโสของหญิงสาวเผยลี่เชินจึงอดขำไม่ได้ จากนั้นหยิบน้ำผลไม้บนโต๊ะเดินไปหาเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์หาเก้าอี้นั่ง เงยหน้ามองคนที่กำลังเต้นรำอยู่กลางห้องโถง ไม่นานเผยลี่เชินก็เดินเข้ามาหา วางน้ำผลไม้ไว้ตรงหน้าเธอ เตือนด้วยเสียงเบาๆ “งานเลี้ยงประเภทนี้ เป็นการดีที่จะไม่ดื่มเหล้าในงานเลี้ยงประเภทนี้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังจะเอ่ยปาก สายตาเหลือบไปเห็นเวินซิวหวีที่เดินตรงมาทางพวกเขา จึงพูดเบาๆ “คุณเวินเดินมาแล้ว”

เผยลี่เชินหันหลังให้ได้ยินไป๋เสว่เอ๋อร์พูดเตือนแต่ก็ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง ได้แต่มองเธอแล้วยิ้มให้ “แน่นอน”

ขณะที่เขากำลังพูด เวินซิวหวีก็เดินเข้ามา พูดพร้อมรอยยิ้ม “ประธานเผย คุณไป๋ ทำไมไม่ออกไปเต้นรำ เพลงนี้มันคลาสสิคมาก”

เผยลี่เชินยิ้มให้เขาแล้วถามกลับ “แล้วคุณเวินทำไมถึงไม่ไปเต้นรำครับ?”

เวินซิวหวีหัวเราะเสียงดัง “ฉันไม่มีคู่ ไม่มีใครเต้นรำเป็นเพื่อนฉัน”

เขาหยุดสักครู่หลังจากที่พูดจากนั้นเงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อร์ พูดเบาๆ “ถ้างั้นคุณไป๋ไปเต้นรำกับฉันได้ไหม?”

สายตาของเผยลี่เชินแสดงความเย็นชาเมื่อได้ยิน กำลังจะกล่าวปฏิเสธ แต่ใครจะรู้ไป๋เสว่เอ๋อร์ลุกขึ้นยืนแล้ว