บทที่ 3212 โล่กำบัง

หลินหยางร้องเสียงเบาและรีบวิ่งออกจากวัง

ตี้หนี่ว์ก็รีบตามไป

ในเวลาเดียวกัน ราชวงศ์ดาบส่วนใหญ่ยังคงอยู่ข้างนอก

คนจากสำนักทะเลดาบเพิ่งซ่อมร้านน้ำชาริมถนนเสร็จ ก็ได้ยินเสียงมาจากวัง

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

ผู้อาวุโสของสำนักทะเลดาบ ขมวดคิ้วและมองไปในทิศของเมืองใหญ่

“ดูนั่นสิ แสงสีรุ้งเหรอ?”

มีคนอุทาน

“นั่น... ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อดอกบานสมบูรณ์เท่านั้น! หรือว่าจะมีเจ้าหน้าที่พืชพรรณในวังที่ประสบความสำเร็จในการทำให้ดอกบานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ?”

“ดูเหมือนว่าราชวงศ์ดาบยังมีคนที่มีความสามารถอยู่สินะ!”

มีคนไม่กี่คนหัวเราะและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก

“พวกเจ้า คิดว่าเป็นไปได้ไหมที่ดอกเทียนซวนเย่ จะบานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ?”

ในเวลานี้มีคนกระซิบขึ้น

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ทุกคนก็เงียบลงและมองไปที่ชายคนนั้นพร้อมกัน

ชายคนนั้นสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ฝืนยิ้มเห่ยๆและพูดว่า: "ข้าได้ยินมาว่าดอกเทียนซวนเย่น่าจะบานในวันนี้ ข้าคำนวณเวลาแล้วและมันก็พอดี..."

“เป็นไปไม่ได้! ดอกเทียนซวนเย่เป็นดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ ต้องใช้คนมีพรสวรรค์แบบไหนถึงจะบานสะพรั่งดอกนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ? ไม่มีการดำรงอยู่ที่น่ากลัวเช่นนี้ในราชวงศ์ดาบหรอก!”

มีคนพูดเบาๆ เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยมั่นใจนัก

แต่เนี่ยชิงหงและผู้อาวุโสของสำนักทะเลดาบยังคงนิ่งเงียบ

“ท่านลุง?”

เนี่ยชิงหงมองไปด้านข้างแล้วตะโกนออกมา

"พวกเราไปกันเถอะ!"

ผู้อาวุโสกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เช่นนั้นดอกเทียนซวนเย่ก็จะบานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ ท่านลุงไม่รู้หรือว่าการดอกเทียนซวนเย่บานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบนั้นบหมายความว่าอย่างไร?”

เนี่ยชิงหงพูดอย่างเย็นชา

“พวกเราจะไม่รู้ได้อย่างไร? แต่ตอนนี้พวกเราอยู่ในราชวงศ์ดาบแล้ว! อาศัยแค่พวกเราจะบุกเข้าไปในวังและยึดดอกเทียนซวนเย่ได้อย่างไร? ถ้าเรากล้าลอง ก็เท่ากับกำลังรนหาที่ตาย!”

เมื่อตี้หนี่ว์ได้ยินดังนั้น นางก็ลอบกัดฟันอย่างลับๆ และดูไม่ค่อยเต็มใจนัก

แต่สิ่งที่ผู้อาวุโสพูดนั้นถูกต้องอย่างแน่นอน

หากพวกเขากล้าที่จะต่อสู้กับราชวงศ์ดาบ ไม่มีทางที่พวกเขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้และออกจากราชวงศ์ดาบ

ทำได้เพียงยอมแพ้เท่านั้น!

ตี้หนี่ว์สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วหันหลังออกไป

แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงคำรามเข้ามา

"หยุดตรงนั้นนะ!"

"พวกโจร มันเก็บดอกเทียนซวนเย่ไว้!"

“แม้จะต้องตามถึงสุดขอบโลก พวกเราต้องตามไปให้ได้!”

เสียงคำรามดังขึ้น ทุกคนต่างตกใจและมองไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นพวกเขาก็เห็นองค์รัชทายาทและขันทีแก่ๆ กำลังวิ่งมาที่สถานที่แห่งนี้ และด้านหลังพวกเขามีกองทหารหลวงของราชวงศ์ดาบอีกเป็นจำนวนมาก

“องค์รัชทายาท?”

เนี่ยชิงหงตกตะลึง

ณ ขณะนี้.

โห่ โห่ โห่...

ยอดฝีมือแห่งสำนักทะเลดาบที่อยู่รอบตัวพวกเขารีบวิ่งเข้าไปและกระโดดตรงเข้าไปในฝูงชนของราชองครักษ์เหมือนกับเสือที่เข้ามาในฝูงแกะ และเริ่มฆ่าพวกมัน

เนี่ยชิงหงดูสับสน แต่ยังคงรีบรุดไปข้างหน้าและเข้าร่วมในสนามรบ