บทที่ 2157 กลับลัทธิปีศาจสวรรค์

ไม่นาน บรรดาผู้อาวุโสชั้นสูงของลัทธิปีศาจสวรรค์ก็รู้ข่าวเรื่องนี้เข้า

หนึ่งในนั้นคือเหยาเชียนซานและกงซูอี้เหริน

"จู่ๆ คนทรยศม่านซาหงและฉยงตาวก็มุ่งหน้ามาทางลัทธิปีศาจสวรรค์ของเรา นอกจากนี้นี้มียอดฝีมือของเจียงเฉินจำนวนหนึ่งกำลังไล่ล่าพวกเขาอยู่ข้างหลัง! จอมมารเหยา คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้?"

กงซูอี้เหรินเดินเข้ามาหลังจากได้รับข่าวพร้อมกับมองไปยังเหยาเชียนซาน

"คุณกงซูออกจะฉลาดปราดเปรื่อง ทำไมคุณถึงต้องถามผม?" เหยาเชียนซานกวาดสายตามองลูกศิษย์สองคนที่อยู่ข้างๆ และกล่าวกระซิบ

"โอ๊ะ ดูเหมือนว่าจอมมารเหยาของเราจะโมโหสินะ" จั่วเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้มและหรี่ตาลง "แต่คนไร้ประโยชน์อย่างคุณไม่รู้อะไรก็ไม่ผิด ไม่งั้นเรื่องราวทั้งหมดจะกลายเป็นแบบนี้เหรอ?"

"คุณ..." เหยาเชียนซานโมโหและเหมือนจะอยากพูดอะไรอีก ทว่ากงซูอี้เหรินที่อยู่ข้างๆ ส่งสายตาให้เขาทำให้เขาเงียบลงและไม่พูดอะไรต่อ

"บอกอะไรให้แล้วกัน จากข่าวที่ได้รับมานั้นก็พอจะคาดเดาได้ว่าม่านซาหงคนทรยศคนนั้นคงพาคนของลัทธิปีศาจสวรรค์ที่เจียงเฉินกลับมาพึ่งพาลัทธิปีศาจสวรรค์ และกลุ่มคนที่ตามมาข้างหลังคือกลุ่มคนที่ตามไล่ล่าฆ่าพวกเขา" จั่วเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"อะไรนะ? ไอ้พวกสารเลวเหล่านั้นยังกล้ากลับมาอีกเหรอ?" เหยาเชียนซานโมโห

กงซูอี้เหรินก็กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด "ศีรษะปลอมที่ฉยงตาวเอากลับมาครั้งก่อนก็ถูกเบื้องบนจับได้ว่าเป็นของปลอม ผมถูกเบื้องบนลงโทษอย่างสาหัส คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขายังคิดจะกลับมาทำแบบนี้อีก คิดว่าลัทธิปีศาจสวรรค์ของเราโง่มากหรือไงกัน? ออกคำสั่งไปว่า ไม่ว่าพวกเขามีแผนการอะไร! หากพวกเขามาถึงให้จัดการฆ่าพวกเขาทิ้งทันทีและอย่าไปฟังสิ่งที่พวกเขาพูดมา! จากนั้นก็นำศีรษะของพวกเขากลับมา!"

"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!" เหยาเชียนซานพยักหน้าทันที

"ทำแบบนั้นไม่ได้!" จั่วเหยียนส่ายหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม "หากพวกเขาคิดจะกลับมายอมจำนนจริง เราจะฆ่าพวกเขาทิ้งแบบนี้จริงเหรอ?"