ตอนที่199 ระวังกริยาท่าทางไว้ด้วย

ตอนที่199 ระวังกริยาท่าทางไว้ด้วย

กู้หลี่เหลียงคุยกับไป๋เสว่เอ๋อเยอะแยะมากมาย เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว ไป๋เสว่เอ๋อเงยหน้ามองดูนาฬิกา กำลังจะถามว่าทำไมเผยลี่เชินถึงยังไม่มา ทันใดนั้นกู้หลี่เหลียงกูพูดขึ้น “เพื่อนเผยมาแล้ว!”

มองตามสายตาของเขาไป เมื่อไป๋เสว่เอ๋อหันไปมอง เห็นเผยลี่เชินกำลังเดินตรงมาจริงๆ แม้ว่าแสงไฟค่อนข้างมืดสลัว และห่างออกไปค่อนข้างไกล แต่หล่อนก็สามารถมองออกว่าเป็นเผยลี่เชิน

หล่อนรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที กำลังลุกขึ้นต้อนรับเขา แต่ทันใดนั้นเมื่อเห็นเผยลี่เชินหันหลัง ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินตามเขามา

ผู้หญิงคนนั้นใส่กระโปรงสีแดง กริยาสง่างาม หล่อนเดินมาเทียบข้างเผยลี่เชิน สีหน้ายิ้มแย้ม พูดคุยกระซิบบางอย่างด้วยน้ำเสียงแผ่วเบากับเผยลี่เชินอย่างใกล้ชิด

ไป่เสว่เอ๋อตกใจตะลึง ตาพร่าไปครู่หนึ่ง

เขาบอกว่ามีเรื่องยุ่งยากที่ต้องไปจัดการไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาที่นี่กับผู้หญิงสองต่อสองล่ะ?

เมื่อกู้หลี่เหลียงเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว เขาสังเกตเห็นว่าสีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อเปลี่ยนไป เขารีบหัวเราะขึ้น เพื่อไม่สถาการณ์ตึงเครียด “เพื่อนเผยพาเพื่อนมาด้วยหรอเนี่ย ทำไมไม่บอกกันสักคำ น่าจะเป็นคนที่มาเลี้ยงกันเรื่องงานใช้เปล่า....”

ไป๋เสว่เอ๋อสีหน้านิ่งขรึม ขมวดคิ้วแน่น มองดูทั้งสองที่อยู่ห่างออกไป

ในตอนนั้นเอง พวกเขาเดินผ่านน้ำพุที่มีผู้คนหนาแน่น ชายคนนั้นเดินเบียดเข้าหาผู้หญิงกระโปรงแดงคนนั้น เผยลี่เชินไหวพริบเร็ว รีบดึงแขนผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ข้างตัวเอง

ผู้หญิงกระโปรงสีแดงผู้นั้นเซเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของเผยลี่เชิน ยิ้มอย่างมีเลศนัย กระเถิบชิดเผยลี่เชินพูดบางอย่าง น่าจะเป็นการขอบคุณ

ไป๋เสว่เอ๋อมองดูฉากนี้ที่เกิดขึ้นจากที่ไกลออกมา รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างบอกไม่ถูก

กู้หลี่เหลียงคอยสังเกตไป๋เสว่เอ๋ออยู่ตลอด เห็นสีหน้าของหล่อนนิ่งเสียใจ ต่อมาเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ผม..ผมจะไปเรียกเผยมาเดี๋ยวนี้!”

พูดพลาง ก้าวเท้าจะเดินออกไป

ไป๋เสว่เอ๋อยื่นมือออกมาจับเขาไว้ “ไม่ต้องไป”

หล่อนสูดหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังพูดปลอบใจตัวเองกับกู้หลี่เหลียง “อาจจะเป็นเรื่องงานก็ได้ อย่าไปรบกวนพวกเขาเลย”

กู้หลี่เหลียงจึงค่อยๆถอยหลังกลับมาด้วยความเคียดแค้นใจ “โอเค”

แม้ว่าจะพูดออกไปแบบนั้น แต่เขาก็ทำหน้าที่ของเพื่อนอย่างดีที่สุดแล้ว จากนั้นหยิบมือถือขึ้นมาแอบส่งข้อความหาเผยลี่เชิน “พี่สะใภ้อยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ ระวังท่าทีไว้ด้วย!”

ส่งข้อความออกไปแล้ว แต่เผยลี่เชินกลับไม่เปิดดูมือถือเลย กลับเดินไปหาที่นั่งบนโซฟา นั่งกับผู้หญิงกระโปรงสีแดงคนนั้น ตามด้วยสั่งเครื่องดื่ม

ไป๋เสว่เอ๋อนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ ดื่มเครื่องดื่มเล็กน้อย คอยหันมามองเผยลี่เชินไม่ละสายตา แต่ก็ไม่พูดอะไร

กู้หลี่เหลียงที่นั่งอยู่ด้านข้างก็เงียบตามไปด้วย มองดูเผยลี่เชินที่ไม่ยอมเปิดมือถือดูสักที เขากระวนกระวายใจร้อนถึงที่สุด

ผ่านไปยี่สิบนาทีกว่า กู้หลี่เหลียงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว หาข้ออ้างเดินออกไป จากนั้นหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเผยลี่เชิน

เสียงรอสายดังอยู่สักพัก คู่สายจึงจะรับ “ฮัลโหล มีเรื่องอะไร?”

“เพื่อนเผย นายกำลังทำอะไรอยู่? มัวแต่สนใจผู้หญิงไม่ดูมือถือเลย!” กู้หลี่เหลียงหันหน้าไปมองไป๋เสว่เอ๋อ กลัวว่าหล่อนจะสังเกตเห็นความผิดปกติ

น้ำเสียงของเผยลี่เชินนิ่งเรียบ “ทำไมเหรอ?”

“พี่สะใภ้อยู่ที่นี่ด้วย นายรู้บางรึเปล่า อยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ นายพาผู้หญิงคนอื่นมาด้วยทำไมถึงไม่บอกฉันก่อนสักคำ ฉันจะได้ช่วยหน้าปิดบังได้ไง! ฉันว่าพี่สะใภ้หึงนายอยู่นะ!”

เผยลี่เชินฟังเขาพูดบ่นมากมาย จึงจะเข้าใจขึ้นมา เขาหันหน้าไป สายตามองไปที่เคาน์เตอร์บาร์ เขามองไปเห็นเงาของคนที่คุ้นเคยนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ กำลังยกแก้วเครื่องดื่มสีแดงขึ้นมาดื่ม

หล่อนยังจะกล้าดื่มแอลกอฮอล์อีก?

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเครียด ฟังเสียงกู้หลี่เหลียงในสายที่พูดไม่หยุด ทำให้คิ้วยิ่งขมวดชนกันมากขึ้น

“นายคิดว่าฉันต้องการให้นายช่วยปิดบังงั้นเหรอ?” น้ำเสียงเผยลี่เชินนิ่งเรียบ “ไม่ต้องมายุ่งเรื่องฉัน ดูแลหล่อนให้ดี อย่าให้หล่อนหนีไปไหน เดี๋ยวฉันเดินไป”

เมื่อเขาพูดจบ ก็วางสายลง เก็บมือถือ

ผู้หญิงกระโปรงสีแดงที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาได้ยินสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่ ยิ้มให้เขา ถามขึ้น “เป็นอะไรไปคะ? มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”