บทที่ 2 ไม่น่าเชื่อว่าจะจัดงานหมั้นวันเดียวกับแฟนเก่า

บทที่ 2 ไม่น่าเชื่อว่าจะจัดงานหมั้นวันเดียวกับแฟนเก่า

วันที่สอง งานหมั้นจัดขึ้นที่โรงแรมหรูที่สุดในเฉิงหนานโรงแรมอ้าวเฟย

และยิ่งไปกว่านั้นสถานที่จัดงานจัดอยู่บนสวนลอยฟ้าของชั้นบนสุด ว่ากันว่าในเฉิงหนาน

คนที่มีสิทธิ์จัดงานบนสวนลอยฟ้ามีไม่เกินสิบคน เย้นหว่านใส่ชุดเดรสสีขาวยาวประดับเพชร

ใบหน้าแต่งได้สวยสง่ามาก เหมือนภูตน้อยที่หลงมายังโลกยังไงอย่างงั้น

เธอเดินเข้าไปที่ห้องโถงของโรงแรม กำลังมุ่งหน้าเดินไปทางลิฟท์

แต่กลับเห็นภาพงานแต่งงานที่อยู่ข้างๆโดยไม่ได้ตั้งใจ บนนั้นเป็นรูปแต่งงานของคู่บ่าวสาว

และเป็นคนที่เย้นหว่านคุ้นเคยที่สุดในชีวิตนี้ คนนึงเป็นแฟนเก่าเธอ อีกคนคือคู่กัดที่อยู่มหาลัยมาสี่ปี

คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะแต่งงานวันนี้ แถมยังแต่งในโรงแรมเดียวกันกับเธอ..........

สีหน้าเย้นหว่านซีดเล็กน้อย ในใจเหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่ทับไว้ มีความรู้สึกถูกเหน็บแนมอย่างบอกไม่ถูก

“เย้นหว่าน แกมาทำอะไรที่นี่?!” จู่ๆเสียงต่อว่าของผู้หญิงดังขึ้นมา เห็นแต่โอวน่อหย่า

ที่สวมใส่ชุดงานแต่งสีขาวมาด้วยความโมโห ข้างหลังเธอมีเจ้าบ่าวสวมใส่ชุดสูทเข้ารูปกำลังเดินตามมา

คนๆนั้นก็คือซือหนานนั่นเอง เขามองเย้นหว่านด้วยสายตาซับซ้อน ริมฝีปากบางเม้มไว้อย่างแน่น

เย้นหว่านมองดูทั้งสอง ภาพที่เคยถูกทำร้ายจากการหักหลังโผล่ขึ้นมาอีก ทำให้หัวใจเธอเย็นวูบ

โอวน่อหย่าเดินเข้ามามองดูชุดของ เย้นหว่านใกล้ๆแล้วสีหน้ายิ่งแย่เข้าไปใหญ่

“แกยังไม่ตายใจจากซือหนานอีกหรอ? แกถูกทิ้งไปแล้วยังมีหน้ามาที่นี่อีกหรอ?”

เสียงของเธอไม่เบาแถมยังเต็มไปการเหยียดหยาม ทันใดนั้นก็ดึงดูดผู้คนใช้สายตามุงดู

ดวงตาหลายคู่ที่มีความคิดเห็นมองมาที่ เย้นหว่าน สำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

แม้กระทั่งบางคนยังซุบซิบเสียงเบาอยู่ เย้นหว่านมองดูทั้งสองอย่างเกลียดชัง พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันไม่มีสนใจงานแต่งพวกคุณหรอก อย่าเอาดีใส่ตัวหน่อยเลย”

“งั้นแกใส่แบบนี้มาทำไม? ชุดเดรสยาวสีขาวแบบนี้ก็มีแต่งานแต่งกับงานหมั้นเท่านั้นถึงจะใส่”

น้ำเสียงของโอวน่อหย่าดูถูกที่สุดอย่างหาที่สุดมิได้ เหมือนกำลังดูตัวตลกคนนึงที่ไม่เจียมเนื้อเจียมตัว

“ถ้าแกไม่ใช่หน้าด้านมาแย่งเจ้าบ่าว หรือแกหมั้นกับคุณโห้หรอกหรือ?” วันนี้ที่นี่ก็มีแค่สองงาน

งานหมั้นของตระกูลโห้กับงานแต่งของตระกูลซือ แต่เท่าที่โอวน่อหย่าดู

อย่าบอกว่า เย้นหว่านจะหมั้นกับโห้หลีเฉินเลย แม้แต่งานหมั้นของตระกูลโห้เธอก็ยังไม่มีสิทธิ์มาร่วมงานเลย

เพื่อนเจ้าสาวของโอวน่อหย่าก็หัวเราะออกมาอย่างดูถูก “คุณโห้เป็นใคร แล้วนังนี่คือใคร

หล่อนจะมีสิทธิ์เป็นว่าที่ภรรยาของคุณโห้ได้ยังไง? ” มองดูทั้งสองเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยคอยเหยียดหยามเธอ

เย้นหว่านแข็งตึงไปทั้งตัว ในใจมีไฟลุกท่วมขึ้นมา เธออยากบอกมากว่าเธอนั่นแหละคือเจ้าสาวของโห้หลีเฉิน

แต่สถานการณ์แบบนี้เธอพูดไม่ออกด้วยซ้ำไป......... ไม่มีใครเชื่อคำพูดเธอหรอก

“ดูสิ พูดอะไรไม่ออกแล้วใช่ไหมล่ะ? เย้นหว่าน ฉันว่าแล้วเชียวว่าเธอต้องมายั่วซือหนานแน่ๆ! ”

โอวน่อหย่าชี้หน้าเย้นหว่านไว้อย่างโกรธ “ฉันกับซือหนานก็แต่งงานกันแล้ว เธอยังจะมายุ่งกับซือหนานอีก เธอนี่มีศักดิ์ศรีของความเป็นลูกผู้หญิงบ้างไหมเนี่ย?” คนที่อยู่ข้างๆก็เริ่มจู้จี้ เย้นหว่าน

ราวกับว่าเธอเป็นเมียน้อยที่ไร้ยางอาย ซือหนานยืนตัวตรงไว้แล้วขมวดคิ้ว สายตาที่ดูเย้นหว่าน

ก็เหมือนจะแฝงด้วยคำถาม เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ หยุดได้แล้ว คุณกลับไปเถอะ

ผมกับคุณไม่มีทางเป็นไปได้ตั้งนานแล้ว ” น้ำเสียงฟังดูเหมือนปลอบใจและเกลี้ยกล่อม