บทที่ 2917 ผู้หญิงใจอ่อน?

จอมปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนมองดูศพที่หลินหยางชูขึ้นสูงศพนั้น แต่ละคนตกใจจนหน้าถอดสี และหวาดกลัวถึงขีดสุด

ไม่มีใครอยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้เห็น

นั่นคือศพของเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์จริงๆ

เขาในเวลานี้ ถูกหลินหยางยกขึ้นสูงราวกับสุนัขที่ตายแล้วตัวหนึ่ง

ร่างกายซวนเซไปมา สูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสิ้นเชิง

"นั่น.....นั่นคือเจ้าลัทธิจริงๆ เหรอ??"

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้.....เจ้าลัทธิจะถูกคนธรรมดาๆ คนนี้ฆ่าได้อย่างไร? ไม่จริง! ไม่จริงอย่างแน่นอน!"

"ฉันไม่เชื่อ! ฉันไม่เชื่อ!"

"เจ้าลัทธิไม่สามารถตายได้!!"

ผู้คนต่างร้องตะโกน ไม่มีใครอยากยอมรับในภาพที่เห็น

ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาเหมือนมีด ที่ทิ่มแทงลึกเข้าไปในหัวใจของจอมปีศาจทุกตัว

รับไม่ได้พวกเขาไม่เชื่อ

ท้ายที่สุด ก็มีจอมปีศาจที่ค่อยๆ คุกเข่าลง และกล่าวอย่างสั่นเทาว่า : "หมอเทวดาหลิน ไว้.....ไว้ชีวิต!! ไว้ชีวิตด้วย!"

"พวกเรายอมจำนนแล้ว! พวกเราไม่สู้แล้ว!!"

"พวกคุณได้โปรด ให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้ง! พวกเราเต็มใจที่จะยอมจำนนแล้ว!"

จอมปีศาจจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ได้คุกเข่าลงบนพื้น และตะโกนกล่าวด้วยตัวสั่นเทา

แม้แต่เจ้าลัทธิยังพ่ายแพ้ แล้วพวกเขาจะเอาอะไรมาต่อสู้กับหลินหยางได้?

ทั้งหมดล้วนสูญเสียความมุ่งมั่นในการต่อสู้ไป และสูญเสียความสามารถในการต่อต้านไปโดยสิ้นเชิง

ปีศาจเกือบครึ่งหนึ่งในที่นี้คุกเข่าลงบนพื้น

แต่ว่า.....

หลินหยางไม่รับปาก

เขานำศพของเจ้าลัทธิโยนลงบนพื้น และกล่าวอย่างเย็นชา : "ลัทธิปีศาจสวรรค์ได้ก่อกรรมทำเข็ญมามากมาย ความผิดใหญ่หลวงนัก หากเป็นเมื่อก่อน ฉันจะต้องยกโทษให้อย่างแน่นอน แต่เมื่อเร็วๆ นี้ฉันได้ทราบมาว่าลัทธิปีศาจสวรรค์ของพวกคุณได้สังหารคนไปสิบกว่าหมู่บ้าน เลือดไหลนองไปสามคูเมือง! ถ้าไว้ชีวิตพวกคุณ ฉันจะปฏิบัติต่อประชาชนผู้บริสุทธิ์ที่ตายไปอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรมเหล่านั้นได้อย่างไร??"

ดวงตาของจอมปีศาจเหล่านี้สั่นไหว และเงยหน้าขึ้นมองพร้อมๆ กัน

"คนของหยางหัวจงฟังคำสั่ง! คนของเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์จงฟังคำสั่ง! ฆ่าพวกมันให้หมด! กำจัดพวกจอมปีศาจให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!!"

หลินหยางคำราม!

น้ำเสียงราวกับระฆังใหญ่ ดังกังวานไปทุกทิศทุกทาง!

"ฆ่ามัน!!"

คนทั้งหมดมุ่งเข้าไปที่จอมปีศาจ ดวงตาแดงก่ำ และสังหารอย่างบ้าคลั่ง!

หลินหยางไม่ได้มาขจัดปัญหาในอนาคต แต่มาเพื่อแก้แค้น!

สำหรับศัตรูนั้น เขามีทัศนคตินี้เสมอมา คือกำจัดให้สิ้นซาก!

ยิ่งไปกว่านั้น คนของลัทธิปีศาจสวรรค์ได้กระทำความชั่วที่ก่อให้เกิดความโกรธแค้นอย่างมาก ต่อให้พวกเขาเต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ แต่เพื่อนฝูงญาติพี่น้องของคนที่ตายอย่างน่าเวทนาจะต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

"ไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตด้วย!"

"หนีเร็ว!!"

"ไม่ต้องหนีหรอก พวกเราไม่มีทางหนีแล้ว! ต่อสู้กับพวกเขาไปเลยจะดีกว่า!"

"พวกมนุษย์ธรรมดา กล้าท้าทายลัทธิปีศาจสวรรค์ของฉันอย่างนั้นเหรอ? ฆ่ามัน!"

บรรดาจอมปีศาจได้แตกแยกไปแล้ว บ้างก็ตื่นตระหนก และพยายามวิ่งหนี บ้างก็โกรธจัด และวางแผนที่จะตอบโต้กลับ

แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ไม่มีทางหนีรอดจากความตายไปได้

หลินหยางลงมือด้วยตนเอง เขาสังหารคนที่กล้าต่อสู้กลับ ส่วนคนที่หนี ก็เหมือนนกที่ตื่นกลัว ไม่สามารถต้านทานได้ และถูกฆ่าทั้งหมดเช่นกัน

ลัทธิปีศาจสวรรค์ทั้งหมดถูกทำให้กลายเป็นฉากของขุมนรก

แต่หลินหยางมีสีหน้าไร้ความรู้สึก และมองอย่างเย็นชา

บางทีการกระทำนี้ของเขาอาจจะโหดเหี้ยมเกินไป

แต่เขาจะไม่ยอมเมตตาเด็ดขาด!

อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นกลุ่มปีศาจชั่ว เป็นกลุ่มปีศาจร้ายอย่างแท้จริง แม้ว่าใครจะวิพากษ์วิจารณ์ว่าการกระทำนี้ไม่ถูกต้อง เขาก็ยอมรับด้วยความเต็มใจ!

"ประธานหลิน การกระทำนี้ มันไม่เหมาะสมหรือเปล่า....คนของลัทธิปีศาจสวรรค์จำนวนมาก เราจะสังหารจนหมดสิ้นได้อย่างไร?"

อี้ฉีหลินรีบเดินเข้ามา และกล่าวอย่างระมัดระวัง

"ฉัน ต้องการสังหารเพื่อการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ไม่ตายก็ไม่ต้องเลิกรา! ขอถามหน่อยเถอะ ถ้าฉันถูกเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์สังหาร จุดจบของพวกคุณจะเป็นอย่างไร? คุณหวังว่าจอมปีศาจเหล่านี้จะให้อภัยพวกคุณอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางถามอย่างเย็นชา

อี้ฉีหลินหายใจกระชั้น พูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

ใช่สิ

จอมปีศาจเหล่านี้จะให้อภัยพวกเขาได้อย่างไร!

หากพ่ายแพ้ เกรงว่าคนเหล่านี้จะต้องตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน!

สำหรับการมีอยู่ที่สูญเสียความเป็นมนุษย์เหล่านี้ ไม่จำเป็นจะต้องพูดถึงความเมตตาอีกต่อไปแล้ว

มิเช่นนั้น.....ก็จะเป็นผู้หญิงใจอ่อน!

ทุกๆ คนรุมล้อมสังหารกันอย่างบ้าคลั่ง

ลัทธิปีศาจสวรรค์กลายเป็นกองทัพที่ถูกโจมตีจนพ่ายแพ้ยับเยิน และถูกยึดครองดินแดนโดยสิ้นเชิง

ม่านซาหงกับฉยงฉีตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาเดินเข้ามา และกุมมือคารวะ