ตอนที่ 431 ลูกไม่มีพ่อ

ตอนที่ 431 ลูกไม่มีพ่อ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ปกติน้าชิวดูแลคุณลุงก็เหนื่อยมากแล้ว เรื่องเล็กแค่นี้หนูช่วยได้ก็ช่วย แบ่งเบาภาระให้กับคุณน้าค่ะ”

“ไม่ต้องๆ หนูอยู่เป็นเพื่อนคุณท่านเผยก็พอ น้าไปล้าง”

ในขณะที่เย่ชิวหรงพูด ก็เดินอ้อมตัวเธอ เปิดประตูห้องเดินออกไปในทันที

มองดูเธอเดินจากไปอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีที่ลุกลี้ลุกลน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็แปลกใจมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

เธอเพียงแค่อยากจะล้างแก้วแทนเธอก็เท่านั้นเอง เย่ชิวหรงก็ตื่นตระหนกขนาดนี้ หรือว่ายานั่นจะมีปัญหาอะไรจริงๆ?

คิดเชื่อมโยงไปถึงความผิดปกติแต่ละอย่างในก่อนหน้านี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็แทบจะแน่ใจได้เลยว่า ยาจีนนั่นไม่ธรรมดาขนาดนั้นอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นคุณท่านเผยก็คงจะไม่มีอาการไอรุนแรงมากยิ่งขึ้นภายในช่วงระยะเวลาที่ดื่มยา เย่ชิวหรงก็ยิ่งไม่อาจจะตื่นตระหนกกับแก้วที่ได้ผ่านการบรรจุยาไปแล้วขนาดนั้น

เธอก้าวขาเดินออกจากห้องผู้ป่วย เห็นเย่ชิวหรงเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเร่งรีบ ความสงสัยภายในใจก็รุนแรงมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา จากนั้น เสียงผู้ชายที่คุ้นหูก็ดังขึ้นที่ด้านหลังของเธอ “ไป๋เสว่เอ๋อร์”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันกลับไปโดยจิตใต้สำนึกในทันที ในตอนที่เห็นเผยอี้ที่อยู่ทางด้านหลังนั้น คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

สายตาของเผยอี้หยุดลงที่ตัวเธอภายในระยะเวลาสั้นๆ เขาหันหน้ามองผ่านเข้าไปทางหน้าต่างเล็กๆบนประตูของห้องผู้ป่วย มองเห็นคุณท่านเผยกับห้าวเจ๋อน้อยที่อยู่ในห้อง สีหน้าก็อึมครึมขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาหันหน้ากลับมา จ้องไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พร้อมกับเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก “คุณคิดว่าใช้ไม้นี้ก็จะสามารถประสบความสำเร็จได้งั้นเหรอ?”

“ไม้ไหน? ขอโทษนะคะ ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่”

ในขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พูด ก็หมุนตัวคิดจะผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง แต่อยู่ๆ มือข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามากระชากแขนของเธอเอาไว้ ดึงเธอไปยังด้านข้างในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเจ็บที่แขน “คุณคิดจะทำอะไรกันแน่！”

กำลังมือของเผยอี้นั้นรุนแรงมาก อีกทั้งไม่มีความคิดที่จะอ่อนโยนลงเลยแม้แต่น้อย ฉุดกระชากลากถูเธอมาถึงยังปากทางบันไดหนีไฟที่อยู่อีกด้าน

เผยอี้ผลักเธอไปทางด้านหลังอย่างแรง ตะคอกขึ้นด้วยความโมโหว่า “คุณคิดว่าผมไม่รู้หรอว่า ที่คุณกลับมาในคราวนี้มีเป้าหมายอะไร！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนได้ไม่มั่นคง ชนเข้ากับกำแพงที่อยู่ด้านข้างในทันที ทันใดนั้น ในใจของเธอก็เกิดความโมโหขึ้นมาระลอกหนึ่ง “งั้นคุณก็พูดออกมาสิ ว่าฉันมีเป้าหมายอะไร！”

สายตาของเผยอี้เฉียบคม ความโกรธพุ่งทะลักขึ้นมา “พ่อของผมพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล คุณก็มีความอดทนวิ่งมาหาทุกวัน ไม่ใช่มาส่งข้าวก็พาลูกไม่มีพ่อของคุณนั่นเข้ามา ไม่ใช่ว่าคิดอยากจะหลอกล่อให้คนแก่ดีใจหรอกหรอ！ไม่ใช่เพื่อคิดที่จะแย่งชิงทรัพย์สมบัติของตระกูลหรอกหรอ！”

คำพูดของเผยอี้ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมา ระเบิดออกที่ข้างใบหูของไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างกะทันหัน เธอตัวสั่นขึ้นในทันที แทบจะยกมือขึ้นโดยจิตใต้สำนึก ไม่สนอะไรทั้งสิ้น ตบไปบนใบหน้าของเขาอย่างรุนแรง

เสียง “เพี้ยะ！” ดังขึ้น สั่นสะเทือนจนมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ยังรู้สึกเจ็บ

เผยอี้นิ่งอึ้งอยู่กับที่ ราวกับรูปปั้นแกะสลักที่ถูกเสกให้กลายเป็นหินก็ไม่ปาน จ้องมองไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยความตกใจ

ความโมโหที่เหลือของไป๋เสว่เอ๋อร์ยังไม่สลายหายไป และเธอก็ไม่สนใจว่าคนที่อยู่ด้านหน้าในเวลานี้คือใคร ยื่นมือออกไปฉุดคอเสื้อของเขาเอาไว้แน่นพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความโกรธว่า “คุณว่าใครเป็นลูกไม่มีพ่อ！คุณว่าใคร！”

เผยอี้มีการตอบสนองกลับมาอย่างกะทันหัน เขายื่นมือออกไป กระชากมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ที่กำปกคอเสื้อของตนเองเอาไว้แน่นสลัดทิ้งไปในทันที “ที่ผมพูดหมายถึงใครคุณยังไม่ชัดเจนอีกหรอ?”

ในใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ตะคอกใส่ไป๋เสว่เอ๋อร์ว่า “คุณคิดว่าผมไม่รู้ว่าอยู่ๆคุณกลับมาเพื่ออะไรหรอ? ไม่ใช่ว่าเพื่อทรัพย์สินของบ้านตระกูลเผยหรอ！ผมจะบอกคุณให้ คุณฝันไปเหอะ！ผมเผยอี้คราวนี้จะไม่ยอมอ่อนข้อให้อย่างเด็ดขาด และทรัพย์สมบัติของตระกูลเผย จะต้องตกเป็นของผมได้แต่เพียงผู้เดียว！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ความโกรธก็ทะลักขึ้นมาภายในจิตใจ เธอจ้องไปที่เผยอี้ในขณะที่หอบหายใจอย่างรุนแรง “ในสายตาของคุณ ทุกคนต่างก็ต่ำช้าไร้ยางอายแบบเดียวกันกับคุณ！เผยอี้คุณรู้ไหมว่าอะไรคือสิ่งต่างๆเมื่อพัฒนาไปจนถึงจุดสูงสุดก็จะกลับกลายไปในทางตรงกันข้าม！ยิ่งคุณคิดอยากได้มามากเท่าไร คุณก็ยิ่งไม่ได้ในสิ่งที่คุณต้องการ！”

พูดจบ เธอก็ยื่นมือออกมา ผลักเขาอย่างแรง จากนั้นวิ่งออกไปจากทางหนีไฟด้วยความรวดเร็ว ก้าวขาเดินไปทางห้องผู้ป่วย

หูของเธอดังหวึ่งๆอยู่ตลอดเวลา ในใจอัดอั้นไฟโกรธเอาไว้ โมโหจนอดไม่ได้ที่อยากจะร้องไห้ออกมา

ไม่ว่าคนอื่นจะด่าลับหลังเธอยังไง เธอต่างก็สามารถเฉยเมยได้ แต่คนอื่นจะมาด่าห้าวเจ๋อน้อยไม่ได้โดยเด็ดขาด ยิ่งไม่อาจจะพูดว่าเขาเป็นลูกไม่มีพ่อ！

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินมาถึงหน้าห้องผู้ป่วยของคุณท่านเผย เผยอี้ก็ก้าวขาตามทันเข้ามา เขาดูเหมือนจะสงบลงกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย ก้าวขามาขวางหน้าประตูเอาไว้ จ้องไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “พวกเรามาคุยกันหน่อย”