บทที่ 2687 จับได้แล้ว

ด้วยการปรากฏตัวของหนามมังกรจ้งหลง สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

ผู้คนจ้องมองที่การฝังเข็มที่ฉายแสงด้วยความหวาดกลัวบนใบหน้า รูม่านตาเบิกกว้างและหัวใจของพวกเขาแทบจะกระโดดเข้าไปในลำคอ

ทุกคนต่างเคยได้ยินแต่ข่าวลือเกี่ยวกับหนามมังกรจ้งหลง แต่ไม่เคยเห็นด้วยตาของพวกเขาเอง

หุบเขาชงหลงก่อตั้งขึ้นโดยมีหนามมังกรจ้งหลงเป็นสื่อกลาง

ผู้สร้างหนามมังกรจ้งหลงคือผู้สร้างหุบเขาจ้งหลงกู่ กล่าวกันว่าผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่คนแรกใช้เข็มนี้เอาชนะผู้ที่แข็งแกร่ง 7,000 คนในดินแดนแห่งความเงียบและความตายและได้รับรางวัลเป็นสุดยอดบุปผาโลกา 'ดอกฮ่าวเยว่ซวนเทียน' หลังจากกินมันเข้ามันไปแล้วเลือดของเขาก็กลายพันธุ์เพิ่มชีวิตไปอีกสี่ร้อยปี

ในตอนท้ายของผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่คนแรก เขาเจาะหัวใจตัวเองด้วยหนามมังกรทำให้หนามมังกรจ้งหลงชุ่มไปด้วยเลือดพิเศษของเขาเองซึ่งเพิ่มพลังเป็นสองเท่า

หนามมังกรจ้งหลงในวันนี้หากมีอยู่ก็เหมือนเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์

เหตุผลที่หุบเขาจ้งหลงกู่สามารถกลายเป็นกองกำลังเจ้าแห่งสำนักอันดับหนึ่ง ภายใต้การปกครองทั้งหมดขึ้นอยู่กับสิ่งนี้

อาจกล่าวได้ว่าหลาวยิงนำสิ่งนี้ออกมา ก็เท่ากับผลการตัดสินของการแข่งขันอวี่เจวี๋ยนี้ก็ได้รับการประกาศอย่างชัดแจนแล้ว

ไม่ว่าหลินหยาง จะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถแข่งขันกับสิ่งนี้ได้อย่างแน่นอน

เขาจะเอาชนะมหาอำนาจแห่งดินแดนแห่งความเงียบและความตาย7,000 ชีวิตได้หรือไม่?

เขาจะสามารถต่อต้านกำลังการสนับสนุนของหุบเขาจ้งหลงกู่ได้หรือไม่?

ผู้ชมต่างก็เงียบกริบ

ดวงตาของ อ้ายหร่านเผยให้เห็นความสิ้นหวัง

ฉีสุ่ยเยว่ตกตะลึงไปชั่วขณะ และน้ำตาก็ไหลออกมาจากหางตาของเธอ

เธอไม่อยากให้หลินหยางตาย เพราะหลินหยางเป็นความหวังเดียวที่จะรักษาเธอได้

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครหยุดหลาวยิงได้

“ข้าบอกแล้วไงว่า ข้าคืออัจฉริยะ ส่วนเจ้า ก็ไม่ได้เป็นอะไรสักอย่าง!”

“เอาล่ะ ให้หนามมังกรจ้งหลงยุติชีวิตอันน่าสมเพชของเจ้าซะ!”

"ถ้าเจ้าจะตายได้ภายใต้การทิ่มแทงของหนามมังกรจ้งหลง ก็ไม่นับว่าเป็นความผิดของเจ้า! ไอ้สวะ ชีวิตไร้ค่าของเจ้า! ข้าจะเอามันมา!"

หลาวยิงคำรามด้วยความโกรธ ดวงตาของเขาเป็นสีแดงเลือด จากนั้นเขาก็ขว้างหนามมังกรจ้งหลงด้วยอีกฝ่ามือหนึ่งอย่างดุเดือด

บูม!

ทันทีที่ฝ่ามือของเขาสัมผัสกับหนามมังกรจ้งหลง ฝ่ามือของหลาวยิงก็ระเบิดทันที เลือดและชิ้นเนื้อที่กระเซ็นทั้งหมดติดอยู่ที่หนามมังกรจ้งหลง

ในชั่วพริบตา หนามมังกรจ้งหลงที่แต่เดิมส่องแสงอย่างเจิดจรัสก็กลายเป็นสีแดงเลือดและเย็นเฉียบ กลิ่นเลือดอันน่าสยดสยองโชยไปทั่วทิศทาง และตัวหนามเองก็สั่นอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียง 'หึ่งๆ' อย่างต่อเนื่อง ซึ่งทำให้หนังศีรษะของผู้คนมึนงง

ฉู่ชิวและคนอื่นๆ ต่างก็หวาดกลัว

ครั้งนี้ไม่มีใครกล้าหยุดเขา

ล้อเล่นนะ นั่นคือหนามมังกรหนัก!

เมื่อเผชิญหน้ากับนักฆ่าตัวใหญ่ พวกเขาได้แต่เฝ้ามองจากข้างสนาม

"มันจบแล้ว!" หนังศีรษะของจางฉีมึนงง และเขารีบพูดกับฉู่ชิวว่า "ท่านฉู่ชิว รีบหาทางเถอะ เราจะปล่อยให้หลาวยิงฆ่าท่านหลินหยางไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเราจะกำจัดพิษในร่างกายของเราได้อย่างไร?”

“ข้าจะไปทำอะไรได้ ไม่มีใครสามารถหยุดหนามมังกรจ้งหลงอึ้งได้! ณ จุดนี้ พวกเราทำได้เพียงแค่ยืนดูเท่านั้น” ฉู่ชิวกัดฟัน

“หมายความว่า... คราวนี้พวกเราต้องตายแน่ๆงั้นเหรอ?” ดวงตาของจางฉีฉายแววความสิ้นหวัง

“ถ้าเราไปหยุดหลาวยิง เราก็จะตายที่นี่อยู่ดี โดยที่ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย หรือหลังจากที่ออกไปแล้ว ค่อยขอให้ใครสักคนล้างพิษให้เรา ข้าเองก็อยากจะหยุดหลาวยิงจริงๆ แต่กำลังที่น้อยนิดของพวกเรา ไม่สามารถช่วยอะไรเราได้เลย” ฉู่ชิวถอนหายใจ

หากหลาวยิงได้รับไข่มุกผ่านด่าน หลาวยิงจะไม่แบ่งปันลูกปัดกับพวกเขาอย่างแน่นอน แต่จะผูกขาดเอาไว้ทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น หากหลินหยางตายไปแล้ว จากนั้นหลาวยิงก็จะไม่โตโจมตีหรือเจรากับพวกเขา

ผู้คนต่างตื่นตระหนกและไม่มีทางเลือกนอกจากต้องล่าถอยจากที่นี่เพื่อป้องกันตัวเอง

ในขณะนี้ มืออีกข้างของราวยิงจับหนามมังกรจ้งหลงอย่างแน่นหนาราวกับเทพโลหิต ราวกับว่ามันกลายเป็นหนึ่งเดียวกับหนามมังกรจ้งหลงสีแดงเข้ม

“ตอนนี้เจ้าเสียใจแล้วหรือเปล่า?”

หลาวยิงจ้องมองที่หลินหยางและพูดเสียงแหบแห้ง

หลินหยางไม่ได้พูดอะไรสักคำ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

เขายกมือขึ้นและแทงเข้าที่หน้าอก ซึ่งเป็นการสังเวยด้วยเลือด และในขณะเดียวกันก็ระดมพลังทั้งหมดในร่างกายของเขา รวบรวมทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือของเขา

เมื่อเขาดึงฝ่ามือออกจากอก ฝ่ามือนั้นก็เป็นสีแดงเลือดอยู่แล้ว

“อะไรนะ? เจ้ายังต้องการที่จะรับมือกับหนามมังกรจ้งหลงอันหนักหน่วงของข้าอีกหรือ?”

หลาวยิงหรี่ตาแล้วคำราม "ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

เมื่อพูดจบ หนามมังกรจ้งหลงก็บินออกไปในทันที

ในขณะนั้นเขาวงกตเต็มไปด้วยเลือด

เขาวงกตทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ทุกคนดูตกใจและตกใจกับฉากนี้