บทที่ 1816 สู้อย่างสุดความสามารถ

"หมอเทวดาหลิน เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! แม้ผมจะไม่อยากเป็นศัตรูกับคุณ แต่เพื่อไฟประหลาด ผมจำเป็นต้องลองเสี่ยงดู!" อ่าวอิ๋งหรี่ตาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ทุกคนต่างยอมตายเพราะความโลภ

ทุกคนกล้ามาที่นี่ มีเหรอที่จะกลับไปมือเปล่า?

หลินหยางพยักหน้า

"ในเมื่อพวกคุณเลือกแบบนี้ ผมไม่ขัดอะไร แต่หวังว่าพวกคุณจะมีชีวิตรอดนำของเหล่านี้กลับออกไป!"

เมื่อพูดจบ หลินหยางก็ก้าวเท้าเดินออกไปหาทุกคน

"อย่ามัวพูดมากเลย ฆ่าหมอเทวดาหลินให้ได้ก่อนแล้วค่อยจัดการฆ่าตาแก่สองคนนั้น!"

ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหลังอ่าวอิ๋งคำรามเสียงต่ำ

ทุกคนต่างพากันตะคอกและพุ่งโจมตีออกไปหาหลินหยางโดยไม่ลังเล

พลังอันบ้าคลั่งพุ่งถล่มเข้ามาราวกับพายุทรราช

ทว่าหลินหยางกลับไม่เกรงกลัวและพลิกฝ่ามือเหวี่ยงออกไป เปลวไฟในฝ่ามือของเขาเป็นเหมือนมังกรที่พุ่งออกมากลืนกินทุกคน

ยอดฝีมือหลายสิบคนที่อยู่ด้านหน้าถูกไฟลุกท่วมก่อนที่พวกเขาจะทันได้โต้ตอบ

แต่ในวินาทีถัดมา ยอดฝีมือระดับสูงสองคนก็เข้ามาจากด้านข้าง และโจมตีหลินหยางจากทั้งทั้งสองฝั่ง

ทั้งคู่เป็นยอดฝีมือแห่งเค็นโด และพวกเขาชักดาบยาวออกมาพร้อมกันราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน เล็งไปที่ศีรษะของหลินหยางและแทงเข้าไป

พลังดาบที่รุนแรงดูเหมือนจะสามารถตัดผ่านความว่างเปล่าได้

หลินหยางถอยกลับอย่างเร่งรีบในขณะเดียวกันก็ยกแขนขึ้น

ควับ ควับ ควับ...

เขายิงเข็มยาวกว่าสิบเล่มที่ทำจากเปลวไฟที่ควบแน่นจากฝ่ามือของเขา และสังหารนักดาบเค็นโดที่แข็งแกร่งทางด้านขวามือ!

ใบหน้าของนักดาบเค็นโดที่แข็งแกร่งเปลี่ยนไปทันที และเขาก็ถอยกลับทันทีเพื่อหลบ

แต่เพราะกะทันหันเร็วเกินไป เขารีบใช้ดาบของเขาเพื่อปิดกั้นเข็มเปลวไฟสองสามเล่ม แต่เข็มที่เหลือยังคงแทงเข้าไปในร่างกายของเขา

ทันใดนั้น นักดาบผู้แข็งแกร่งก็กระอักเลือด ล้มลงกับพื้นและตัวสั่นอย่างรุนแรง เขาไม่สามารถลุกขึ้นได้อีกต่อไป ทำให้เกิดควันหนาทึบพุ่งออกมาจากอวัยวะทั้งเจ็ดของเขา ทำให้ผู้คนต่างพากันมึนงง

อย่างไรก็ตาม หลินหยางสามารถจัดการกับนักดาบที่แข็งแกร่งทางด้านขวาได้ และนักดาบที่แข็งแกร่งทางด้านซ้ายก็ได้พุ่งเข้ามาทันที

"ตาย!"

ชายผู้นั้นคำรามและแทงไปข้างหน้าด้วยดาบ โดยใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี

ทันใดนั้น หลินหยางก็หันกลับมาและคว้าดาบแทงไปที่ชายคนนั้นด้วยมือข้างเดียว

ฉึก!

ดาบคมหยุดอยู่ตรงหน้าของเขาด้วยระยะห่างเพียงสามนิ้ว

เขากำมือแน่นเพื่อป้องกันไม่ให้คมดาบทิ่มไปข้างหน้า

ใบมีดแหลมแทงเข้าที่ฝ่ามือของเขา

"เยี่ยมมาก! จับเขาไว้! คราวนี้ผมจะหั่นเขาเป็นชิ้นๆ เลยคอยดู!"

อ่าวอิ๋งคำรามและพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับคุณชายเสวี่ย เตาม่อหลงและยอดฝีมือคนอื่นๆ และใช้ประโยชน์จากความแข็งแกร่งครั้งนี้ในการโจมตีสังหาร

อาวุธทุกชนิดต่างถาโถมกันเข้ามา

พลังแห่งการกดขี่ข่มเหงได้เข้าปกคลุมหลินหยางอย่างสมบูรณ์!

เขาในตอนนี้ไม่อาจหลบหนีไปไหนได้!

และในขณะที่อาวุธทุกชนิดต่างเพ่งเล็งไปที่เขานั้น

แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง....

เกิดเสียงดังกึกก้อง...

"ร่างเทพยุทธ?"

สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปทันที

"แย่แล้ว!"

อ่าวอิ๋งตกตะลึงและรีบปล่อยดาบเพื่อถอยหนี

เตาม่อหลงและคุณชายเสวี่ยก็ต่างพากันหาที่หลบ

ฟรึ่บ! !

ทันใดนั้น ร่างกายของหลินหยางก็ปะทุเป็นเปลวไฟที่แผดเผา กลืนกินทุกคนที่อยู่รอบตัวเขา!

บรรดานักดาบทางด้านซ้ายถูกไฟเผาโดยตรงจนเป็นเถ้าถ่าน

ผู้โจมตีในบริเวณโดยรอบที่ไม่สามารถหลบหนีได้ทัน พวกเขาทั้งหมดต่างถูกไฟลุกท่วมและเผาไหม้เป็นเถ้าถ่าน

คุณชายเสวี่ยหลบหนีได้ทันเวลา ทว่าเสื้อคลุมของเขาถูกไฟไหม้ เขารีบถอดเสื้อคลุมของเขาและทำให้เขารอดชีวิตได้อย่างหวุดหวิด

แต่เตาม่อหลงกลับช้ากว่า และเมื่อเขาดึงสติได้ ครึ่งหนึ่งของร่างกายของเขาก็ถูกแผดเผา และเขาถูกไฟคลอกด้วยคลื่นเปลวไฟ ทำให้เขาล้มลงกับพื้นอย่างแรงและร้องโหยหวนโอดครวญไม่รู้จบ จากนั้นก็กลิ้งไปมาบนพื้นอย่างน่าอนาถ

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป