บทที่ 2015 ปล่อยคน

นี่อาจจะเป็นวิธีหนึ่ง

แต่พูดกันตามความจริง หลินหยางก็ไม่เชื่อใจไป๋ฮั่วสุ่ย!

ไป๋ฮั่วสุ่ยเป็นนักธุรกิจ อีกทั้งเป็นนักธุรกิจที่มีเอกลักษณ์

สิ่งที่เธอมองและคิดไม่เหมือนกันกับหลินหยางเลย!

ถ้าหากไป๋ฮั่วสุ่ยขายเขา หลินหยางก็ทำอะไรไม่ได้

การเดิมพันครั้งนี้ หลินหยางจะไม่ยอมไปเสี่ยงอันตราย

“ผู้นำพันธมิตรไป๋พูดดี แต่ตอนนี้กลุ่มธุรกิจซางเหมิงสำหรับผมเป็นอะไรที่ธรรมดามาก ถ้าอยากจะได้เข้าข้างกลุ่มธุรกิจซางเหมิงจริงๆ ผู้นำพันธมิตรไป๋ไม่จำเป็นต้องออกหน้า ผมให้อี้เซียนเทียนจัดการให้ได้อยู่แล้ว”หลินหยางพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

ไป๋ฮั่วสุ่ยชะงักงัน รีบพูดว่า“แต่อยู่ในองค์กรการประชุมอี้เซียนเทียนไม่ได้มีเส้นสาย! กลุ่มธุรกิจซางเหมิงเล็กๆรับมือกับลัทธิปีศาจสวรรค์ไม่ได้หรอก ! จะต้องให้สมัชชาองค์กรใหญ่ออกหน้าถึงจะถูก! คุณจะให้คนอย่างอี้เซียนเทียนเชิญมาได้เหรอ?”

หลินหยางส่ายหน้า พูดว่า“ผมจะให้อี้เซียนเทียนค่อยๆใกล้ชิด คุณไม่ต้องห่วง!”

“ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีจริงๆ ช่างเถอะ คุณจะเสียใจภายหลังเอง! ใช่แล้ว อย่าลืมสิ่งที่พูดไว้ก่อนหน้าล่ะ 30%!”

ไป๋ฮั่วสุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ยืดตัวลุกขึ้นกลับไปที่ห้อง

หลินหยางไม่ได้พูดอะไร นั่งคิดอยู่บนเก้าอี้

เวลานี้ ชวี่เทียนได้รีบวิ่งเข้ามา

“ประธานหลิน เกิดเรื่องแล้ว!”

“อะไรเหรอ?”หลินหยางชะงัก

ชวี่เทียนมองมาทางหลินหยางด้วยสีหน้าลำบากใจ

หลินหยางหายใจถี่ยิบ รีบร้อนวิ่งออกไป

แต่เมื่อเปิดประตูใหญ่ออก กลับเห็นนักดาบจี๋เล่อที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดเดินออกมา

หลินหยางรีบมองเข้าไปด้านใน

ด้านในห้องนั้นจะเห็นเงาร่างของลัทธิปีศาจสวรรค์ที่ไหนกัน ตอนนี้เห็นเพียงเลือดและชิ้นเนื้อ