ตอนที่ 430 ในใจของคุณมีผม

ตอนที่ 430 ในใจของคุณมีผม

สำหรับคำพูดไม่สอดคล้องกับเรื่องที่มาอย่างกะทันหันประโยคนี้ของเขา ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์สับสนมึนงงไปหมด ยังไม่ทันจะคิดให้เข้าใจ อยู่ๆมือของเธอก็ถูกมืออีกข้างหนึ่งของเขากุมเอาไว้แน่น

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกขาดความมั่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด “ฉัน...ฉันโกหกอะไรคุณคะ！”

เผยลี่เชินเอ่ยออกมาทีละคำทีละประโยคอย่างไม่รีบร้อนว่า “คุณบอกว่าคุณไม่แคร์ผม บอกว่าคุณไม่รักผม บอกว่าคุณอยากจะออกไปจากชีวิตของผม เป็นกำโกหกทั้งสิ้น”

ได้ยินดังนั้น หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็สั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย ยังไม่ทันจะมีการตอบสนองกลับคืนมา ก็ถูกคนใช้มือข้างเดียวโอบเข้าไปไว้ข้างในอ้อมแขน

“หากคุณไม่แคร์ผม เมื่อครู่นี้คุณจะร้อนรนขนาดนั้นทำไม?” เผยลี่เชินจ้องไปที่ดวงตาของเธอ เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “ดวงตาของคุณโกหกผมไม่ได้”

วินาทีนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเพียงแค่ความคิดและจิตใจของตนเองถูกคนมองออกจนทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว ความรู้สึกของเธอไหลพรั่งพรูออกมา แสดงความเป็นห่วงออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวตอนอยู่ต่อหน้าของเขา สิ่งเหล่านี้ต่างก็คือสิ่งที่เขียนสะท้อนออกมาจากภายในจิตใจของเธอทั้งหมด！

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตัวสั่นเล็กน้อย คิดเหตุผลที่ดีไปคัดค้านไม่ออกในชั่วขณะ เธอโน้มสายตาลงต่ำ ราวกับไม่กล้าไปมองดวงตาของชายหนุ่มอีก

ทันใดนั้น บริเวณตรงกลางหน้าผากก็ร้อนขึ้นมา จูบที่อ่อนโยนของชายหนุ่มประทับลงมาอย่างเลือนราง เริ่มจากอ่อนโยนก่อน ทว่าหลังจากที่เคลื่อนที่ลงมาอย่างช้าๆ พาดผ่านริมฝีปากของเธอแล้วนั้น ความรุนแรงก็เพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน ถึงขั้นแฝงไปด้วยความคลุ้มคลั่งอยู่หลายระดับ

ไป๋เสว่เอ๋อร์เบนศีรษะหนี คิดที่จะผลักเขาออก “เผยลี่เชิน...คุณปล่อยมือ”

แต่ใครจะรู้ว่าเขาไม่เพียงแค่ไม่ปล่อยมือ กลับยังยืมความได้เปรียบทางด้านน้ำหนักเข้ามาช่วย นำเธอกดไปที่บนโซฟาอย่างง่ายดาย

วินาทีนั้น มือทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกเขากดทับเอาไว้ที่เหนือศีรษะ และเขาก็ใช้มืออีกข้างที่เพิ่งพันแผลเสร็จไปเมื่อสักครู่นี้พลิกมือปลดเม็ดกระดุมที่อยู่บนปกคอเสื้อออก สายตาเด็ดเดี่ยว เฉียบคม ยังมีความแน่วแน่ที่ไม่สำเร็จไม่หยุดง่ายๆอีกหลายระดับ

วินาทีนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้แล้วว่า ตัวเองเสร็จแน่

จูบของชายหนุ่มประทับลงมา ทุกบริเวณที่พาดผ่านได้ปลุกเร้าความเร่าร้อนขึ้นมา เขาใช้ฟันอย่างใกล้เคียงกับความคลุ้มคลั่งกระชากกระดุมที่ปกคอเสื้อของเธอออก ลิ้มรสเธอไปทั่วทั้งตัวราวกับสัตว์ป่าก็ไม่ปาน

สุดท้าย สติสัมปชัญญะและความพยายามทั้งหมดของไป๋เสว่เอ๋อร์ ต่างก็กระจุยกระจายไปหมดภายใต้ความพยายามของเขา

เห็นคนที่อยู่ด้านล่างแดงก่ำตั้งแต่กกหูจนไปถึงทรวงอก เผยลี่เชินก็ลุกขึ้น อุ้มเธอขึ้นมา กดทับลงไปบนเตียงใหญ่ในทันที

ในวินาทีสุดท้ายนั้น เขาซุกหน้าลงไปที่ข้างใบหูของเธอ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หอบรุนแรงกลับทั้งยังเฉียบขาดออกมาว่า “ผมกล้ายืนยันว่า ในใจของคุณมีผม”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ลำตัวเกร็งแน่น มีไฟกลุ่มหนึ่ง แผดเผาเธอไปทั่วทั้งร่างกายจนถึงจุดสูงสุด

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน พอไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นมาอีกที สีของท้องฟ้าก็ได้มืดลงมาแล้ว

เธอพลิกตัว รีบลุกขึ้นมานั่ง พบว่าข้างกายของตนเองไม่มีเงาของชายหนุ่ม ก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาภายในจิตใจ รีบเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะที่อยู่บนหัวเตียงในทันที

ความรู้สึกปวดบวมไปทั่วทุกที่บริเวณร่างกายนั้นรุนแรงมาก ดูเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ไม่ใช่ความฝัน เพียงแต่ในเวลานี้ คนที่ควรปรากฏตัวอยู่ที่ข้างกายกลับหายไปแล้ว

เธอสวมเสื้อผ้ากลับเข้าไปบนร่างกาย ไปล้างหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ออกจากห้องนอน ลงไปที่ชั้นล่างในทันที ป้าจางกำลังพับเสื้อผ้า เห็นเธอลงมา ก็รีบเอ่ยปากออกมาว่า “คุณหนูไป๋ หิวหรือยังคะ? จะทานอะไรสักหน่อยไหม คุณผู้ชายกำชับป้าว่าไม่ต้องไปรบกวนคุณ ป้าก็เลยไม่ได้ไปเรียกคุณลงมารับประทานอาหาร”

“ฉันทานอะไรนิดหน่อยก็พอค่ะ ห้าวเจ๋อน้อยล่ะคะ?”

เธอมองไปทั่วทั้งรอบ ต่างก็ไม่เห็นเงาของห้าวเจ๋อน้อย

“ห้าวเจ๋อน้อยไปเล่นที่บ้านของเจียเจียที่อยู่ข้างๆแล้วค่ะ อีกสักครู่ถึงสองทุ่มแล้ว ป้าจะไปรับ”

“ค่ะ งั้น...” ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงเอ่ยถามออกมาว่า “เผยลี่เชินไปไหนคะ?”

“คุณผู้ชายบอกว่าเขามีเรื่องที่จะต้องจัดการ ก่อนหน้ารับประทานอาหารเย็นก็ออกไปแล้วค่ะ”

ได้ยินป้าจางพูดเช่นนี้ ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกว่างเปล่าขึ้นมา แต่พอคิดย้อนกลับไป ตอนนี้ที่บริษัทมีเรื่องมากมายขนาดนั้น เขาก็ต้องออกไปทำการปฏิสัมพันธ์ในสังคมเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

ไปที่ห้องครัวทานอะไรนิดหน่อย จากนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์ก็กลับเข้าไปที่ห้องของตนเอง แปลงานเอกสารที่อยู่ในมือด้วยความเร่งรีบ ช่วงนี้เป็นเพราะว่าเธอยุ่งกับเรื่องอื่นๆ ทำให้เสียความคืบหน้าลงไปไม่น้อย ตอนนี้ก็ต้องหาเวลาว่างเสริมกลับเข้ามาเป็นธรรมดา

หลังจากนั้นสองชั่วโมง งานที่อยู่ในมือก็พอจะถึงส่วนสุดท้ายแล้ว เธอไปที่ห้องเด็กที่อยู่ด้านข้าง มองดูห้าวเจ๋อน้อยที่ได้ถูกป้าจางกล่อมให้หลับลงไปแล้ว ภายในใจก็เกิดความละอายใจออกมาระลอกหนึ่ง