บทที่ 3465 สามารถกลั่นออกมาได้หมด

ความจริงหลินหยางไม่ได้คิดแค่เรื่องการถูกเปิดโปง ที่เขาคิดหลักๆเลยคือเย่เหยียน!

เย่เหยียนแตกต่างจากบรรพบุรุษตระกูลม่าน

เนื่องจากเป็นอัจฉริยะที่มีความเก่งกาจยอดเยี่ยม พลังฝีมือของเย่เหยียนกดอยู่เหนือกว่าบรรพบุรุษตระกูลม่านตั้งนานแล้ว พรสวรรค์ของเขาน่ากลัว จิตใจแน่วแน่ ความคิดยากแท้หยั่งถึง เกินคนปกติทั่วไป

เข้ามาในชีพจรมังกรใต้ดินช่วงเวลาสั้นๆนี้ หลินหยางเองก็ไม่รู้เวลานี้พลังของเย่เหยียนอยู่ระดับไหนแล้ว

ถึงแม้เขาจะทะลวงถึงดินแดนเทพเซียนแห่งแผ่นดินแล้ว แต่เมื่อเปรียบเทียบกับเย่เหยียน ถือว่ายังห่างกันเยอะ

ถ้าอาศัยแผนที่ดาบหมื่นกับฮวาเจี้ยนปี่สังหารเย่เหยียน ยึดการสืบสานเป็นเทพสูงสุด การเดินทางครั้งนี้ของหลินหยางก็ไม่ถือว่าสูญเปล่า

แน่นอน ว่าหลินหยางไม่เชื่อฉินเจี้ยนหนู่ทั้งหมดหรอก

ความกังวลของจิ่วอวี่คือถูกต้อง

พอข้อตกลงจบสิ้น หลินหยางเอายาถอนพิษให้ฉินเจี้ยนหนู่ ถ้าตระกูลฉินเจี้ยนผิดคำพูดขึ้นมา หลินหยางจะต้องตกอยู่ในอันตราย

หลินหยางคิดไตร่ตรองตลอดทาง ไม่นานก็มีแผนการ

หลังจากฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆกินยาแล้ว ก็ฟื้นฟูร่างกายขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

คุณชายวัยรุ่นคนนั้นถูกราชาขวานสังหารโอบไว้ในอ้อมกอด เขาผ่านการรักษาไปสักพักใหญ่ๆ แขนขาของคุณชายวัยรุ่นก็ยืดออกมาได้บ้างเล็กน้อย แต่เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงยังไม่สามารถเดินเองได้

“เหมือนกูเก็บลูกสัตว์ได้เลยว่ะ แม่งเอ้ย!”

ราชาขวานสังหารโอบอุ้มชายวัยรุ่นอยู่ จากนั้นก็บ่นพึมพำออกมา

“ไปให้พ้น!”

คุณชายวัยรุ่นด่าด้วยความโมโห

“ฮ่าๆๆๆ….”

ทุกคนส่งเสียงหัวเราะกันยกใหญ่

ฉินเจี้ยนหนู่กวาดสายตามองทุกคน แล้วมองไปทางหลินหยางที่เดินอยู่ด้านหน้าด้วยสายตาที่มีนัยยะแอบแฝง

ไม่นาน คนกลุ่มหนึ่งก็เดินมาถึงจุดมอบรางวัล

หลงเสวี่ยหวงถูกแขวนชื่ออยู่แถวแรกของจุดมอบรางวัล ไม่มีคนกล้ารับไป ตอนนี้หลงเสวี่ยหวงถูกฆ่าให้ตายแล้ว แน่นอนว่าค่าหัวอันล้ำค่าส่วนนี้ต้องตกเป็นของหลินหยาง

หลินหยางให้จิ่วอวี่ไปรับรางวัล ส่วนเขากับฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆหาซื้อม้าอยู่บริเวณจุดมอบรางวัล พวกเขาคิดจะขี่ม้ากลับไป

อยู่ชีพจรมังกรใต้ดิน สิ่งของหาซื้อยากขาดแคลน

ยิ่งอยากจะได้ม้านะ ยิ่งขาดแคลนหายาก