บทที่ 2471 ทำตัวให้ดีๆ

อวดดี!

อวดดีเกินไปแล้ว!

ในเวลานี้ ไม่ต้องพูดถึงผู้คนจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่เทพบู๊ก็รู้สึกว่าหลินหยางนั้นหยิ่งยโสเกินไปแล้ว

เขาหลินหยางคือใคร? กล้าท้าทายภูเขาศักดิ์สิทธิ์อย่างโจ่งแจ้งได้อย่างไรกัน?

เป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่เอาเทียนเจียวสูงสุดมาไว้ในสายตาเขาเลย? ?

“กลัวแก?”

จอมทัพสูดลมหายใจแล้วหัวเราะเสียงดังออกมา

"หมอเทวดาหลิน! แก... คิดว่าถ้าแกเอาชนะฉันได้แล้ว แกจะสามารถเหยียบภูเขาศักดิ์สิทธิ์ไว้ใต้เท้าของแกงั้นเหรอ? ไร้สาระ! ไร้สาระมาก! แกไม่รู้หรอกว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเราทรงพลังแค่ไหน! แกไม่รู้แม้กระทั่งว่าเทียนเจียวสูงสุดน่ากลัวขนาดไหน! หมอเทวดาหลิน แม้ว่าวันนี้ฉันจะพ่ายแพ้ให้แก แต่แกก็เป็นคนกำลังจะตายเช่นกัน และในไม่ช้าแกจะต้องชดใช้ความเย่อหยิ่งจองหองในวันนี้! จะต้องแน่!”

จอมทัพคนนั้นหัวเราะเสียงดัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

หัวใจของผู้คนจากหยางหัวเต้นแรงด้วยความกลัว

เทพบู๊ยังคงนิ่งเงียบ ความประหลาดใจในดวงตาของเขายังคงถูกแทนที่ด้วยความกังวล

แม้ว่าหลินหยางจะชนะ แต่ก็หมายความว่าเมืองเจียงเฉิงเริ่มทำสงครามกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์อย่างเป็นทางการ

เขาไม่คิดว่าหลินหยางจะมีโอกาสชนะได้

พ่ายแพ้ราบคาบ เพียงแค่เรื่องของเวลาก็เท่านั้น

หลินหยางมองจอมทัพผู้บ้าคลั่งอย่างเงียบๆ นิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน

รอจนอีกฝ่ายหยุดยิ้มก่อน แล้วค่อยพูดออกมาว่า

"แกชื่ออะไร"

"เหอ! หนึ่งในเจ็ดจอมทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่ใต้บัญชาของเทียนเจียวสูงสุด ฉีหานซวง!" ชายคนนั้นยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการเสียดสี

"ดี!"

หลินหยางพยักหน้า ยืนขึ้นและโบกมือ: "เอามันลงไปรักษา"

“อะไรนะ?"

หยวนซิงและพวกที่อยู่ข้างหลังรู้สึกประหลาดใจ ยังคิดว่าพวกเขาได้ยินผิดไป

ฉีหานซวงก็ตกตะลึงเช่นกัน และมองไปที่หลินหยางอย่างแปลกประหลาด: "แกไม่ฆ่าฉันเหรอ?"

“ฉันจะไม่ฆ่าแก ฉันจะรักษาแกให้หาย และให้นายกลายเป็นผู้ชม"หลินหยางพูดด้วยเสียงต่ำ

“ผู้ชม?” ฉีหานซวงหายใจเข้าแน่น: “รับชมอะไร?”

“แน่นอนว่ารับชมว่าฉันจะทำลายภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของแกอย่างไร ถ้าฉันฆ่าเทียนเจียวสูงสุดไปแล้ว!” หลินหยางพูดอย่างใจเย็น

เมื่อฉีหานซวงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หัวเราะเสียงดัง: "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า หมอเทวดาหลิน แกคิดว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่? การเอาชนะฉัน มันช่วยเพิ่มความมั่นใจให้กับแกได้มากเลยเหรอ? แม้แต่คำพูดพวกนี้ก็กล้าพูดออกมาได้ น่าสนใจ! มันน่าสนใจมาก! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."

หลินหยางมองอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ฉีหานซวงใช้เวลาครู่หนึ่งถึงหยุดยิ้ม หรี่ตาลง และพูดว่า: "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ฉันจะรอดู! ใครๆ ก็คุยโม้ได้ หวังว่าแกจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ"

"ได้"

หลินหยางพยักหน้า ตัดพลังปราณของฉีหานซวงโดยตรง กำจัดวรยุทธของเขาจากนั้นก็เดินจากไป

หยวนซิงและพวกที่นี่รีบวิ่งไปข้างหน้า พาพวกของฉีหานซวงไป

หลินหยางกำลังกลับไปที่คลังยาเพื่อพักฟื้น

เพียงแค่เดินสวนกับเทพบู๊ ก็มีคำพูดหนึ่ง

"เมืองเจียงเฉิง...จะไม่สงบสุขอีกต่อไป"

หลินหยางหยุดหันมอง มองไปที่เทพบู๊แล้วถามว่า "เมืองเจียงเฉิงเคยสงบสุขมาก่อนเหรอ"

เทพบู๊เม้มริมฝีปากล่าง นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

“ต้นไม้ต้องการความเงียบสงบ แต่ลมไม่หยุด โลกนี้มันเป็นเช่นนี้ ความสงบสุขไม่เกี่ยวกับว่าคุณต้องการหรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าคนอื่นจะอนุญาตหรือไม่ สิ่งที่เราทำได้คือการรักษามันไว้!"

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น หันหลังและจากไป

เทพบู๊หันศีรษะทันทีตะโกนอีกครั้ง: "หมอเทวดาหลิน หากว่าวันหนึ่ง เมืองเจียงเฉิงจะแตกเป็นเสี่ยงๆ และทุกอย่างจะถูกทำลาย ฉันจะจากไปและจะไม่ช่วยคุณ ในเวลานั้น อย่าตำหนิฉันที่ไร้ความเมตตา!"

"ฉันจะไม่โทษคุณ! ถ้าคุณอยากไป ก็ไปเถอะ คุณสามารถไปได้ตอนนี้ สองวันนี้ฉันจะรักษาโรคเรื้อรังของคุณ! ทำตัวให้ดีๆ ด้วย" หลินหยางยิ้มเบาๆ

"ทำตัวดีๆ คำนี้ ควรเป็นฉันพูดกับคุณ"

เทพบู๊พูดอย่างเคร่งขรึม เดินตรงจากไปทันที