ตอนที่ 433 จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียว

ตอนที่ 433 จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียว

ได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็หันหน้ากลับไปในทันที พอเห็นชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง ปลายจมูกก็รู้สึกแสบร้อนขึ้นมา ความรู้สึกละอายใจเกิดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

“ฉัน...ฉันทำห้าวเจ๋อน้อยหายไปแล้ว โทษฉันคนเดียว...”

เห็นท่าทางที่ลนลานของหญิงสาว เผยลี่เชินก็ปวดใจไม่หยุด เขาจะไม่เข้าใจได้ยังไงกัน ผู้หญิงอย่างเธอเช่นนี้ เห็นลมเห็นคลื่นพายุมามาก ตอนนี้อะไรต่างก็ไม่กลัวทั้งสิ้น จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวก็คือลูก

“ไม่ต้องร้อง” เผยลี่เชินยื่นมือออกไป นำตัวหญิงสาวกอดเข้ามาไว้ข้างในอ้อมแขน “พวกเราไปสืบหาด้วยกัน ตามหาห้าวเจ๋อน้อยกลับคืนมา！”

พูดจบ เขาก็หันหน้ามองไปยังเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนอยู่ข้างๆ สายตาเยือกเย็นลงหลายระดับอย่างกะทันหัน

ถูกสายตาที่เยือกเย็นจนทำให้คนหวาดกลัวของเขาจ้องจนหวาดกลัวไปทั่วทั้งร่างกาย เจ้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นก็ถอยหลังออกไปเล็กน้อยโดยจิตใต้สำนึก “ตอน...ตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราว”

เผยลี่เชินได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย เพียงแต่ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรไปที่หมายเลขนึงในทันที หลังจากนั้นครู่หนึ่ง สายโทรศัพท์ต่อติด เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่มืดมนว่า “ผู้กองไต้ ผมคือเผยลี่เชิน มีเรื่องนึงอยากจะขอรบกวนคุณสักหน่อย...”

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ด้านข้างได้ยิน “ผู้กองไต้” สามคำนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที สายตาที่มองไปยังไป๋เสว่เอ๋อร์อีกครั้งก็เปลี่ยนไปอย่างระมัดระวังผิดปกติ

หลังจากการสนทนาไม่กี่ประโยคเสร็จสิ้น เผยลี่เชินก็วางสายโทรศัพท์ลง มองไปยังเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก “แจ้งให้กับหมู่หลิวของพวกคุณให้รับทราบ เตรียมทุกอย่างให้พร้อม รอการจัดการจากผู้กองไต้”

ทิ้งประโยคนี้เอาไว้ และไม่รอคำตอบจากเขา เผยลี่เชินโอบไหล่ของไป๋เสว่เอ๋อร์ ก้าวขาเดินออกข้างนอกไปในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกร้อนอกร้อนใจ ใจทั้งดวงต่างก็ถูกดึงจนมาถึงคอหอย เธอมองไปที่เผยลี่เชินอย่างตื่นตระหนกพร้อมกับเอ่ยถามว่า “ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงกันดีคะ คุณว่าห้าวเจ๋อน้อยจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”

เผยลี่เชินเอ่ยวิเคราะห์ออกมาอย่างใจเย็น “คุณบอกว่าคุณได้รับสายโทรศัพท์ที่ประหลาดสายหนึ่ง พอหันกลับมาห้าวเจ๋อน้อยก็หายไปแล้ว น่าจะถูกรถตู้พาตัวไป หากผมเดาไม่ผิดแล้วล่ะก็ นี่เป็นการลักพาตัวโดยเจตนาฉากหนึ่ง”

พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็มีการตอบสนองกลับคืนมาอย่างกะทันหัน

เรื่องนี้เกิดขึ้นเร็วมากจนเกินไป อีกทั้งทุกอย่างก็ไวจนทำให้คนไม่กล้าที่จะจินตนาการออกมาได้ มีความเป็นไปได้มากว่ามีคนวางแผนเอาไว้อย่างดีตั้งแต่ทีแรก จงใจโทรศัพท์หาเธอ อีกทั้งอาศัยโอกาสที่เธอไม่ทันได้ระวังลักพาตัวห้าวเจ๋อน้อยไป！

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบหันหน้ากลับไปในทันที “งั้นโทรศัพท์มือถือนี้...พวกเราก็สามารถติดตามตำแหน่งที่ตั้งของเขาผ่านโทรศัพท์มือถือนี้ได้！”

เผยลี่เชินพยักหน้า “ถูกต้อง”

ในขณะที่พูด เขาก็จูงไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้ เดินลงบันไดขึ้นรถไปด้วยความรวดเร็ว

พอขึ้นมาบนรถ เผยลี่เชินก็ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ฉีเฟิง รีบแจ้งชวนจื่อกำหนดตำแหน่งของเบอร์โทรศัพท์ ในขณะเดียวกันต้องโยกย้ายภาพกล้องวงจรปิดของถนนเส้นนั้นออกมา ส่งให้กับโจ๋วฝันไปทำ！”

“ครับ”

สั่งการภารกิจลงไป แต่การรอคอยก็ยังคงต้องการเวลา ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งอยู่บนรถอย่างร้อนรน ทุกวินาทีต่างก็ผ่านไปอย่างยากลำบาก

เธอไม่กล้าที่จะจินตนาการเลยว่า ภายในเวลาเกือบจะสองชั่วโมงที่ห้าวเจ๋อน้อยหายตัวไปนี้ เขาจะพบเจอกับอะไรบ้าง?

หาก...

ความคิดต่างๆนาๆผ่านเข้ามาในหัวสมองของเธอ เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น เสียใจในภายหลังอย่างหาใดเปรียบกับทุกการกระทำในเวลานั้นของตนเอง หากเธอจูงมือของห้าวเจ๋อน้อยเอาไว้ หรือว่าไม่ได้รับสายโทรศัพท์นั่น บางทีเรื่องราวก็อาจจะไม่ดำเนินมาถึงจุดนี้

รู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจของหญิงสาวที่อยู่ด้านข้าง คิ้วของเผยลี่เชินก็ขมวดเข้าหากันแน่น ยื่นมือออกไปกุมมือเล็กๆที่เย็นเฉียบของเธอเอาไว้ เอ่ยปากปลอบโยนขึ้นเบาๆว่า “ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างมีผมอยู่ด้วย”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลอยู่ชั่วขณะ เงยหน้าประสานเข้ากับดวงตาทั้งสองข้างที่ดำขลับของเขา ในที่สุดก็พยักหน้าออกมาเล็กน้อย

เคลื่อนไหวมาถึงครึ่งทาง ผลลัพธ์ของการกำหนดตำแหน่งที่ตั้งโทรศัพท์มือถือยังไม่ออกมา เสียงเรียกเข้าที่เด่นชัดของโทรศัพท์มือถืออยู่ๆก็ดังขึ้นมาภายในรถอย่างกะทันหัน

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดชะงักไปชั่วขณะ ร่างกายสั่นขึ้นมาเล็กน้อยโดยที่ไม่รู้ตัว เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด หยิบโทรศัพท์มือถือที่กำลังดังขึ้นมาอย่างค่อนข้างหวาดกลัว พอมองเห็นเบอร์แปลกหน้าที่แสดงผลบนหน้าจอโทรศัพท์ เธอก็แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงกดปุ่มรับสาย

เผยลี่เชินที่อยู่ด้านข้างเห็นท่า ก็ยื่นมือออกไปรับเอาโทรศัพท์มือถือมาจากมือของเธอ เอ่ยปากสั่งขึ้นเบาๆว่า “รับสายก่อน คุณเป็นคนพูด”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้าออกมา

เผยลี่เชินกดปุ่มรับสาย ในขณะเดียวกันก็กดปุ่มเปิดลำโพง

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “ฮัลโหล?”