บทที่ 2472 สังหารหมู่จอมยุทธ

การที่สามารถทำให้เทพบู๊ผู้โด่งดังตกใจได้ขนาดนี้ แสดงให้เห็นว่าในเวลานี้ทัศนคติของภูเขาศักดิ์สิทธิ์นั้นจริงจังแค่ไหน

ใบหน้าของผู้คนในที่ที่นั้นซีดลงมาก ดูแย่ยิ่งนัก

หยวนซิงอดไม่ได้ที่จะถาม: "ท่านเทพบู๊ อะไรคือ... สังหารหมู่จอมยุทธ"

เมื่อคำพูดนี้กล่าวออกมา สายตาของผู้คนต่างก็จับจ้องไปที่เทพบู๊

เห็นได้ชัดว่าทุกคนได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก

"นี่เป็นวิธีการเฉพาะของวรยุทธขั้นสูง และเป็นวิธีการแก้แค้นที่โหดร้ายและนองเลือดมาก!!"

เทพบู๊พูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น: "พวกคุณคงน่าจะเคยได้ยินคำว่าฆาตกรรมหมู่ใช่ไหม"

“แน่นอน เคยได้ยินมาก่อน"

"ถ้าอย่างนั้น สังหารหมู่จอมยุทธและฆาตกรรมหมู่นั้นคล้ายกันมากๆ!" เทพบู๊พูดอย่างเย็นชา: "สิ่งที่เรียกว่าสังหารหมู่จอมยุทธหมายถึงการสังหารทุกคนในโลกศิลปะการต่อสู้ของเมืองเจียงเฉิง! เนื่องจากเทียนเจียวสูงสุดต้องการแก้แค้นหมอเทวดาหลินอย่างโหดเหี้ยมที่สุด เขา ไม่อนุญาตให้ผู้อื่นในโลกของศิลปะการต่อสู้ยื่นมือช่วยหมอเทวดาหลิน ดังนั้นจึงนำวิธีการสังหารหมู่จอมยุทธมาใช้ เพื่อยับยั้งผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้มาช่วยหมอเทวดาหลิน จากนี้ไป พลังของภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะทำลายเมืองเจียงเฉิงอย่างความไร้ความปรานี ฆ่าฟันและสังหารศิลปะการต่อสู้เหล่านั้นอย่างเมามัน และไปให้ถึงจุดสูงสุดของการดำรงอยู่ ลงไปถึงพวกเจ้าของโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ ก็จะถูกระบุว่าเป็นเป้าหมายของการสังหารหมู่จอมยุทธโดยพวกเขา ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ คือการทำลายโลกศิลปะการต่อสู้ของเมืองเจียงเฉิงทั้งหมด จากนั้นก็ฆ่าหยางหัว! เข้าใจไหม?"

"อะไรนะ?"

ทุกคนตกใจ

ถึงกับมีวิธีดังกล่าวด้วยหรือ?

"ถ้าอย่างนั้น กองทัพหลงเซวียนจะเป็นอย่างไร? พวกเขากล้าที่จะฆ่าด้วยเหรอ?? หากคนจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์กระทำผิดอย่างเหิมเกริมเช่นนี้ในเมืองเจียงเฉิง กองทัพหลงเซวียนจะยืนดูอยู่เฉยๆได้อย่างไร" จู่ๆ เฉาซงหยางก็ลุกขึ้นถาม

“กองทัพหลงเซวียนแล้วยังไง? ทางการของแดนมังกรแล้วยังไง? คุณคิดว่าเทียนเจียวสูงสุดจะไม่กล้าลงมืองั้นหรือ?” เทพบู๊หัวเราะเยาะ: “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าเทียนเจียวสูงสุดอาศัยอยู่อย่างสันโดษในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีการติดต่อกับ โลกภายนอกเลยเหรอ คุณคิดจริงๆ หรือว่าในฝั่งทางการของอาณาจักรแดนมังกร ไม่มีผู้ยิ่งใหญ่ที่มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเทียนเจียวสูงสุดเหรอ? พวกคุณช่างไร้เดียงสาจริงๆ!"

"นี่..." เฉาซงหยางพูดไม่ออก

สีหน้าของทุกคนเย็นชา เลิกคิ้วไม่พูดอะไรออกมา รู้สึกตื่นตระหนก

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าสถานการณ์จะร้ายแรงถึงเพียงนี้...

ความเงียบงันในห้องประชุมช่างน่ากลัวยิ่งนัก

ในขณะนี้เอง หลินหยางลุกขึ้นยืนทันที

"ท่านเทพบู๊ โปรดตามฉันมาหน่อย"

หลังจากพูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องประชุม

เทพบู๊ค่อนข้างสับสน แต่ก็ตามออกไป

หลินหยางพาเธอไปที่ห้องข้างๆ ของคลังยา

หลังจากเข้าไปในห้อง หลินหยางก็จัดเตียง จากนั้นปิดประตูหน้าต่าง และพูดอย่างใจเย็นว่า "ท่านเทพบู๊ โปรดถอดเสื้อผ้าของคุณออก"

"คุณจะทำอะไร”

เทพบู๊ยกคิ้วขึ้น ตะโกนออกมา

“อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันไม่ได้จะทำอะไร ฉันแค่ต้องการรักษาบาดแผลของท่านเทพบู๊เท่านั้นเอง” หลินหยางกล่าว

“โอ้?”

เทพบู๊ดูงุนงง “อาการบาดเจ็บของฉัน ไม่ใช้ต้องใช้เวลาในการรักษาอีกสักพักหรอกเหรอ?”

“ถ้าทำตามระเบียบแล้ว มันต้องใช้เวลา แต่ตอนนี้เวลามันคับขัน ฉันจะใช้ยาดีๆ เพื่อรักษาคุณ แม้ว่ายาเหล่านี้จะหาซื้อได้ยาก แต่ตอนนี้มันไม่มีทางเลือกแล้ว” หลินหยางยิ้มเบาๆ

“ทำไมคุณรีบรักษาฉันจังล่ะ” เทพบู๊ถาม

"ฉันคิดว่าท่านเทพบู๊คงกลัวภูเขาศักดิ์สิทธิ์หน่ะ ตอนนี้ภูเขาศักดิ์สิทธิ์กำลังเริ่มการสังหารหมู่จอมยุทธ มันจะไม่สะดวกสำหรับคุณที่จะอยู่ที่นี่ ถ้าคุณหายจากโรค ก็ไปเถอะ"

หลินหยางพูดขณะที่จัดเตรียมเข็มเงิน

“ไอ้สารเลว! คุณเหยียบจมูกเหรอ?” เทพบู๊โกรธมาก

“ฉันเหยียบจมูกคุณอะไร” หลินหยางถามกลับ

เทพบู๊เปิดปาก แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

เป็นความแท้จริง

เธอกลัวเทียนเจียวสูงสุด

แม้ว่าเธอจะมีพลังไร้เทียมทาน สามารถต่อสู้กับเทียนเจียวสูงสุดได้ แต่วิธีการของภูเขาศักดิ์สิทธิ์นั้นนั้นน่ากลัวเกินไป บวกกับพรสวรรค์ของเทียนเจียวสูงสุดก็ไม่มีใครเทียบได้ ซึ่งเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในหนึ่งพันปี เธอสามารถจัดการกับเทียนเจียวสูงสุดได้ แล้วอีกหนึ่งปีล่ะ? อีกห้าปีต่อจากนี้ล่ะ? และอีกสิบปีต่อจากนี้ล่ะ?

สิ่งที่เธอกลัวจริงๆ คือพรสวรรค์ที่หาที่เปรียบไม่ได้ของเทียนเจียวสูงสุด!

การทำให้อัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ต้องขุ่นเคือง เป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในโลกนี้

หลินหยางแสดงรอยยิ้มแปลกๆ จากนั้นหยิบเข็มเงินขึ้นมา เริ่มการรักษาเทพบู๊

เทพบู๊ให้ความร่วมมืออย่างเงียบๆ

เธอถอดชุดฝึกยุทธบนตัวออกแต่กลับดูไม่เป็นธรรมชาติมาก