บทที่ 2937 ถ้ำของเทพเจ้าโบราณ

ทุกคนตกตะลึง

“คุณอารอง ทำไมถึงต้องปิดเกาะตะวันตก เกิดอะไรขึ้นกับเกาะตะวันตก?”

ผู้นำเกาะบูรพาถามด้วยพร้อมขมวดคิ้ว

“อย่าถามคำถามมากมาย รีบปิดเกาะตะวันตกเร็วเข้า!”

คุณอารองเซี่ยคำราม จะพูดว่าเขาใจร้อนก็ได้

ตอนนี้ทุกคนต่างสับสน พวกเขามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ไม่รู้จะพูดอะไร

ทันใดนั้น คุณอารองเซี่ยก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงถามว่า "ปั๋วหลุน ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน?"

ผู้นำเกาะบูรพาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "เรา... อยู่บนเกาะตะวันตก"

"หา?"

ใบหน้าของคุณอารองเซี่ยซีดเผือก ร่างกายของเขาสั่นเทา

“คุณอารองเซี่ย มีอะไรบนเกาะตะวันตกงั้นหรือ? ทำไมท่านถึงต้องตื่นตระหนกขนาดนี้?” ผู้นำเกาะบูรพาถามอย่างกังวล

“มีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว สิ่งมีชีวิตที่ทรงอำนาจมากที่เคยทำลายล้างเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ของเรา!”

คุณอารองเซี่ยคว้าตัวผู้นำเกาะบูรพาพร้อมตัวอันสั่นเทาและตะโกนพร้อมร่างกายอันสั่นสะท้านว่า "วิ่ง! วิ่ง! เด็กๆ! รีบวิ่งไป!"

เขาตะโกนอย่างร้อนลน และทั้งร่างเขาตเกียดตะกายอยากจะลงจากเตียง แต่เนื่องจากอาการบาดเจ็บ เขาจึงยืนไม่ไหวจนแทบล้มลง

ผู้นำเกาะบูรพารีบเข้ามาพยุงเขา และพูดด้วยความประหลาดใจ "อารอง เกิดอะไรขึ้น? ทำไมท่านถึงได้ตกใจขนาดนี้? มีความลับอะไรในเกาะบูรพาหรือเปล่า?"

“เจ้ารู้ไหมว่าทำไมเกาะศักดิ์สิทธิ์ของเราจึงบูชาบรรพบุรุษบนเกาะตะวันตก” คุณอารองเซี่ยพูดเสียงเบา

“เนื่องจากเกาะตะวันตกมีถ้ำของเทพเจ้าโบราณอยู่ ถ้ำนี้เป็นสถานที่แห่งความโชคดี บรรพบุรุษกล่าวว่าการฝังศพของพวกเขาที่นี่จะนำพรอันไม่มีที่สิ้นสุดมาสู่เกาะศักดิ์สิทธิ์ของเรา!”

ผู้นำเกาะบูรพาพูด

“ใช่แล้ว ที่นี่มีถ้ำของเทพเจ้าโบราณอยู่จริงๆ แต่ถ้ำนี้ถูกครอบครองโดยสิ่งมีชีวิตที่วิเศษและไม่เหมือนใครหลายตัว! เมื่อข้าค้นพบพวกมัน พวกมันก็จะฆ่าข้า ตอนแรกข้าคิดว่าข้าต้องตายแน่นอน แต่ไม่คาดคิดว่าข้าจะได้รับการช่วยเหลือจากเจ้า.. ปั๋วหลุน ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วหากสิ่งมีชีวิตวิเศษเหล่านั้นรู้ว่าเราอยู่กับเกาะบูรพา พวกมันจะมาฆ่าเราแน่นอน แล้วคนบนเกาะบูรพาทั้งหมดก็จะไม่รอดนะ! !”

คุณอารองเซี่ยตะโกนอย่างกังวล

ผู้นำเกาะบูรพาดูประหลาดใจ

เขาไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร

“คุณอารอง สถานที่สักการะบรรพบุรุษมีอยู่จริงเหรอ? ทำไมข้าถึงไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

“นานแค่ไหนแล้วตั้งแต่เจ้าไม่ได้เข้าไปที่เกาะตะวันตก?”

"นี้...."

ผู้นำเกาะบูรพาลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดว่า "ประมาณตั้งแต่ตอนที่ท่านได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่ได้ไปที่เกาะเลย"

เนื่องจากความป่าเถื่อนของเกาะตะวันตก ผู้คนในเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์จึงไม่สามารถแม้แต่จะทำการสักการะบรรพบุรุษประจำปีได้

“อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ท่านได้รับการช่วยเหลือ เราก็ได้นำเครื่องสักการะของบรรพบุรุษกลับคืนมา และสร้างบ้านที่นี่ แต่พวกเราไม่เคยเห็นคนที่ท่านพูดถึงเลยนะ!”

“นั่นเพราะว่าคนที่ทำร้ายข้าจะออกจากเกาะ วันที่สิบ กลางเดือนของทุกเดือน! ตอนน้ีใช่กลางเดือนหรือเปล่า?”

"คือ...ใช่แล้ว..."

“ถ้างั้นก็ถูกแล้ว เขาคงจะจะกลับมาเร็วๆ นี้”

คุณอารองเซี่ยพูดอย่างกังวลใจ: "พาผู้คนออกไปจากเกาะตะวันตกโดยเร็วที่สุด! และทำความสะอาดสถานที่นี้ให้ข้า หากอีกฝ่ายรู้ว่าเราได้เหยียบเกาะตะวันตกแล้ว อีกฝ่ายจะต้องโกรธแน่นอน พวกเขาไม่ได้แตะต้องคนจากเกาะศักดิ์สิทธิ์ของข้า คิดว่าเราไม่ได้เป็นภัยคุกคาม หากทำให้เขารู้ว่าเรากล้าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้และเข้าไปในสถานที่สักการะบรรพบุรุษ พวกเขาจะไม่มีวันปล่อยให้เรารอดไปได้”

เมื่อคำพูดเหล่านี้จบลง ทุกคนในเกาะศักดิ์สิทธิ์ก็สีหน้าเปลี่ยนทันทีและเริ่มจัดระเบียบทีละคน

หลินหยางก็ขมวดคิ้ว ไม่เคยคาดคิดเรื่องประหลาดเช่นนี้มาก่อน

แต่ในขณะนี้ รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมอาคารไว้

แม้ว่าลมหายใจนี้จะดำรงอยู่เพียงชั่วขณะหนึ่งแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ทุกคนก็ยังคงจับมันได้

“ความอาฆาตนี้?”

สีหน้าของผู้นำเกาะบูรพาตึงขึ้น

ในขณะนี้ มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ประตูบ้าน

เขามองรอบห้องที่วุ่นวายแล้วเดินเข้าไป

หลินหยางล็อคตัวบุคคลนี้ไว้เกือบจะในทันที

“หืม? เจ้าฟื้นแล้วเหรอ? เหลือเชื่อมาก!”

ชายคนนั้นมองไปที่คุณอารองเซี่ยแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ

"เจ้าคือใคร?"

ผู้นำเกาะบูรพาตกตะลึง

นี่คือใบหน้าที่ปากแหลม แก้มลิง ด้านหนึ่งผมดำ อีกด้านหนึ่งขาว สวมชุดลัทธิเต๋า ซึ่งดูแล้วไม่รู้ว่าอยู่จำพวกไหน

ผู้นำเกาะบูรพาเชื่ออย่างยิ่งว่าบุคคลนี้ไม่ได้มาจากเกาะแน่นอน

“ข้าขอถามเจ้าหน่อยว่าพวกเจ้าได้เอาของในถ้ำถ้ำเทพเจ้าหรือเปล่า?”

ผู้มาเยือนไม่ตอบคำถามของผู้นำเกาะบูรพา แต่กลับถามกลับ

“ปั๋วหลุน! เขาคือคนที่ครอบครองสถานที่สักการะบรรพบุรุษของเรา!”

คุณอารองเซี่ยกรีดร้องด้วยความสยองขวัญ

"อะไรนะ?"