บทที่ 1818 คนโง่!

เมื่อเห็นไฟประหลาดลอยอยู่ตรงหน้าจำนวนมาก หลินหยางก็รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย

สิ่งนี้...สามารถกลืนกินเข้าไปได้?

ความร้อนของพวกมันร้อนระอุอย่างมาก หากกินเข้าไปแบบนี้ เกรงว่าร่างกยาของเขาคงมอดไหม้แน่ๆ!

"เร็วเข้า! รีบเข้าไปเร็วเข้า!"

อ่าวอิ๋งที่อยู่นอกกำแพงไฟร้องตะโกนออกมาด้วยความร้อนใจ

ทว่าทุกคนกลับไม่กล้าสัมผัสกำแพงไฟ เพียงแค่เข้าใกล้ก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่เดือดพล่านและรู้สึกแย่อย่างมาก หากได้สัมผัสคงต้องกลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตาแน่

ทุกคนต่างยืนตัวสั่นและไม่ยอมก้าวเท้าเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว

อ่าวอิ๋งกัดฟันกรอดและตรงเข้าไปคว้าตัวคนที่อยู่ข้างหน้าโดยไม่สนใจอะไร และจากนั้นก็ใช้ร่างของอีกคนเป็นกำบังเพื่อพุ่งเข้าไปในกำแพงไฟ

เมื่อคนอื่นๆ เห็นเข้าก็ต่างพากันวิ่งตามอ่าวอิ๋งเข้าไปข้างใน

หลินหยางเห็นเข้าก็รีบคว้าเปลวไฟสีม่วงและกลืนกินเข้าไปทันที

และขณะที่เปลวไฟกำลังจะเข้าไปในปากของเขา พลังอันลึกลับในร่างกายก็ถูกกระตุ้นและทำการดูดซับเปลวไฟนั้นทันที

เปลวไฟเข้าสู่ร่างกายของหลินหยางโดยตรงเสมือนเป็นของเหลวปกติ จากนั้นก็สลายไปอย่างรวดเร็ว!

นี่คือพลังของเชื้อไฟ!

หลินหยางขมวดคิ้ว

ไม่น่าแปลกใจที่ไป๋เหยียนกล่าวว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถกลืนไฟประหลาดต่างๆ ได้ นั่นก็เป็นเพราะพลังของเชื้อไฟชนิดนี้เท่านั้น ที่เขาสามารถดูดซับไฟประหลาดต่างๆ เหล่านี้ได้!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลินหยางก็รีบคว้าไฟประหลาดยัดเข้าไปในปากของเขาอย่างไม่รีรอ

การเคลื่อนไหวนั้นเรียกได้ว่าเป็นท่าหมาป่ากลืนกินก็ว่าได้

"บัดซบ!"

อ่าวอิ๋งสบถด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดและวิ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

ปัง!

เขาใช้ร่างกายของเขากระแทกไปที่หลินหยางโดยตรง

หลินหยางไม่ทันได้ระวังอ่าวอิ๋ง ทำให้ร่างกายของเขาถูกกระแทกจนกระเด็นออกไปและตกลงพื้นอย่างแรง

อ่าวอิ๋งรู้สึกดีใจอย่างมาก จากนั้นเขาก็หันหลังและเตรียมจะหยิบไฟประหลาดที่เหลือออกไป แต่เมื่อเขาหันหลังเขาก็รู้สึกตกตะลึงจนตาค้าง

ตรงหน้าเขาไม่มีไฟประหลาดอีกแล้ว

และเมื่อหันกลับไปมอง ไฟประหลาดทั้งหมดก็ตกไปอยู่ในมือของหลินหยางทั้งหมดแล้ว!

เขานอนอยู่บนพื้นและยังคงพยายามกลืนกินไฟประหลาดเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

อ่าวอิ๋งตาแดงก่ำและรีบพุ่งเข้าหาหลินหยางพร้อมกับคำรามออกมา

ทว่าไม่ทันเสียแล้ว

หลินหยางได้กลืนกินไฟประหลาดทั้งหมดเข้าไปในท้องของเขาเรียบร้อยแล้ว

"อ๋า??"

"เขา...เขากินไปหมดเลยเหรอ!"

"แย่แล้ว...แย่แน่ๆ..."

ทุกคนต่างพากันตื่นตระหนก

"พวกคนโง่ ยังมัวยืนเฉยอยู่ทำไม? ยังไม่รีบฆ่าเขาซะก่อนที่เขาจะย่อย!" อ่าวอิ๋งตะคอกออกมาและถือดาบแทงเข้าไปที่หลินหยาง

เดิมทีหลินหยางคิดจะหลบ แต่ขณะที่กำลังจะถูกดาบนั้นแทงเข้าร่างกายของเขาก็กระตุก จากนั้นความร้อนระอุก็พุ่งขึ้นมาและทันใดนั้นก็แผดเผาไปทั่วทั้งตัวของหลินหยาง

"อ๊า! !"

หลินหยางร้องโอดครวญอย่างเจ็บปวดและไม่มีเรี่ยวแรงที่จะไปจับดาบนั้นได้อีก

ซึ่งเป็นผลให้!

ตุ่บ!

ดาบอันแหลมคมของอ่าวอิ๋งแทงทะลุเข้าไปที่หัวใจของหลินหยางทันที!

แววตาของหลินหยางหมองคล้ำและร่างกายของเขาสั่นสะท้านพร้อมกับจับจ้องไปที่อ่าวอิ๋งตลอดเวลา จากนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้นอย่างช้าๆ

"ตายแล้ว?"

ทุกคนต่างเบิกตากว้าง