บทที่ 3672 ช่างน่าหัวเราะ

ผู้หญิงคนนั้นตกตะลึง ตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว แต่มองไปด้านหน้าด้วยสีหน้าอันงุนงง

เห็นเพียงแค่ฉินเจี้ยนหนู่ที่นำหน้าหันหลังกลับมาโดยตรง และมองผู้หญิงคนนั้น

ในเวลาเดียวกันนี้ ก็มีคนเดินออกมาจากที่ลับๆ ทั่วทุกสารทิศ

ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือของตระกูลดาบโลหิต

เม่ยเมิ่ง จิ่วอวี้ ฉางหลานฟู้ก็มาถึงแล้ว

และคนที่ยืนอู่ด้านหลังผู้หญิงที่ถือดาบคนนั้นก็คืออวี่ปี้หง

ในเวลานี้เธอได้ล็อกไหล่ของผู้หญิงคนนั้นด้วยมือเดียว และนำดาบอันคมกริบพาดไปที่ลำคอของผู้หญิงคนนั้น

เพียงแค่ผู้หญิงคนนั้นมีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติเพียงเล็กน้อย ดาบใหญ่เล่มนั้นก็จะทำการตัดคอของเธอโดยตรง

"ลูก? นี่ทำอะไรกัน? คุณเป็นใคร? คุณจะทำอะไรฉัน? ลูก รีบมาช่วยฉันเร็วเข้า....."

ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอรีบตะโกนเรียกฉินเจี้ยนหนู่

แต่ทว่าฉินเจี้ยนหนู่กลับนิ่งเฉย

"ลูก?"

ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ จึงเรียกด้วยความตกตะลึง

"ไม่ต้องเรียกแล้ว"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวขึ้นมาอย่างเย็นชา: "ฉันไม่ใช่ลูกสาวของคุณ! และคุณ ก็ไม่ใช่แม่ของฉัน!"

"ลูก ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ล่ะ? หรือว่าแม้แต่แม่ของคุณก็ไม่ต้องการแล้ว? คุณ....คุณช่างอกตัญญูเสียจริงๆ!"

ผู้หญิงคนนั้นทั้งร้อนใจทั้งโมโห จึงชี้หน้าฉินเจี้ยนหนู่แล้วก่นด่าออกมา

แต่สีหน้าของฉินเจี้ยนหนู่เยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง และชักดาบที่เอวออกมาโดยตรง

"ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ถึงแม้ทักษะการปลอมตัวจะยอดเยี่ยม จนกระทั่งฉันมองไม่ออกถึงพิรุธแม้แต่น้อย แต่คุณจะต้องเข้าใจว่า ฉันเป็นลูกสาวของแม่ของฉัน ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของแม่ของฉัน! คุณคือแม่ของฉันหรือไม่ ฉันจะตัดสินไม่ได้เชียวเหรอ?"

เพียงพูดคำนี้ออกมา ผู้หญิงคนนั้นก็เงียบไม่พูดจา

เป็นเวลานาน เธอจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่าว่า: "ดูเหมือนว่าฉันจะสามารถปลอมได้แค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ไม่อาจลอกเลียนแบบแก่นแท้ของคนได้ ดูท่ารูปแบบสูงสุดของการปลอมตัว ควรจะเป็นการลอกเลียนแบบร่างกายและจิตใจที่เหมือนกันทุกประการ แทนที่จะอาศัยการเปลี่ยนแปลงเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียว"

เพียงพูดคำนี้ออกมา คนที่อยู่ในที่ตรงนั้นต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา

"พูดมา ตกลงแกเป็นใครกันแน่? เป็นคนที่ลิ่งหูหยู่ส่งมาใช่ไหม?"

อวี่ปี้หงกุมดาบแน่น และคำรามออกมา กระทั่งคมดาบก็แทบจะเฉือนลำคอของผู้หญิงคนนั้น

แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่รีบไม่ร้อน และกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "ทำไม? พวกคุณต้องการจะลงมือตรงนี้เลยเหรอ? นี่คืออาคารมอบรางวัลนำจับนะ ถ้าหากพวกคุณฆ่าคนในที่แห่งนี้ เกรงว่าอาคารมอบรางวัลนำจับคงจะไม่ปล่อยพวกคุณไปง่ายๆ หรอกว่าไหม?"

"หึ ตรงนี้เป็นด้านนอก คนของอาคารมอบรางวัลนำจับไม่เห็นหรอก พอฆ่าคุณทิ้งแล้ว พวกเราก็ค่อยหั่นศพของคุณออกเป็นชิ้นๆ เอายัดใส่ถุงแล้วก็โยนออกไปด้านนอก แล้วใครจะรู้ล่ะ?"

อวี่ปี้หงกล่าวอย่างเยือกเย็น

"อ้อ? คุณคิดแบบนี้เองเหรอ?"

จู่ๆ น้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้นก็ผ่อนคลายลง และเห็นได้ชัดว่าไม่มีความวิตกกังวล

อวี่ปี้หงตกใจเล็กน้อย รู้สึกไม่ค่อยดีแล้ว

ตึง!

ทันใดการโจมตีอันโหดเหี้ยมก็จู่โจมเข้าที่หน้าอกของอวี่ปี้หง

อวี่ปี้หงแทบจะไม่ทันได้ตอบโต้ คนก็ลอยกระเด็นออกไปในชั่วพริบตา และกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง

ผนังกำแพงหนาที่ทำขึ้นเป็นพิเศษนั้นแตกร้าวโดยตรง

อวี่ปี้หงที่ชนเข้ากับกำแพงอย่างแรงก็กระอักเลือดออกมาโดยตรง คนบาดเจ็บอย่างรุนแรง และยากที่จะลุกขึ้นมาได้

"อะไรกัน?"

ฉินเจี้ยนหนู่ตะลึงงัน

"จู่โจม!"

เม่ยเมิ่งตะโกนขึ้นมา

คนของดาบโลหิตที่อยู่โดยรอบก็ชักดาบและพุ่งเข้าใส่ทันที

"ช่างน่าหัวเราะจริงๆ"

ผู้หญิงคนนั้นส่ายหน้า และยกมือขึ้นมาโดยตรง และกำมือเล็กน้อย

ฮูๆๆๆ ...

กระแสลมอันแปลกประหลาดพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเธอ และกระแสลมเหล่านั้นก็แผ่กระจายไปทั่วราวกับใยแมงมุม

ทุกคนไม่ทันได้ตอบโต้ ก็ถูกกระแสลมเหล่านั้นมัดร่างกายเอาไว้ และไม่สามารถที่จะขยับตัวได้

"ห๊ะ?"

เม่ยเมิ่งตกตะลึง ทันใดก็คิดว่าตัวเองมองพลาดไป

"เถาเฉิงน่าจะถูกพวกคุณจงใจสั่งให้ออกไปใช่ไหม?"

ผู้หญิงคนนั้นมองฉินเจี้ยนหนู่พลางยิ้มตาหยี: "ดูเหมือนว่าพวกคุณต้องการจะลงมือกับฉันที่นี่ใช่ไหม? หึหึ ความคิดไม่เลวเลย เพียงแต่น่าเสียดายที่พวกคุณคำนวณพลาดไปเล็กน้อย นั่นก็คือศักยภาพของพวกคุณ!"

พูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็ขยับนิ้วมือเล็กน้อย

ตึง! ตึง! ตึง! ตึง....

คนตระกูลดาบโลหิตที่ถูกพลังมัดเอาไว้ต่างก็ถูกสังหาร แต่ละศพแหลกเป็นชิ้นๆ และตายไปอย่างอนาถ

"ไม่นะ!"

เม่ยเมิ่งคำรามออกมา แล้วยกดาบเพื่อฟันสังหารเข้าไป

แต่เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้หญิงคนนั้นโดยสิ้นเชิง

เห็นเพียงแค่หญิงผู้นั้นได้ยื่นมือไปด้านหน้าเล็กน้อย

ควับ!

ในชั่วพริบตาดาบโลหิตที่จู่โจมเข้ามานั้นก็ถูกนิ้วมือทั้งสองของเธอคีบเอาไว้ในทันที

เม่ยเมิ่งสั่นสะท้าน และออกแรงทันที

แต่ไม่ว่าเธอจะออกแรงอย่างไร ก็ไม่สามารถนำดาบโลหิตออกมาจากปลายนิ้วของผู้หญิงคนนั้นได้

จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ออกแรงเล็กน้อย

ตึง!

ดาบโลหิตระเบิดออกทันที

พลังอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนตามตัวดาบมายังเม่ยเมิ่ง

พรวด!

เม่ยเมิ่งกระอักเลือดออกมา จากนั้นก็ถอยหลังและล้มลง

"คุณหนู!"

คนของตระกูลดาบโลหิตรีบเข้ามาประคองเม่ยเมิ่งเอาไว้

"ลองดาบฉันบ้าง!"