บทที่ 3706 เอาชนะฉัน?

"ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมที่สุด!"

อั้นหมิงเยว่ที่อยู่รอบนอกตื่นเต้นจนตัวสั่น เธอกำมือแน่นและตะโกนอย่างต่อเนื่อง

"ของสิ่งนี้นับว่าถูกทำลายแล้ว!"

"ตอนนี้ก็จะรอดูซิว่าเขายังจะมีกลอุบายอะไรอีก!"

บรรดาลูกน้องของเทพยุทธ์อั้นเทียนที่เหลือต่างก็ตะโกนขึ้นมาตามๆ กัน

หลางหยาและทุกคนต่างก็จิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่าย

ลิ่งหูหยู่ที่อยู่ไกลๆ ก็แสดงสีหน้ายิ้มเยาะออกมา: "ใช้อุบายนอกลู่นอกทางเหล่านี้ ก็คิดที่จะเอาชนะเทพยุทธ์ได้อย่างนั้นเหรอ? ช่างน่าหัวเราะเป็นที่สุด!"

หญิงชุดแดงที่อยู่ข้างๆ ไม่เอ่ยปาก เพียงแต่จ้องมองหลินหยาง และขมวดคิ้วแน่นคล้ายกับกำลังครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่าง

เคล้ง!

กระเป๋าถือแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และตกกระแทกพื้นจนแยกออกเป็นชิ้นๆ

โครงสร้างภายในกระเป๋าเดินทางถูกทำลายทั้งหมด

ตามกระเป๋าเดินทางที่ถูกทำลาย แสงเลเซอร์ที่ส่องกระจายไปทุกทิศทางก็หายไปด้วยเหมือนกัน

เทพยุทธ์อั้นเทียนจ้องมอง ในแววตาเต็มไปด้วยความยินดีปรีดา

เขาหยุดลงเล็กน้อย และหายใจหอบสองสามครั้ง จากนั้นก็จ้องมองหลินหยางซึ่งในเวลานี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ: "แก พ่ายแพ้แล้ว!"

"รู้ได้ยังไง?"

หลินหยางดึงเข็มเงินออกมาและแทงลงบนร่างกาย เพื่อบรรเทาอาการบาดเจ็บจากทั่วทั้งร่างกาย จากนั้นก็กล่าวอย่างไม่เห็นด้วย

"กระเป๋านั้นของคุณก็ได้ถูกทำลายไปแล้ว ฉันจะรอดูซิว่าคุณยังจะมีอุบายอะไรมาต่อสู้กับฉันอีก!"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็เคลื่อนร่างอันน่าสะพรึงกลัวเดินไปยังหลินหยาง

"ต่อสู้เหรอ? ไม่สิ ไม่จำเป็นที่จะต้องต่อสู้แล้วล่ะ!"

หลินหยางยกดาบมารไร้เทียมทานขึ้นมาแล้วจ้องมองหลินหยาง: "ต่อจากนี้ ก็คือการต่อสู้ระหว่างคุณกับฉันแล้ว"

"หืม?"

สีหน้าของเย่เหยียนไม่เป็นธรรมชาติเป็นอย่างมาก และเขาก็กวาดสายตามองไปยังเทพยุทธ์อั้นเทียนทันที

เพียงแค่ชำเลืองมอง ลมหายใจของเย่เหยียนก็สั่นสะท้าน และเขาก็แสดงสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

"คุณคิดว่า....คุณทำสำเร็จแล้วจริงๆ เหรอ?"

"ช่องโหว่ของเขามีมากเกินไป หากต้องการจะจัดการ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก"

หลินหยางส่ายหน้าแล้วกล่าว

"คุณรับรู้ถึงช่องโหว่เหล่านี้ได้อย่างไรกัน? ตามหลักเหตุผลแล้ว คุณก็ไม่น่าจะเข้าใจช่องโหว่และจุดบกพร่องบนร่างกายของเขาได้อย่างรวดเร็ว! หรือว่า คุณก็จะใช้กลอุบายนี้กับฉันเหมือนกัน?"

เย่เหยียนซักถามอย่างเยือกเย็น

"ฉันไปด้านในภูเขาปู้เยวมาแล้ว"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

เย่เหยียนตกตะลึง คล้ายกับนึกถึงอะไรบางอย่างได้ จึงเอ่ยปากด้วยความตกใจว่า: "หรือว่าคุณ....เข้าไปในห้องนั้นแล้ว?"

"ใช่"

หลินหยางพยักหน้า

"เป็นไปไม่ได้....ห้องนั้น....ไม่อาฝ่ายเข้าไปได้อย่างง่ายดายแบบนั้น วัสดุที่ประตูใหญ่ของห้องนั้นใช้ ทำมาจากเหล็กเลือด! ไหนเลยจะสามารถถูกทำลายได้อย่างง่ายดาย? ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะต้องเข้าไปในห้องได้เร็วขนาดนั้น!"

เย่เหยียนคำรามขึ้นมา

แต่หลินหยางกลับส่ายหน้าอีกครั้ง: "ฉันก็ไม่ได้ทำลายประตูใหญ่ของห้องนั้นนี่นา ฉันเพียงแค่เปิดล็อกออกมาก็เท่านั้นเอง"

"อะไรนะ?"

เย่เหยียนตกตะลึง

แต่ไม่นานเขาก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

"หรือว่าจะเป็น.....จังหวะโอกาส....ของตำหนักมังกร?"

"ก็ประมาณนั้น อันที่จริงถ้าหากฉันไปเรียนเทคนิคการสะเดาะกลอนสักหน่อย ก็จะสามารถปิดประตูบานนั้นได้เหมือนกัน"

หลินหยางกล่าวโดยไม่ต้องคิด

เย่เหยียนหลับตาลง เขารู้ว่าหลินหยางในเวลานี้เตรียมตัวมาอย่างดี

ถ้าหากสู้จนสุดกำลัง ก็เกรงว่าผลลัพธ์อาจจะไม่แน่นอน

"ท่านอั้นเทียน คุณรีบหนีไปเถอะ คุณพ่ายแพ้แล้ว"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"นี่คุณกำลังพูดจาเหลวไหลอะไรกัน?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวอย่างเยือกเย็น: "พวกเราทำลายจักรกลของเขา แล้วสังหารเขาทิ้งจะไม่ง่ายกว่าเหรอ?"

"จักรกลเป็นเพียงแค่เหยื่อล่อเท่านั้น จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาไม่ได้อาศัยจักรกลเพื่อสังหารพวกเราหรอก แต่จะใช้จักรกลนั้นเพื่อควบคุมพวกเราเอาไว้ จากนั้น....ก็จะเอาชนะคุณ!"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"เอาชนะฉัน?"

รูม่านตาของเทพยุทธ์อั้นเทียนขยายออกทันที

ผลัก!

ในเวลานี้ ได้มีเสียงอันแปลกประหลาดดังขึ้นมา