Chapter 5

Chapter 5

“ไม่เอา ไม่ต้องดู เดี๋ยวนายหาเรื่องแกล้งฉันอีก” ณิชาปัดมือของเขาออก เพราะกลัวว่าเขาจะหาเรื่องแกล้งเธอ

“อ้าปากเร็ว ฉันไม่แกล้งเธอหรอกน่า...” เมื่อณิชาอ้าปาก เขาก็ใช้สายตาคมกริบสอดส่องไปในโพรงปากเล็กที่ขาวสะอาดราวกับหมอฟัน และวินิจฉัยตามแบบฉบับหมอหื่น

“คอลึกมาก แล้วที่เมื่อยปากสาเหตุอาจจะเกิดจากอมอะไรนานๆ หรือโดนของใหญ่กระแทกปากอย่างแรงละมั้งเนี่ย” ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง จนเพื่อนสาวคล้อยตามคำพูดของเขา

“ใช่...ฉันรู้สึกแบบนั้นเลยเฟิล...” ณิชาพยักหน้ารัวๆ เออออไปตามเพื่อนคนตัวสูง เพราะเธอรู้สึกเหมือนโพรงปากโดนกระทุ้งอย่างแรง

“หึๆ...” ไรเฟิลหลุดขำออกมา และส่ายหัวด้วยใบหน้าอมยิ้ม ก่อนจะเดินผิวปากเข้าห้องน้ำไป

“ขำอะไรของเขาวะเนี่ย...บ้าไปแล้วมั้ง” ณิชามองตามไรเฟิลอย่างงุนงง เมื่อไรเฟิลเดินอมยิ้มอารมณ์ดีเดินเข้าห้องน้ำ และจากนั้นเธอก็เดินเข้าครัวไปทำอาหารเช้า

“โห...ปลาหมึกผัดฉ่าของโปรดฉันเลย รู้ใจจริงๆ ว่าฉันกำลังอยากกินอยู่พอดี...” เขาเดินเข้ามาซ้อนหลังณิชา ในขณะที่ณิชากำลังยืนจัดอาหารอยู่มุมโต๊ะนั่งกินข้าวขนาดเล็ก

“ทะ...ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าดี ๆ ถอยไปเลยเกะกะ” ณิชาเอ่ยบอกเสียงสั่น โดยที่ไม่กล้ามองหน้าเพื่อนชายคนสนิท เมื่อเขาพันผ้าเช็ดตัวไว้ที่เอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ แล้วมายืนซ้อนหลังเธอ จนเธอได้กลิ่นครีมอาบน้ำที่หอมละมุนจากตัวของเขา อีกทั้งน้ำเม็ดเล็กยังเกาะตามผิวกายสมส่วนที่มีซิกซ์แพ็กเป็นลอนสวยจนน่าลูบไล้ทั้งวันทั้งคืน

‘คิดอะไรบ้าๆ ของแกยัยณิ ทำเป็นหิวผู้ไปได้ นั่นเพื่อนแกนะ’ ณิชาค่อนขอดตัวเองในใจ

“อื้อ...อะไรของนายเนี่ย” ณิชาปัดมือสากออก เมื่อเขายกมือมาลูบปากของเธอ

“ก็เธอน้ำลายหก หิวข้าวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“อืมๆ ฉันหิวแล้ว แต่เดี๋ยวฉันไปหยิบชุดคลุมมาให้นายใส่ดีกว่า จะได้กินข้าวกันสักที”

“ชุดคลุมของเธอเล็กเท่าหมาใส่...”