ตอนที่ 415
ตอนที่ 415 ถูกจับเป็นตัวประกัน
October 28, 2026
ตอนที่ 415 ถูกจับเป็นตัวประกัน
เมื่อเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าเพื่อดื่มของเหลวแล้ว เขาถึงได้รู้สึกโล่งอกแล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เขาเดินไปที่ระเบียงทางเดิน จากนั้นวางถาดลงมองไปรอบๆ แล้วเดินไปเสาที่สี่ของระเบียงทางเดิน
เห็นจินจิงจิงยืนอยู่ด้านหลังเสา เขารีบเปิดปากทันที “ทุกอย่างเรียบร้อยดี”
จินจิงจิงลดเสียงต่ำถามว่า “นายแน่ใจนะว่าเห็นเธอดื่มแล้ว?”
บริกรพยักหน้า “ครับ ผมเห็นกับตาว่าเธอดื่มแล้ว”
“ดี” จินจิงจิงสูดหายใจลึก “ห้องที่ให้เธอหาเตรียมไว้แล้วใช่ไหม?”
บริการยื่นคีย์การ์ดให้ “ชั้นสองห้องแรกครับ นี่ครับคีย์การ์ด”
จินจิงจิงกวาดตามองดูคีย์การ์ด แต่ไม่ได้รับมา เพียงแต่ถามว่า “โอเค จากนี้ทำอย่างไรต่อนายรู้ชัดเจนใช่ไหม?”
บริการพยักหน้า พูดเสียงต่ำ “ชัดเจนครับ”
จินจิงจิงโบกมือ “เอาล่ะ ไปได้ ฉันจะคอยดูนายตลอดเวลา หากมีอะไรนอกเหนือจากนี้ฉันจะช่วยนายเอง”
เมื่อเห็นบริกรเดินจากไปแล้ว สายตาของจินจิงจิงปรากฏรอยยิ้มเย็นชาดุจน้ำแข็ง รออีกไม่นาน เธอก็จะทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้อับอายต่อหน้าผู้คน
ภายในห้องโถงงานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปด้วยความครึกครื้นสนุกสนาน ทุกคนต่างดื่มต่างพูดคุย ทันใดนั้นก็มีเสียง “ชั๊ก” แล้วไฟทั้งหมดก็ดับลง
วินาทีต่อมามีเสียงกรีดร้องดังขึ้น ผู้คนตื่นตระหนกไปหมด
ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังกินอาหารอยู่ คิดจะไปหาเผยลี่เชิน แต่ใครจะรู้จู่ๆ เกิดไฟดับขึ้นมากะทันหัน
ความมืดเข้าปกคลุมไปทั่วพร้อมเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้น ในสถานการณ์เช่นนี้ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นตกใจจนเธอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นมีแรงจากด้านหลังเข้าโจมตี ต่อจากนั้นมีคนจากด้านหลังใช้ผ้าโป๊ะที่จมูกของเธอ
“อู------”
ลมหายใจที่อันตรายแผ่ปกคลุมตัวเธอ ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังไม่ทันได้โต้ตอบก็ถูกลากไปด้านหลังด้วยแรงอันมหาศาลที่มาจากด้านหลัง
เธอพยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่ถูกอุดปากไว้ นอกจากเสียง “อูอู”แล้ว ก็ไม่สามารถออกเสียงอื่นใดได้เลย
อีกทั้งตอนที่เธอรับโทรศัพท์ ก็ออกมารับในที่ที่มีคนน้อยมาก แถมยังค่อนข้างมืด มีเพียงสถานที่ที่คนอยู่รวมกันถึงมีแสงไฟจากโทรศัพท์มือถือ แต่ตรงที่ที่เธอยืนอยู่ไม่สามารถดึงดูดความสนใจจากคนอื่นได้!
ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่รู้ว่าตัวเองถูกดึงมาที่ไหน เธอยังคงได้ยินเสียงของผู้คนที่อยู่ห่างไกลจากตัวเธอ จนทำให้ความกลัวภายในจิตใจเพิ่มมากขึ้น
เธอรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีพละกำลังมากแม้ว่าเธอจะดิ้นรนอย่างหนักก็ไม่ได้ช่วยอะไร ทันใดนั้นเธอถูกเตะที่หน้าแข้ง ไป๋เสว่เอ๋อร์ซึ่งสวมรองเท้าส้นสูง เคลื่อนไหวไม่สะดวก ตอนนี้ยังถูกเตะจนตัวงอไม่สามารถขัดขืนได้
ถูกกระชากลากถูไปถึงชั้นสอง ไป๋เสว่เอ๋อร์พยายามดิ้นรน แต่ทันใดนั้นเกิดเอวกระตึกขื้นมา เนื่องจากมีสิ่งของแหลมคมทิ่มอยู่บริเวณนั้น “อย่าดิ้นไปดิ้นมา ไม่อย่างนั้นจะแทงให้ตายเลย!”
ขณะนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเย็นไปทั้งตัว ขนลุกพร้อมกับเหงื่อที่ปรากฏทั่วตัว
หกปีที่ผ่านมาเธอคุ้นเคยกับชีวิตที่เรียบง่ายมั่นคง ไม่เคยทะเลาะกับคนอื่นเลย แต่มาตอนนี้เธอกลับถูกนักเลงที่ไหนไม่รู้เอามีดจ่อตรงเอวของเธอ เธอจะไม่กลัวได้อย่างไร
ชายคนนั้นเห็นเธอไม่ขยับ ก็ดึงเธออย่างแรงแล้วเดินไปข้างๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์อาศัยแสงไฟสีเขียวส่องสว่างอยู่ที่กำแพง ทำให้รู้ว่านี่คือห้อง
เกิดความไม่สงบภายในจิตใจอย่างรุนแรง ไป๋เสว่เอ๋อร์พอเดาออกว่าเขาจะทำอะไร เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ ไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวให้มาก
เมื่อเดินมาถึงประตูห้องแรก ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกว่ามือที่ชายปิดปากเธอไว้ค่อยๆผ่อนคลาย และเขายังเก็บมีดปลายเล็กลงไปด้วย ดูเหมือนเขาจะถืออะไรบางอย่าง
ในขณะนั้นเองไป๋เสว่เอ๋อร์ปากกว้างกัดที่มือของชายคนนั้น
มีเสียงมาจากด้านหลัง วินาทีต่อมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ใช้แรงผลักเขา