บทที่ 2016 ให้พวกเราอยู่ต่อเถอะ

หลินหยางเป็นคนที่มีหลักการ

เรื่องที่ตอบตกลงไว้ จะต้องทำได้แน่นอน

เขาปลิ้นปล้อน สับปลับได้ สามารถเจ้าเล่ห์ได้ แต่เส้นตายเหล่านี้ เขาไม่ไปแตะต้อง

หลังจากคนลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านี้ตกเป็นของเขาเหมือนว่าพูดอะไรก็ตอบหมด ให้ความร่วมมือมาก ในเมื่อเป็นแบบนี้ หลินหยางก็ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตพวกเขา

ปล่อยพวกเขาไป ก็ไม่ได้จะมีผลกระทบอะไรมากขนาดนั้น

ในค่ำคืนนั้น ชวี่เทียนเปิดประตูคุกออก และพาคนลัทธิปีศาจสวรรค์ออกจากคฤหาสน์ ไปปลดเอากุญแจมือออกจากมือพวกเขาอยู่ตรงสถานที่ว่างเปล่า

คนลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านี้พากันมึนงง

“พวกคุณไปได้แล้ว”ชวี่เทียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไปได้แล้ว?”

“ความหมายของคุณคือ….ต้องการปล่อยพวกเราไปเหรอ?”

“นี่….นี่มันหมายความว่ายังไง? พวกคุณไม่ได้ต้องการฆ่าพวกเราเหรอ?”

ทุกคนแปลกใจมาก

กลางค่ำกลางคืนพาพวกเขามาที่นี่ คนของลัทธิปีศาจสวรรค์นึกว่าชวี่เทียนจะพามาฆ่า

แต่ชวี่เทียนกลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“ฆ่าพวกคุณ? ถ้าจะฆ่าจริงๆ จะพามาถึงที่นี่เหรอ? ฆ่าอยู่ข้างในก็ทำได้! ผมจะบอกพวกคุณตามตรง ผมปล่อยพวกคุณไปตอนนี้ เพราะความประสงค์ของประธานหลิน เพราะถ้าพวกคุณไม่ไป ก็อยู่ได้ไม่เกินวันพรุ่งนี้เช้าแล้ว!”

ทุกคนมองหน้าสบตากัน

“ทำไม?”

“ถามอะไรเยอะแยะ? ไปก็จบ!”ชวี่เทียนพูดด้วยความหงุดหงิดใจ

แต่คิดไม่ถึงว่าคนลัทธิปีศาจสวรรค์ที่อยู่ตรงหน้าจะไม่หนีไป ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ชวี่เทียนหมดหนทางแล้ว ทำได้เพียงเล่าให้ฟังคร่าวๆ

คิดไม่ถึงว่าพอพูดคำเหล่านี้ออกมา คนลัทธิปีศาจสวรรค์ทั้งหมดจะยังอยู่ที่เดิม เป็นเวลานาน พวกเขาถึงได้คุกเข่าลง