บทที่ 1083 ที่แท้ก็เป็นผู้ชายห่วยๆ

ศิษย์กล่าวด้วยความเคารพนอบน้อม “ฟื้นคืนสติจริงขอรับ แถมยังออกมาจากที่พักหินพร้อมกับเฟิงเอ้อร์เหนียง ดูจากทิศทางที่พวกนางกำลังจะเดินทางไปแล้ว เหมือนจะมุ่งหน้าไปยังโถงคุมกฎ”

“โอ้?”

ผู้อาวุโสหันลูบเคราแล้วยืนขึ้น

“อินชิงเสวียนก็อยู่กับพวกนางด้วยหรือ”

“ใช่แล้ว รวมถึงสุนัขสีขาวตัวสูงใหญ่แข็งแรงนั่นด้วย”

ผู้อาวุโสหันหัวเราะเยาะ

“อินชิงเสวียนมีความสามารถที่คาดไม่ถึงจริงๆ พวกเจ้าออกไปก่อน หากพวกนางอยากไป ก็ปล่อยให้พวกนางไป ไม่ต้องสนใจ”

“ขอรับ”

ศิษย์หลายคนโค้งคำนับและจากไป

ผู้อาวุโสหันยืนเอามือไพล่หลังอยู่ในห้องโถง สายตาปรากฏแววเหยียดหยามอยู่หลายส่วน

ต้องการร่วมมือกับตาแก่หัวทึ่มทั้งสามคนนั้นเพื่อมาจัดการกับเขางั้นหรือ ดีดลูกคิดคำนวณได้ไม่เลว แต่น่าเสียดาย ที่พวกนางจะไม่มีวันเจอไอ้โง่พวกนั้นอีก!

ผู้อาวุโสหันเยาะเย้ย จากนั้นขมวดคิ้วและเริ่มคิด

เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนในการต่อสู้กับเพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง ตัวเองควรมุ่งความสนใจไปที่การฝังโลหิตดี หรือควรแสวงหาการเลื่อนขั้นส่วนรวมจากน้ำพุวิญญาณดี?

หากเป็นอย่างหลัง จนป่านนี้เขายังไม่มีข่าวคราวของเด็กเปรตนั่น อินชิงเสวียนจะถวายให้โดยไม่คิดค่าตอบแทนจริงหรือ?

ที่นางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะรวบรวมยอดฝีมือทั้งหมดไว้ในที่เดียว เกรงว่าจะไม่ง่ายขนาดนั้น

แม่หนูนี่อายุยังไม่มาก แต่กลับมีความคิดมากมาย หรือว่านางหวังพึ่งยอดฝีมือเหล่านั้นเพื่อควบคุมตัวเอง?

ช่างน่าขันสิ้นดี

หากไม่มีอาหารพิเศษของตำหนักเทพ สิ่งที่เรียกว่ายอดฝีมือเหล่านั้น ก็จะไม่ต่างอะไรกับจากเศษสวะ

เมื่อคิดถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่เขามอบให้พวกเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผู้อาวุโสหันก็อดไม่ได้ที่จะยกริมฝีปากขึ้น แล้วหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องลับ

เวลาเที่ยงคืน

มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตูของอินชิงเสวียน