ตอนที่ 432 ห้าวเจ๋อน้อยถูกลักพาตัว

ตอนที่ 432 ห้าวเจ๋อน้อยถูกลักพาตัว

ในใจของเผยอี้ชัดเจนมากว่า เวินซิวหวีคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรอย่างแน่นอน เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย กำลังคิดที่จะอ้าปากปฏิเสธ อยู่ๆชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าก็เดินเข้ามาใกล้เล็กน้อย เอ่ยปากขึ้นราวกับมองความคิดของเขาออกก็ไม่ปาน “คุณเผย หากได้ล่ะก็ ผมสามารถช่วยให้คุณได้ทุกอย่างที่คุณต้องการ รวมไปถึงทั้งบริษัทเผยซื่อ”

เวินซิวหวีเพิ่งจะเอ่ยออกมา สายตาของเผยอี้ก็ล้ำลึกขึ้นมาอย่างกะทันหัน มีความสนใจขึ้นมาในทันที

เขาเอ่ยถามย้อนกลับประโยคนึงด้วยความไม่แน่ใจ “คุณหมายถึง เผยซื่อทั้งบริษัท?”

“ใช่แล้วครับ ทั้งบริษัท” เวินซิวหวียิ้มออกมา หันข้างเล็กน้อย “เชิญครับคุณเผย”

เผยอี้ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นลังเลอยู่หลายวินาที สุดท้ายก็ยังคงก้าวขาตามเขาขึ้นรถไป

รถหรูที่เสริมความยาวเพิ่งจะขับออกไปได้ไม่เท่าไร ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็จูงมือของห้าวเจ๋อน้อยเดินออกมาจากโรงพยาบาล

ในขณะที่เดินผ่านหน้าประตูโรงพยาบาลนั้น ด้านข้างมีพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังเข็นรถเข็นเล็กๆขายผลไม้อยู่หลายร้าน ข้างๆยังมีรถเข็นคันหนึ่งที่ปักผลไม้เคลือบน้ำตาลเอาไว้เต็มคันรถ

มองเห็นผลไม้เคลือบน้ำตาล สายตาของห้าวเจ๋อน้อยก็เปล่งประกายขึ้น ฝีก้าวก็เดินต่อไปไม่ไหวแล้ว

ทันใดนั้น เขาก็ยื่นมือออกไป กอดขาของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้ เงยใบหน้าเล็กๆจ้องมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ น้ำเสียงอ่อนปวกเปียก “แม่ครับ ผมอยากกิน...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองตามมือเล็กๆของเจ้าหนูที่ชี้ไป เห็นรถขายผลไม้เคลือบน้ำตาลเล็กๆ ก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างจนปัญญา เธอก้มศีรษะลงมองไปที่ห้าวเจ๋อน้อย เอ่ยโน้มน้าวออกมาว่าเบาๆว่า “บอกแล้วไม่ใช่หรอจ๊ะ ว่าทานของที่หวานเกินไปไม่ได้ ไม่งั้นฟันจะมีแมลงขึ้นมานะ！”

ห้าวเจ๋อน้อยได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่กอดต้นขาของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้แกว่งไปแกว่งมา ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายกระพริบปริบๆไม่ยอมหยุด

เห็นท่าทางที่บิดพลิ้วของเจ้าหนู ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา ยื่นมือออกไปบีบไปบนใบหน้าเล็กๆของเขาเล็กน้อย “ก็ได้จ้ะ งั้นแม่ซื้อไม้นึง ลูกทานได้เพียงแค่ครึ่งเดียว ที่เหลือต้องให้แม่ทานเข้าใจไหม?”

ห้าวเจ๋อน้อยพยักหน้าด้วยสายตาที่จริงจัง “ครับ！”

เห็นเขาเชื่อฟัง ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้จูงเขาเดินไปที่หน้าร้าน ให้เขาเลือกมาไม้นึง จากนั้นเตรียมที่จะจ่ายเงิน

หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก็มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามาพอดี เธอถือโอกาสกดปุ่มรับสาย “ฮัลโหลค่ะ?”

ทางนั้นมีเสียงรบกวน “ปี๊ด...” ดังสะท้อนเข้ามา ที่เหลือก็ไม่ได้มีอะไรอีก

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด รีบเอ่ยปากถามขึ้นมาในทันทีว่า “ฮัลโหล? ใครคะ?”

ที่ฝั่งนั้นสะท้อนกลับมาก็ยังคงเป็นเสียงรบกวน ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเบอร์แปลกหน้าบนหน้าจอโทรศัพท์เล็กน้อย กำลังจะวางสายลง ทันใดนั้นด้านหลังก็มีรถคันหนึ่งขับผ่านด้วยความรวดเร็ว เธอยังไม่มีการตอบสนองกลับคืนมา ก็ได้ยินคุณป้าขายผลไม้เคลือบน้ำตาลที่อยู่ด้านหน้าร้องเรียกขึ้น “เฮ้ยเด็ก...”

เห็นสีหน้าที่ตกตะลึงของเธอ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รีบหันกลับไป มองเห็นรถตู้สีขาวคันหนึ่งขับจากไปอย่างเด่นชัด ทันใดนั้นก็นึกถึงอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบก้มศีรษะลง กลับพบว่าด้านข้างไม่ได้มีเงาร่างของห้าวเจ๋อน้อยอยู่มาตั้งนานแล้ว และผลไม้เคลือบน้ำตาลไม้นั้นที่เธอเพิ่งยื่นส่งให้กับห้าวเจ๋อน้อยก็ได้ตกลงอยู่บนพื้น！

การตอบสนองกลับคืนมาภายในทันที เธอรู้สึกศีรษะชา ในใจราวกับถูกต่อยเต็มแรง “ห้าวเจ๋อน้อย！”

ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เธอก้าวขาวิ่งตามรถคันนั้นไปในทันที ทว่าเงารถสีขาวก็ยิ่งเล็กลงไปเรื่อยๆ ขาของไป๋เสว่เอ๋อร์อ่อนแรงลง แทบจะล้มลงไปกองกับพื้น

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากเหลือเกิน！นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

เมื่อครู่นี้เธอเพียงแค่ใช้เวลาในการรับโทรศัพท์ก็เท่านั้น ทำไมอยู่ๆห้าวเจ๋อน้อยถึงถูกลักพาตัวไปได้?

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์110ด้วยมือที่แทบจะสั่นไปทั้งสองข้าง “สวัสดีค่ะ ฉัน...ฉันต้องการแจ้งความ！”

ฝืนกลั้นหายใจเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ออกไปหนึ่งรอบ ในวินาทีที่วางสายโทรศัพท์ลงนั้น ขาทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อ่อนแรงลง สติสัมปชัญญะและความสงบเยือกเย็นทั้งหมดต่างก็หายไปในชั่วพริบตา

ในสมองปรากฏใบหน้าของชายหนุ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไป๋เสว่เอ๋อร์มีการตอบสนองกลับคืนมา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมารีบโทรไปหาเผยลี่เชิน ในวินาทีที่สายโทรศัพท์ถูกรับขึ้นนั้น เธอก็เอ่ยปากขึ้นอย่างลนลาน ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความสะอึกสะอื้น “เผย...เผยลี่เชิน！ห้าวเจ๋อน้อย...ห้าวเจ๋อน้อยถูกคนลักพาตัวไปแล้ว！”

พอเผยลี่เชินที่อยู่ทางนั้นได้ฟัง ก็ลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นมาว่า “อะไรนะ！”