บทที่3 เสียใจ

“พี่ด้วยเหรอ” ไทเกอร์ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

“ใช่ค่ะ พี่ไทเกอร์ด้วยข้อหาเป็นคนแนะนำให้มินนี่รู้จักกับเขา” คนตัวเล็กตวัดสายตามองค้อนมาที่ภีม

สามปีก่อนหน้านี้

@สนามแข่งรถของพี่ไทเกอร์

“มินนี่ มิกกี้ เราสองคนห้ามบอกอาเฌอเด็ดขาดเลยนะ ว่าพวกพี่มาขับรถ” พายุพูดกำชับสองแฝด

“ไม่บอกแน่นอนค่ะ ว่าแต่พี่ไทเกอร์ ขับรถคันไหนคะ”มิกกี้ถามด้วยท่าทางตื่นเต้น

พายุพามิกกี้เดินไปดูแล้วชี้บอกน้องว่าพี่ไทเกอร์ขับรถสีอะไร

“พี่พายุ มินนี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

“มินนี่แต่พี่ไทเกอร์จะแข่งแล้วนะ” มิกกี้หันมาพูดกับน้อง

“แป๊บเดียว จะรีบกลับมานะคะ” มินนี่รีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ด้วยความที่รีบ พอเข้าห้องน้ำเสร็จเลยวิ่งเร็วและไม่ทันระวัง

“โอ๊ย!” ฉันชนเข้ากับร่างหนา ที่อยู่ๆ ก็โผล่มา คนตัวเล็กกว่าถึงกับแทบจะกระเด็น ถ้าเขาไม่คว้าร่างบางนุ่มนิ่มเอาไว้

มินนี่เผลอจับเสื้อเขาไว้แน่นด้วยความตกใจ ตัวหอมจัง สิ่งที่ฉันรับรู้เป็นอย่างแรกจากเขาคือกลิ่นที่น่าประทับใจ

“เจ็บตรงไหนรึเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนในอ้อมแขน และช่วยพยุงให้เธอยืนในท่าปกติ พลางมองตามร่างบางว่าเธอบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า

“ไม่ค่ะ แค่เจ็บนิดหน่อย ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ทันระวัง พอดีพี่ชายกำลังลงแข่งเลยจะรีบไปดูค่ะ” เขาหล่อมากฉันแทบไม่อยากละสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาของคนตัวสูงเลย

“มาเชียร์พี่นี่เอง งั้นรีบไปสิ ผมก็กำลังจะไปดูเพื่อนผมแข่งเหมือนกัน” ภีมเดินนำคนตัวเล็กตรงไปที่สนาม

และหลังจากนั้นพอไทเกอร์แข่งจบ ทั้งคู่ก็ได้รู้ว่าพวกเขามาเชียร์คนเดียวกัน และไทเกอร์ก็เป็นคนแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน

ด้วยความที่มาโก้และพายุ ต้องมาสนามแข่งรถกันบ่อยๆ และสองแฝดมิกกี้กับมินนี่ก็ขอตามพี่ๆ มาด้วยตลอด เลยทำให้ภีมกับมินนี่ได้เจอกันอยู่บ่อยครั้ง และเป็นมินนี่ที่คอยเข้าไปชวนเขาคุย ถามนั้นถามนี่เขาอยู่ตลอด คอยวอแวไม่ห่าง ออกอาการว่าสนใจภีมอย่างชัดเจน