บทที่ 3466 เมืองเพียวเมี่ยว

สิ่งที่หลินหยางของพันธมิตรชิงเซวียนมีแน่นอนว่าไม่ธรรมดา

ถึงแม้ว่าพันธมิตรจะไม่ควบคุมยึดดินแดนแห่งความเงียบและความตาย แต่ก็ครอบครองแหล่งทรัพยากรของดินแดนแห่งความเงียบและความตายเป็นจำนวนมาก

อาศัยแหล่งทรัพยากรเหล่านี้ ถ้าหลินหยางอยากจะกลั่นยายอดเยี่ยมออกมา ก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย!

เพราะฉะนั้นยาในกล่องนี้ สำหรับเขานั้นไม่ได้ถือเป็นของหายากอะไรเลย

แค่บนตัวของหลินหยาง ก็สามารถหยิบเอายาที่แข็งแกร่งกว่ายาพวกนี้ออกมาได้ไม่น้อยกว่าสิบเม็ด

อีกอย่างยาเหล่านี้เพิ่มพูนพลังของหลินหยางได้ไม่มาก

“ท่าน ท่านขายยาให้ผมหนึ่งเม็ดได้ไหมครับ?”

และเวลานี้ มีเสียงหนึ่งดังมา น้ำเสียงนี้แฝงไปด้วยการขอร้องอ้อนวอน

หลินหยางหันไปมอง เสียงนั้นคือเสียงของคุณชายวัยรุ่นที่ถูกราชาขวานสังหารโอบอุ้มไว้อยู่นั่นเอง

“ขายยาให้คุณหนึ่งเม็ดเหรอ?”

หลินหยางประหลาดใจอย่างมาก

“ถูก ขายยาให้ผมหนึ่งเม็ด! ท่าน ผมไม่ใช่แค่แขนขาหักนะ ร่างกายยังได้รับบาดเจ็บหนักด้วย สิ่งที่สำคัญคือเลือดลมและชีพจรของผมถูกทำลายได้รับบาดเจ็บ ถ้าได้รับการฟื้นฟูอย่างนี้ แม้ว่าจะหายเป็นปกติ ฝีมือก็ลดเปอร์เซ็นต์ลงมาก แต่ถ้าได้ยาสุดยอดนี้ มันต้องซ่อมแซมชีพจรและเลือดลมของผมได้แน่นอน ถ้าท่านขายยาให้ผม ผมหยางลี่จะไม่ลืมบุญคุณของท่านเลย!”คุณชายวัยรุ่นรีบพูดขึ้น

หลินหยางพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง และถามอย่างราบเรียบว่า:”คุณจะให้อะไรผมเหรอ?”

“คือ…..”

คุณชายวัยรุ่นลังเล

เงินตราของชีพจรมังกรใต้ดินกับดินแดนแห่งความเงียบและความตายเหมือนกัน คือใช้ยาจ่ายเงิน

บนโลกที่การฝึกฝนทักษะมีอำนาจสูงสุดนี้ ยาที่มีราคามากที่สุดคือยาที่สามารถฟื้นฟูกำลัง ฟื้นฟูการบาดเจ็บฟื้นฟูเพิ่มทักษะพลังได้

คุณชายวัยรุ่นไม่สามารถเอายาธรรมดาไปแลกกับยาประเภทราชาได้หรอก เพราะราคามันเทียบกันไม่ได้

คิดไปคิดมา จู่ๆเขาก็กัดฟัน เอ่ยปากพูดว่า“ผมจะเอาบทกวีเข็มปลิดวิญญาณของตระกูลหยางมาแลกเปลี่ยน ท่านว่าอย่างไร?”

“อะไรนะ? บทกวีเข็มปลิดวิญญาณ?”

จิ่วอวี่ที่อยู่ด้านข้างตกใจ

“คุณเคยได้ยินเหรอ?”

หลินหยางถามขึ้น

“แน่นอนว่าเคยได้ยิน! เล่ากันว่าเมื่อร้อยปีก่อน เคยมีบุคคลที่มีอำนาจคนหนึ่งโผล่มา เขาอาศัยบทกวีเข็มยึดครองชีพจรมังกรใต้ดินไปกว่าครึ่งหนึ่ง สิ่งที่เขาอาศัยก็คือบทกวีเข็มปลิดวิญญาณ แต่….”

“แต่อะไรเหรอ?”

“แต่บุคคลท่านนี้ปรากฏตัวไม่นาน ใช้เวลายึดครองได้ไม่ถึงปีเลย ก็ตกจากที่สูงแล้ว และบทกวีเข็มปลิดวิญญาณนี้ก็อยู่ไหนไม่รู้ ไม่ชัดเจน….”

จิ่วอวี่พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“บุคคลเมื่อร้อยปีก่อนที่คุณพูดถึง ก็คือคนตระกูลหยางของผม! บทกวีเข็มปลิดวิญญาณคือของล้ำค่าที่ตกทอดของตระกูลหยาง!”

หยางลี่ยิ้มพูดขึ้น

“ใช่เหรอ? ในเมื่อคุณเอาของล้ำค่าชิ้นนี้มาแลกเปลี่ยนได้ งั้นก็ตกลง!”

หลินหยางเกิดความสนใจขึ้นมา จากนั้นเขาก็หยิบเอายาเม็ดหนึ่งออกมาจากด้านในกล่อง แล้วโยนให้หยางลี่

หยางลี่ดีใจมาก รีบยื่นมือออกมารับยา เหมือนได้รับของล้ำค่า

เขาไม่ได้รีบกลืนลงคอ เขายิ้มและหยิบหนังสือที่ล้ำค่าออกจากหน้าอก จากนั้นโยนไปให้หลินหยาง

“ท่านครับ เช่นนี้คุณกับผมก็ไม่ถือว่าเป็นหนี้ต่อกันแล้ว!”

พูดจบ เขาได้รีบยัดยาเข้าปากและกลืนลงไป

พอยาสู่ท้อง อุณหภูมิร่างกายของหยางลี่ได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว มันร้อนจนราชาขวานสังหารโอบอุ้มไม่ไหว จนต้องโยนเขาลงบนพื้น

แต่หยางลี่ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทรมาน ตรงกันข้ามกลับส่งเสียงครวญครางออกมาด้วยความผ่อนคลาย

ผ่านไปได้ไม่นาน แขนขาของเขาก็เริ่มมีแรงกำลัง บาดแผลบนร่างกายเริ่มสมานกัน

คนที่อยู่บริเวณรอบดวงตาเปล่งประกาย

“ยาราชาชั้นยอดไม่เหมือนยาอื่นจริงๆ!”