ตอนที่ 416 อาจจะตายไปแล้ว

ตอนที่ 416 อาจจะตายไปแล้ว

เสียงปิดประตูดังปั้ง ไป๋เสว่เอ๋อร์ผู้ซึ่งดึงลูกบิดประตูซึ่งอยู่ด้านนอกคิดว่าจินจิงจิงกำลังรีบไปที่ประตู แต่แล้วมีเสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนหนึ่งภายในห้อง

“อ๊า! อย่ามาแตะฉัน! ปล่อยนะ!”

“ฉันเป็นนายจ้างเธอ! เธอทำผิดคนแล้ว!”

“อย่าแตะต้องฉัน! อ๊า!”

“........”

เสียงที่น่าอนาถพร้อมกับเสียงพึมพำภายในห้องค่อยๆ เงียบลงเรื่อยๆ ขณะนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เข้าใจทันที เสียงจากข้างในทำให้เธออดไม่ได้ที่จะสั่นไปทั่วร่างกาย

เธอรู้อย่างชัดเจนแล้วว่าจินจิงจิงคิดจะทำอะไรเธอ เธอจัดเตรียมห้องพร้อมผู้ชายเอาไว้ หาคนมาตัดไฟฟ้าในงานเลี้ยง แล้วใช้โอกาสวุ่นวายนี้พาเธอมาที่ห้องนี้ จากนั้นก็....

ไป๋เสว่เอ๋อร์กลัวจนตัวสั่นงันงก เธอพยายามจะก้าวเดินจากไป แต่สองขาของเธอกลับอ่อนแรง

อีกทั้งรองเท้าที่เธอใส่ในระหว่างการดิ้นรนต่อสู้ได้หลุดออกจากเท้าของเธอ ทำให้เธอไม่สามารถเดินได้อย่างมั่นคง

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์เดินโซซัดโซเซไปถึงบันได เธอทรุดตัวลงจนเกือบจะล้มลงพื้น เธอพยุงตัวไว้กับกำแพงค่อยๆ เดินลงไปชั้นล่างอย่างช้าๆ แต่หลังจากผ่านไปสองก้าวก็มีเสียงดังขึ้น

“ขึ้นไปหาข้างบน!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กลั้นลมหายใจเมื่อเห็นคนกลุ่มหนึ่งขึ้นมา สายตาหยุดนิ่งเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในกลุ่มคนที่ขึ้นมา จากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา

“ไป๋เสว่เอ๋อร์!”

เผยลี่เชินกระชับคิ้วก้าวไปข้างหน้าตรงไปที่หญิงสาว กอดเธอไว้ในอ้อมอกของเขา

ไป๋เสว่เอ๋อร์สะอื้นไห้เมื่อรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมอกของเขาจนไม่สามารถควบคุมน้ำตาที่กำลังไหลออกมาได้

“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? ใครกัน?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่ายหน้า นิ่งไม่พูด

ฉีเฟิงที่อยู่ข้างๆ แนะนำว่า “คุณผู้ชาย ตอนนี้ควรพาคุณไป๋ไปยังที่ปลอดภัยทำแผลให้เรียบร้อยก่อนจะดีกว่า”

เผยลี่เชินได้ยินเช่นนั้นจึงรีบถอดเสื้อสูทแล้วคลุมตัวเธอไว้ จากนั้นก้มตัวอุ้มเธอขึ้นมา เดินลงไปชั้นล่าง

แม้ว่าไฟจะมาตามปกติแล้ว แต่แขกที่อยู่บริเวณห้องโถงชั้นหนึ่งต่างยังรู้สึกหวาดกลัวจนมารวมตัวกัน ซุบซิบนินทาเรื่องที่เกิดขึ้น

เมื่อเห็นเผยลี่เชินอุ้มไป๋เสว่เอ๋อร์ลมาพร้อมกับคนอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งอยู่รอบๆ สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่บริเวณนั้น

เผยลี่เชินวางไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้บนเก้าอี้จากนั้นรีบสั่งคนที่อยู่ข้างๆ เขา “ไปหากล่องยามา”

ขณะที่เขากำลังพูดจบ เวินซิวหวีพร้อมพรรคพวกเดินเข้ามาหา

สีหน้าของเวินซิวหวีเคร่งเครียดเมื่อเห็นสภาพของไป๋เสว่เอ๋อร์ รีบเอ่ยปากถามทันที “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เผยลี่เชินกำหมัดแน่นขึ้นอย่างช้าๆ เขาหันกลับไป เกือบจะกัดฟันมองเวินซิวหวี “ผมควรเป็นฝ่ายถามคุณมากกว่า นี่เป็นพื้นที่จัดงานของคุณ! ทำไมจู่ๆ ไฟถึงดับได้ ทำไมจู่ๆ คนถึงหายไป?”

เวินซิวหวีถึงกับหน้าซีดเมื่อเผยลี่เชินถามเช่นนั้น เขาหันกลับไปหาผู้ช่วยที่อยู่ด้านหลัง “รีบไปสืบมาเลย!”

เมื่อกล่องยาถูกส่งมาจึงให้พนักงานที่มีเคยประสบการณ์ทำแผลให้กับไป๋เสว่เอ๋อร์

แค่พันแผลธรรมดา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนที่รวมตัวกันอยู่ในห้องโถงจู่ๆ ก็เสียงดังขึ้นมา จากนั้นเสียงค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างจ้องมองไปที่โทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าแตกต่างกันไป

ไม่ต้องรอให้เผยลี่เชินเอ่ยปากถามก่อน ฉีเฟิงเดินเข้ามาใกล้ๆ ที่ข้างหูของเขาพูดเสียงกระซิบบางอย่าง