ตอนที่ 1212
บทที่ 1213 ยอมรับความเป็นพ่อลูกกัน
October 21, 2026
เพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง
เมื่อถึงเวลาเที่ยง ชาวบ้านที่มาพบแพทย์ก็เกือบจะแยกย้ายกันไปหมด ผู้อาวุโสเคราขาวหลายคนกำลังเก็บกล่องยาเล็กๆ ที่ใช้สำหรับทำการรักษา เมื่อเห็นครอบครัวของอินชิงเสวียนทั้งสามคน ผู้อาวุโสกงซวินแห่งสวนยาก็ถามด้วยรอยยิ้ม “ทั้งสองคนก็มาตรวจรับการรักษาเช่นกันหรือ”
เมื่อเห็นใบหน้าที่ใจดีของชายชรา เย่จิ่งอวี้ก็ประกบมือโค้งคำนับทันที
“ผู้เยาว์และภรรยามาที่นี่เพื่อขอเข้าพบเจ้าเมืองเฮ่อ”
“โอ้? พวกเจ้ามีธุระอันใดกับเขางั้นหรือ”
เมื่อได้ยินว่าพวกเขามาหาลูกเขยของตัวเอง ผู้อาวุโสกงซวินก็มองดูทั้งสองคนขึ้นๆ ลงๆ อย่างพิจารณาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าพวกเขามีรูปลักษณ์ไม่ธรรมดา กิริยามายาทน่าประทับใจ ก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น
อินชิงเสวียนอุ้มลูกโค้งคำนับ
“ไม่กี่วันก่อนผู้เยาว์เคยเป็นแขกของอิ๋นเฉิง ได้รับการดูแลจากเจ้าเมืองและฮูหยิน ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจเสมอ ข้ากำลังเตรียมตัวไปเมืองหลวงในอนาคตอันใกล้นี้ จึงมาที่นี่เพื่ออำลาเจ้าเมืองและฮูหยินเจ้าค่ะ”
เมื่อนางพูดสิ่งนี้ ผู้อาวุโสกงซวินจำได้แล้ว เมื่อไม่นานมานี้มีสาวสวยคนหนึ่งมาที่นี่จริงๆ ในเวลานั้นอวิ๋นเฟิ่งยังหมายมั่นปั้นมือที่จะให้นางเป็นสะใภ้ของตัวเอง แต่ไม่คาดคิดว่านางจะมีครอบครัวมีลูกมีสามีแล้ว
เมื่อนึกถึงสิ่งรบกวนสมาธิบ่อยๆ ของหลานชายในระหว่างการฝึกกระบี่ทุกวันนี้ เช่นนั้นก็ถึงเวลาปลุกเขาแล้ว
“แบบนี้นี่เอง เช่นนั้นก็ตามมาสิ”
ผู้อาวุโสกงซวินถือกล่องยาขนาดเล็กไว้ข้างหลัง เดินเบาๆ เหมือนใบไม้ร่วง โดยที่เสื้อผ้าไม่ขยับสักครั้ง ซึ่งแสดงให้เห็นวรยุทธ์ในระดับสูงของเขา
ราวๆ สิบห้านาที ทั้งหมดก็มาถึงหน้าจวนเมืองอิ๋นเฉิง
ผู้อาวุโสกงซวินตะโกนเรียกเข้าไปข้างใน
“เฮ่อยวน อวิ๋นเฟิ่ง มีคนมาเยี่ยมพวกเจ้า”
เสียงของเขาไม่ดัง แต่ชัดเจนผิดปกติ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เฮ่อยวนและกงซวินอวิ๋นเฟิ่งก็เดินออกจากห้อง
“แม่นางอิน!”
เมื่อเห็นอินชิงเสวียน กงซวินอวิ๋นเฟิ่งก็ดีใจมาก รีบเดินออกมาทักทายนาง
จากนั้นข้าก็เห็นเด็กน้อยตัวสีชมพูราวกับหยกอยู่ในอ้อมแขนของนาง และมีชายหนุ่มรูปหล่อยืนอยู่ข้างนาง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจทันที
“นี่...พวกเจ้าสองคนคือ...”
อินชิงเสวียนยอบกายคารวะน้อยๆ
“นี่คือสามีของข้าเย่จิ่งอวี้ ทารกในอ้อมแขนของข้าคือเย่จ้าวเอ๋อร์ลูกของเราเจ้าค่ะ”
“เจ้า...แต่งงานแล้วหรือ”
กงซวินอวิ๋นเฟิ่งถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ
อินชิงเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ “คุณชายทราบเรื่องนี้มานานแล้ว เขายังไม่ได้บอกฮูหยินหรือ”
“แม่นางรู้จักตัวตนของฉางเฟิงด้วยหรือ”
อินชิงเสวียนพูดอย่างอ่อนโยน “ในอิ๋นเฉิงที่เพียงตระกูลเดียวของเจ้าเมืองที่แซ่เฮ่อ เดาได้ไม่ยาก”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เฮ่อยวนก็มองไปที่เย่จิ่งอวี้
คิดไม่ถึงว่าสามีของแม่หนูคนนี้คือวีรบุรุษหนุ่มน้อยคนนี้จริงๆ แม้ว่าเขาจะอยากให้อินชิงเสวียนเป็นลูกสะใภ้ของเขาเช่นกัน แต่ก็ต้องยอมรับว่า เมื่อทั้งสองยืนเคียงคู่กัน ก็เป็นเหมือนคู่รักที่เพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์และจิตใจ เหมาะสมกันอย่างยิ่ง
เมื่อมองดูเด็กน้อยตาโตสีดำที่กะพริบตาปริบๆ ก็ยิ่งรู้สึกชื่นชอบในใจมากขึ้น
“ที่แท้ก็คือคุณชายนั่นเอง เจ้าและข้าถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะได้พบกันอีกเร็วๆ นี้”
เย่จิ่งอวี้ประกบมือแล้วพูดว่า “ผู้เยาว์เย่จิ่งอวี้ น้อมคำนับเจ้าเมืองเฮ่อ วันนั้นที่ได้พบกันที่โรงเตี๊ยม ก็รู้สึกได้ว่าผู้อาวุโสดูมีรัศมีไม่ธรรมดา ที่แท้ก็คือเจ้าเมืองที่มีชื่อเสียงแห่งอิ๋นเฉิงนี่เอง ผู้เยาว์มีตาหามีแววไม่ หากล่วงเกินสิ่งใด ได้โปรดยกโทษให้ด้วย”
สิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นการให้เกียรติและสุภาพ สามารถบอกได้ทันทีว่าเขาเป็นคนที่มีน้ำใจไมตรีอย่างยิ่ง
เฮ่อยวนก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ช่วยประคองเย่จิ่งอวี้ขึ้นด้วยตัวเอง พูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณชายเย่กล่าวหนักไปแล้ว สิ่งที่ชาวยุทธ์ยึดถือคือความสบายและมีอิสรเสรี เจ้าสองคนไม่ต้องมากพิธี เชิญเข้ามาดื่มชาก่อนเถิด”