บทที่ 2938 ผมยินดีที่จะฆ่าพวกคุณ!

ผู้นำเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์แสดงสีหน้าเยือกเย็นและแววตาที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

เขารู้ว่าวันนี้จะเป็นวันแห่งการตัดสินความเป็นความตายของเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์

นอกจากการพยายามต่อสู้อย่างสุดชีวิตแล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นเลย

"ฆ่า!"

ผู้นำเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ตะคอกสุดเสียงพร้อมกับปลดปล่อยพลังออกมาเพื่อเตรียมจะโจมตี

"ไม่หัดดูความสามารถตัวเองเอาเสียเลย!"

เขาคนนั้นหัวเราะอย่างเยือกเย็นพร้อมกับยกแขนขึ้นและเหวี่ยงไปโจมตีผู้นำเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์

ตุ่บ!

ผู้นำเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์เพิ่งจะจะรวบรวมพลังออกมาก็ถูกโจมตีจนสะบักสะบอม

ไม่ได้!

ความต่างมากเกินไป!

ผู้นำเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ตกตะลึงและขนหัวลุกด้วยพลังการโจมตีนี้

ตอนนี้หากยังคิดจะโจมตีอีกครั้ง คงเป็นเรื่องยากมาก

"ผู้นำ! !"

"คุ้มกันผู้นำ!"

เสียงร้องตะโกนดังกึกก้อง

ผู้คนต่างพากันกรูเข้าไปหาผู้นำเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์

ทว่าพวกเขากลับช้าไป ท่ามกลางสายตาของยอดฝีมือที่น่ากลัวเหล่านี้ ถือเป็นอะไรที่ไร้ค่าอย่างมากเลย

"ฮึ แค่กลุ่มมดตัวเล็กๆ เท่านั้น"

ชายคนนั้นหัวเราะอย่างเยือกเย็นและเมินเฉยต่อทุกคนโดยการยื่นมือออกไปจัดการผู้นำเกาะ

พลังการทำลายล้างที่รุนแรงถูกปลดปล่อยออกมาเหมือนกระแสน้ำเชี่ยว

ผู้นำเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์แทบไม่สามารถต้านทานได้เลย

แต่ในช่วงเวลาที่วิกฤตินี้เอง

ผัวะ!

ทันใดนั้นหลินหยางก็คว้าข้อมือของชายคนนั้นมาล็อกไว้

จากนั้นชายคนนั้นหยุดชะงักและมองไปที่หลินหยางอย่างเหลือเชื่อ

เห็นเพียงหลินหยางสะบัดมือเล็กน้อย จากนั้นชายคนนั้นก็ถอยหลังไปอย่างไม่สามารถควบคุมได้ และผ่านไปครู่หนึ่งถึงจะหยุดลง

"มียอดฝีมือ!"

ชายคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกับตะคอกเสียงทุ้มต่ำ

เมื่อคนอื่นๆ เห็นเข้าก็ต่างพากันระมัดระวังตัวขึ้นมา

"ทุกคน พวกคุณอยากจะฝึกฝนก็ฝึกฝนไป แต่ทำไมต้องเข่นฆ่าผู้คนบนเกาะนี้ด้วย? อีกอย่างพวกเขาเลือกมาอาศัยอยู่บนเกาะนี้อย่างสันโดษและแม้ว่าพวกเขารู้ความลับแล้วอะไรทำไม? คนเหล่านี้ไม่ได้ติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก ด้วยความสามารถของพวกคุณทั้งห้า ใครจะไปกล้าแย่งชิงโอกาสนี้ไปจากพวกคุณได้?"

หลินหยางกล่าวขณะเอามือไพล่หลัง

"ผู้บัญชาการหลิน?"

ผู้นำเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ดีใจมากและเกือบลืมไปเลยว่ามีหลินหยางอยู่

หากจะพูดถึงเรื่องความสามารถแล้ว หลินหยางไม่ด้อยไปกว่าคนเหล่านี้แน่นอน

"คุณเป็นใคร?"

ชายคนก่อนหน้าขมวดคิ้วและถามขึ้นอย่างเย็นชา

"บังอาจ! กล้าทำตัวไร้มารยาทต่อผู้บัญชาการหลินอย่างนั้นเหรอ?"

ผู้นำเกาะตะคอกเสียงดัง "เขาคนนี้คือผู้บัญชาการสูงสุดที่สี่แห่งอาณาจักรมังกร!"

"ผู้บัญชาการที่สี่?"

หลายคนต่างหน้าเปลี่ยนสี

ผู้บัญชาการคืออะไร พวกเขารู้อยู่แก่ใจเป็นอย่างดี

หากคิดจะลงมือจัดการเขาคนนี้ นั่นก็หมายความว่ากำลังคิดเป็นศัตรูกับอาณาจักรมังกร

การคิดจะเป็นศัตรูกับประเทศหนึ่งนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย อีกอย่างอาณาจักรมังกรก็ถือเป็นประเทศมหาอำนาจที่แข็งแกร่งและยังมียอดฝีมืออยู่เป็นจำนวนมาก หากอีกฝ่ายลงมือจัดการพวกเขาละก็ พวกเขาไม่มีทางอยู่ในอาณาเขตของอาณาจักรมังกรได้อีกต่อไปอย่างแน่นอน

"ที่แท้ก็ผู้บัญชาการหลินนี่เอง ขอโทษด้วยจริงๆ!"

ชายคนนั้นยกกำปั้นขึ้นและกล่าว "ฟังน้ำเสียงของผู้บัญชาการแล้วคงไม่ใช่คนบนเกาะนี้ใช่ไหม งั้นก็ขอให้คุณออกไปจากที่นี่และอย่าได้เข้ามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้เลย!"

"คนของเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ทำคุณประโยชน์ให้กับประเทศ พวกเขาเสียสละชีวิตและเลือดเนื้อเพื่ออาณาจักรมังกร พวกคุณจะฆ่าพวกเขาไม่ได้"

หลินหยางกล่าว

"ผู้บัญชาการหลิน อย่าคิดว่าเรากลัวคุณนะ! คุณเป็นถึงผู้บัญชาการแล้วยังไง? พวกเราไม่เกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น หากเราฆ่าคุณและต้องหลบหนีออกไปนอกอาณาจักร อาณาจักรมังกรก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้! ถ้าคุณไม่อยากเจอดีก็รีบออกไปจากที่นี่ซะ ไม่งั้นพวกเราฆ่าคุณไปพร้อมกันแน่!"

ชายคนนั้นตะคอกออกมาอย่างหงุดหงิด

ในบรรดาพวกเขาแล้วมีใครบ้างที่ไม่มีความสามารถแข็งแกร่ง ฉะนั้นมีหรือที่พวกเขาจะเกรงกลัวหลินหยาง?

แต่หลินหยางเองก็ไม่ใช่คนที่ยอมอ่อนข้อให้ใครง่ายๆ

เขาเดินไปข้างหน้าและจ้องมองคนทั้งห้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับกล่าว "งั้นผมเองคงต้องขอจัดการกำจัดพวกคุณหน่อยแล้วล่ะ!"

"รนหาที่ตาย! !"

ชายคนนั้นโมโหมากพร้อมกับตะคอกออกมาอย่างอดไม่ได้

พลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาเสมือนกับพายุที่โหมกระหน่ำ

"ถอยออกไป!"

สีหน้าของผู้นำเกาะตื่นตระหนกพร้อมกับรีบตะโกนเสียงดัง

ผู้คนที่อยู่รอบๆ ต่างพากันร่นถอยกระเจิดกระเจิง

ทว่ายังมีคนที่เคลื่อนไหวช้า จนกระเด็นลอยออกไปและตกลงกับพื้นพร้อมกระอักเลือดออกมาไม่หยุด

อาคารทั้งหลังก็ถล่มลงทันที

ชายคนนั้นเอามือทั้งสิบประสานกันพร้อมกับปลดปล่อยแสงสะท้อนโจมตีออกไปยังหลินหยาง

หากเป็นผู้นำเกาะที่ต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีเช่นนี้ เกรงว่าเขาคงถูกลำแสงนี้ตัดทะลุร่างจนจบชีวิตลงอย่างแน่นอน

ทว่าหลินหยางแสดงออกอย่างนิ่งเฉย แขนของเขาขยับเล็กน้อยและจากนั้นพลังแห่งสวรรค์ก็ค่อยๆ แผ่ซ่านหมุนวนในฝ่ามือของเขาและจากนั้นก็โจมตีไปยังลำแสงนั้น