Chapter 4

Chapter 4

ไรเฟิลมองใบหน้าสะสวยด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาจ้องมองเธอแบบนั้นอยู่นานหลายนาที จนกระทั่งร่างบางพลิกตัวนอนตะแคงหันไปอีกทาง ใบหน้าคมคายก้มหอมแก้มนวลอีกฟอดหนึ่ง เขาดึงผ้าห่มมาคลุมกายให้หญิงสาว ก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป เพื่อปลดปล่อยตัวตนที่ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อคนตัวสูงทำธุระและชำระร่างกายเสร็จ เขาก็ใส่บ็อกเซอร์เพียงตัวเดียวเดินไปเอนตัวลงนอนบนโซฟา และกว่าจะหลับสนิทก็เกือบรุ่งเช้า

คนตัวสูงถอนหายใจแรงอย่างหงุดหงิด เมื่อมีเสียงเล็กเอ่ยเรียกเขาในยามเช้าตรู่ อีกทั้งยังเขย่าแขนเขาไม่หยุด

“เฟิล ตื่นก่อนๆ เฟิลตื่น”

“มีอะไรแต่เช้าณิชา” ไรเฟิลถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ทั้งที่ยังหลับตา เขาบิดตัวเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาตื่นและมองเพื่อนสาวคนตัวเล็กที่นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ที่พื้น เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาลุกลี้ลุกลนเหมือนคนร้อนใจอะไรบางอย่าง

“ฉันมีอะไรจะถามนายหน่อยน่ะ เอ่อคือว่า นาย นาย...!?” ณิชาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นอย่างหนักใจ เธอไม่กล้าเอ่ยถามเขาให้จบประโยค ได้แต่อึกอักติดอ่าง เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพผ้าเช็ดตัวพันกายและมีเสื้อคลุมสวมทับให้อีกที

เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธองั้นเหรอ? งั้นก็แปลว่าเขาเห็นของเธอหมดแล้วงั้นสิ...

“เมื่อคืนทำไม?” ไรเฟิลปิดปากหาวหวอดๆ แล้วหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง จนความใหญ่โตที่แข็งขึงอยู่ใต้กางเกงตัวบาง มันดันเนื้อผ้าชี้โด่ไปที่หน้าณิชาอย่างเอาเรื่อง

“นะ...นาย เอ่อ...นายเปลี่ยนชุดให้ฉันเหรอ?” ณิชากลั้นใจถามอย่างรัวเร็ว

“อืม...ฉันเปลี่ยนให้เธอเอง...” ไรเฟิลได้แต่คิดในใจว่าเขาน่าจะอัดคลิปวิดีโอเมื่อคืนนี้ให้เธอดูจริงๆ จะได้รู้ว่าตัวตนเวลาเธอเมานั้นหื่นกามมากขนาดไหน

“...”

“จำอะไรได้บ้างไหมเมื่อคืน?” ไรเฟิลเอ่ยถามเพื่อนสาวคนตัวเล็ก ที่นั่งบีบมือตัวเองอย่างคิดหนัก นี่แค่รู้ว่าเขาเปลี่ยนชุดให้เธอนะยังคิดมากขนาดนี้ แล้วถ้ารู้ว่าเธอขอกินไอติมเขาเมื่อคืน อาการของเธอจะเป็นยังไงกันนะ

ใบหน้าสะสวยก้มหน้างุดแล้วส่ายหน้าไปมา โดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

“ฉันไม่เห็นสัดส่วนของรักของหวงอะไรของเธอหรอกนะ ตอนฉันถอดเดรสออกให้ ฉันปิดไฟจนมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” ไรเฟิลเล่าบอกโดยเอานิ้วชี้และนิ้วกลางพันกัน เขาก็ไม่ได้อยากจะโกหกหรอกนะ แต่ถ้าพูดโกหกแล้วเพื่อนสาวของเขาสบายใจก็ให้เธอเข้าใจไปตามนั้น ทั้งที่ความเป็นจริงมันล้ำเส้นคำว่าเพื่อนไปแล้วก็ตาม

“แล้วทำไมนายถึงต้องถอดเดรสออกให้ฉันด้วยเล่า ทำไมไม่ให้ฉันนอนสภาพแบบนั้นไปเลย”