บทที่ 1817 กลืนกินไฟประหลาดหลากสี

"พวกคุณไม่จำเป็นต้องร่วมมือกับผม พวกเขาแค่ฆ่าผมแล้วแย่งชิงไฟประหลาดจากผมไป พวกเขาไม่มีทางคิดจะฆ่าคุณ หากพวกคุณซ่อนตัว พวกเขาไม่มีทางทำอะไรพวกคุณได้แน่" หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"พ่อหนุ่ม คุณไม่เข้าใจภารกิจของเรา พวกเขาแอบบุกรุกเข้ามาในสุสานก็สมควรต้องตาย! ต่อให้พวกเขาไม่ฆ่าพวกเรา ถึงยังไงพวกเราก็ต้องฆ่าพวกเขาอยู่ดี!"

ไป๋เหยียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

หลินหยางเงียบและไม่พูดอะไร

ไม่นานทั้งสองฝ่ายก็ลงมือต่อสู้กันอย่างดุเดือด

การต่อสู้ครั้งใหญ่ได้ก่อเกิดขึ้น ณ สุสานหลิวเหยียนแห่งนี้

เมื่อมีไป๋เหยียนและเฮยหั่วคอยช่วย ทำให้หลินหยางรู้สึกผ่อนคลายลงได้มาก

ทว่าเขายังคงต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัวเช่นเดิม

นั่นก็คือชายวัยกลางคนที่เข้ามาพร้อมกับอ่าวอิ๋ง

ฝีมือของชายวัยกลางคนน่าทึ่งอย่างมาก เขายกมือขึ้น เมฆน้ำแข็งก็ถูกปล่อยออกมา เมื่อเขาทุบกำปั้นลงกับพื้น น้ำแข็งเป็นแท่งแหลมจำนวนมากก็โผล่ขึ้นมาจากพื้น

หนึ่งหมัดและหนึ่งการเตะก็สามารถแช่แข็งโลกที่ร้อนระอุนี้ได้

เมื่อเฮยหั่วเห็นเข้าก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึม

"ที่แท้ก็เป็นยอดฝีมือทักษะเยือกแข็งนี่เอง! คิดไม่ถึงเลยว่าพวกคุณจะสนใจในไฟประหลาดด้วยเช่นกัน!"

"ฮ่าๆ ไฟประหลาดที่นี่ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่า อาวุธและเครื่องมือเล่นแร่แปรธาตุที่นี่ล้วนเป็นของหายากและมีมูลค่ามาก มีเหรอที่จะไม่อยากได้?"

ชายคนนั้นหัวเราะชอบใจและปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัวใส่หลินหยางอย่างดุเดือด

หลินหยางพยายามต้านทานอย่างสุดความสามารถ

แม้ว่ารอบตัวของเขาจะเป็นเปลวเพลิง ทว่าท่ามกลางการปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งที่น่ากลัวของอีกฝ่าย ทำให้เปลวเพลิงไม่สามารถแผ่เข้ามาได้

การรุกรานของฝ่ายตรงข้าม ทำให้เข้ามาปกคลุมเปลวไฟของเขาอย่างท่วมท้น

หลังจากสู้กันสักพัก ร่างกายของหลินหยางถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็ง

ชายวัยกลางคนฉวยโอกาสและเปิดฉากการโจมตีอีกครั้ง

ครั้งนี้หลินหยางไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป

ปัง ปัง ปัง...

การเคลื่อนไหวของหลินหยางถูกจำกัด และชายวัยกลางคนก็พุ่งตรงมาที่เขา กำปั้นของเขาปกคลุมด้วยพลังน้ำแข็งหนาแน่นโจมตีไปที่หลินหยาง ทำให้หน้าอกของหลินหยางควบแน่นผนึกเป็นน้ำแข็ง

แม้แต่ความหนาวเย็นที่น่าสะพรึงกลัวก็แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของหลินหยาง และตรงเข้าไปยังอวัยวะภายในของเขา ราวกับจะแช่แข็งหัวใจของเขา...

หลินหยางถอยหลังอย่างต่อเนื่องและไอออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

แต่เขาไม่สามารถอาเจียนออกมาเป็นเลือดได้ และสิ่งที่พ่นออกมานั้นเป็นเพียงเม็ดน้ำแข็งเปื้อนเลือด

ดวงตาของหลินหยางแข็งทื่อ

หากการต่อสู้ยังดำเนินต่อไปเช่นนี้ เลือดในร่างกายของเขาอาจจะแข็งตัวแน่

"พ่อหนุ่ม คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายคนนี้ ให้เราจัดการกับเขาเถอะ!"

ไป๋เหยียนและเฮยหั่วเห็นหลินหยางเสียเปรียบอย่างต่อเนื่องก็รีบพุ่งเข้าไปขวางชายวัยกลางคนคนนั้น