บทที่ 1328 ความรักในครอบครัว

นักพรตเทียนชิงตกใจเล็กน้อย

“ดวงตะวัน?”

อินชิงเสวียนหัวเราะแห้งๆ แล้วพูดว่า “ผู้เยาว์เห็นสิ่งนี้ในหนังสือบันทึกเรื่องเหนือธรรมชาติ รู้สึกว่ามหัศจรรย์ยิ่งนัก ไม่ทราบว่านี่คือสัญญาณบ่งบอกว่าอะไร”

นักพรตเทียนชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้าไม่รู้เรื่องนี้ และข้าไม่เคยได้ยินเรื่องแก่นวิญญาณในลักษณะนี้มาก่อน”

เย่จิ่งหลานกำลังจะถามว่าต้องทำอย่างไรถึงจะฝึกฝนให้มีแก่นวิญญาณขึ้นได้ แต่ก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่ามาแต่ไกล ชายหนุ่มรูปงามสวมเสื้อคลุมสีเขียวเข้มก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตา

“อาอวี้!”

เมื่อเห็นเย่จิ่งอวี้ สีหน้าของอินชิงเสวียนก็เบิกบานด้วยความดีใจ นางโบกมือไปทางเขา

ไป๋เสวี่ยรีบวิ่งไปหานาง แล้วกอดเอวของอินชิงเสวียนและถูไถไปมา วนเจ้าขาวนั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาสีเขียวคู่นั้นมองดูนักนักพรตเทียนชิงอย่างระมัดระวัง

“เสวียนเอ๋อร์ ทำไมเจ้าลงจากเขาล่ะ”

เย่จิ่งอวี้มองดูหญิงสาวด้วยความกังวล เมื่อเห็นว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

เมื่อหันกลับมา ก็เห็นนักพรตเทียนชิง ทันใดนั้นดวงตาก็แสดงความประหลาดใจ

“เหตุใดท่านนักพรตจึงมาที่นี่ได้”

หลังจากถามจบ ก็นึกถึงเย่จิ่งหลานทันที ในใจพลันเข้าใจขึ้นทันที จึงก้าวออกมา เอาตัวบังเย่จิ่งหลานไว้

โค้งคำนับแล้วพูดว่า “ไม่ขอปิดบัง จิ่งหลานเป็นน้องชายของผู้เยาว์ รอยแดงระหว่างคิ้วของเขาไม่ใช่อย่างที่ท่านนักพรตคิด ทั้งหมดนี้มีความเป็นมาซับซ้อน หวังว่าท่านนักพรตจะตรวจสอบให้ชัดเจน”

นักพรตเทียนชิงชอบเย่จิ่งอวี้เป็นอย่างมาก พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฝ่าบาทไม่จำต้องกังวล ทั้งสองคนได้อธิบายเรื่องนี้แล้ว อาตมภาพก็ให้ทางเลือกแก่พวกเขาเช่นกัน ส่วนจะเลือกทางใดนั้น ก็ขึ้นอยู่กับความประสงค์ของพี่ชายน้อยคนนี้”