บทที่ 4

สัญญารักมาเฟียร้าย : ตอนที่ 3

หลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น โนอาร์ไม่มีกะจิตกะใจที่จะดูรถอีกต่อไป เขาเดินออกจากศูนย์จัดแสดงรถสปอร์ตทันที ใบหน้าคมคายไม่แสดงความรู้สึกออกมาแต่อย่างใด เผยนัยส์ตาคมกริบที่หลายคนเกรงกลัวไม่กล้าสู้หน้า

"ผมเกรงว่าพรุ่งนี้จะมีปัญหาตามมานะครับ" ธันวาลูกน้องคนสนิทของโนอาร์ที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับพูดกับเจ้านายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหลังด้วยท่าทางนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์

ธันวาสังเกตเห็นคนยืนถ่ายวิดีโอระหว่างที่เกิดเรื่องแต่ก็ไม่สามารถเข้าไปห้ามได้เพราะเป็นพื้นที่สาธารณะและมีผู้คนจำนวนมากกำลังมุงดู โดยเฉพาะสื่อต่างๆที่มารอทำข่าว

"ถ้าการที่กูให้มึงขึ้นมาเป็นมือขวา แต่เรื่องแค่นี้จัดการไม่ได้ก็ออกไป"

"ผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อยทุกอย่างครับ ช่วงบ่ายนายไม่มีตารางงานแล้วจะกลับบ้านเลยไหมครับ?"

"อืม"

"กูต้องการรู้รายละเอียดเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น" น้ำเสียงเรียบนิ่งพูดขึ้น การที่เขาโมโหขนาดนี้เพราะไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขามาก่อน

"พริตตี้คนนั้นใช่ไหมครับ?"

"......" โนอาร์ไม่ตอบคำถามของลูกน้องคนสนิท สายตาคมกริบมองออกไปนอกกระจกรถ บรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้งไม่มีใครกล้าที่จะถามอะไรต่อ

@คอนโด

หญิงสาวเปิดประตูห้องพักของคอนโดระดับกลางๆด้วยใบหน้าเรียบเฉย ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้พานทำให้เธอหงุดหงิด

"ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ น่าจะด่ากลับให้มากกว่า เหอะ! คนอะไรไร้มารยาทสิ้นดี" ไอรีนเดินกระทืบเท้าปังๆเข้าห้องด้วยอารมณ์คลุกกรุ่น เธอยังรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ตอบโต้ให้มากกว่านี้ คนอย่างไอรีนไม่ยอมให้ใครมาด่าฟรีเหมือนกัน

ครืด ครืด ….

เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังแทรกอารมณ์ที่กำลังเดือดปุดๆของหญิงสาว แค่เธอหยิบออกมาดูเบอร์ที่แสดงหน้าจอก็รีบสูดอากาศเข้าปอดและทำให้ตัวเองใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว

"ฮัลโหลค่ะ คนสวยของไอร์ กำลังคิดถึงอยู่พอดีเลย" ไอรีนทำน้ำเสียงกระดี๊กระด๊าพูดกับปลายสาย ริมฝีปากบางยิ้มกว้าง

(ทำไมวันนี้อารมณ์ดีจังเรา ไม่ได้ทำงานเหรอลูก)

"ทำแล้วกลับมาแล้วค่ะ วันนี้เลิกเร็วก็เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ"

(เลิกเร็วทำไมไม่กลับบ้านเราบ้างละลูก แม่จะได้ทำกับข้าวของโปรดไว้ให้กิน ทำแต่งานได้กินอะไรบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ วันก่อนแม่เห็นรูปไอร์ผอมมากเลยนะ)

"มาเป็นชุดเลย...ถ้าไอร์อ้วนก็ไม่มีใครจ้างงานน่ะสิ"

(ไม่มีใครจ้างแกก็กลับมาอยู่บ้าน ลูกคนเดียวฉันเลี้ยงได้)

"โอ๊ะ! มีหนุ่มที่ไหนแอบฟังเราคุยคะแม่ สงสัยหนุ่มคนนี้จะขี้บ่นหน่อยๆนะคะ"

(บ่นอย่างที่ไอร์ว่านั่นแหละลูก บ่นแต่เรื่องไอร์ อยากให้กลับมาอยู่บ้านพูดแบบนี้ทุกวัน พอเห็นลูกสาวสวยก็ชอบเอารูปไปอวดเพื่อน)

"ฮ่า ฮ่า พ่อใครน๊าาาขี้อวดจัง....เดี๋ยววันไหนหยุดไอร์จะเข้าไปนอนกอดทั้งสองคนเลยนะคะ ไอร์คิดถึงกับข้าวฝีมือแม่จังเลยค่ะ ไอร์จะกินให้พุงกางเลย ว่าแต่แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ" ไอรีนถามด้วยความแปลกใจเพราะทุกทีเธอจะเป็นฝ่ายโทรไปคุย ด้วยที่งานของเธอเลิกไม่ค่อยตรงเวลาดึกบ้างเร็วบ้าง เธอเลยจะเป็นฝ่ายโทรหาเอง ไม่อยากให้พ่อแม่โทรมาแล้วเธอไม่ได้รับสาย แต่ถ้าเธอเห็นว่ามีเบอร์คนที่เธอรักทั้งคู่โทรมาก็จะรีบโทรกลับทันทีนั่นเป็นเพราะน่าจะมีเรื่องสำคัญที่จะคุย

(เอาไว้วันไหนไอร์ว่างเข้ามาที่บ้านละกันลูก คุยทางนี้ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ แม่กับพ่ออยากคุยต่อหน้าลูกมากกว่า)

"เอางั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวไอร์โทรบอกอีกทีนะว่าจะเข้าวันไหน"

"ได้จ้ะ งั้นแม่วางสายนะ ไอร์ก็พักผ่อนเยอะๆ กินข้าวกินปลาให้ตรงเวลาด้วยนะลูก"

"รับทราบค่าาา…ไอร์รักพ่อกับแม่นะ"