บทที่ 3707 เขา คงไม่รอดแล้ว

เย่เหยียนหลังจากผ่านการฝึกฝนของเทพยุทธ์อั้นเทียนในช่วงเวลานี้ ระดับของศักยภาพก็ได้เพิ่มสูงขึ้น

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะได้รับการช่วยเหลือจากจักรกลตำหนักมังกร แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการสั่นคลอนของเย่เหยียน กลับไม่ได้เปรียบอะไรเลย

อย่างไรเสียพรสวรรค์และการฝึกฝนของเย่เหยียนก็ถูกจัดวางอยู่ที่นั่น

เพียงแต่เย่เหยียนก็ดูเหมือนว่าไม่ได้อยากที่จะสู้เช่นกัน เขาทั้งสู้ทั้งถอย และคุ้มครองอั้นหมิงเยว่ให้ถอนตัวออกไป

"การถ่ายทอดของตำหนักมังกรเป็นเพียงทักษะกลไกที่น่าเบื่อ ถึงแม้ว่ามันจะสร้างปัญหาให้ฉัน แต่การที่จะช่วยให้แกเอาชนะฉันได้นั้น เห็นได้ชัดว่ามันไม่เพียงพอ! หลินหยาง ท้ายที่สุดแล้วแกไม่สามารถเอาชนะฉันได้หรอก!"

เย่เหยียนกวัดแกว่งดาบกระดูกไปพลางพร้อมกับกล่าวไปพลาง

"นั้นไม่จำเป็นเป็น!"

หลินหยางหัวเราะเยาะ และพลิกฝ่ามืออย่างรวดเร็ว

ครืน.....

จู่ๆ ก็เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมา

จากนั้นเท้าของเย่เหยียนก็ทรุดตัวลง ฝ่าเท้าจมลงสู่พื้นดิน

เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเองราวกับมีแรงกดดันอันมหาศาล

พื้นดินถูกเขาเหยียบจนจมลงไป!

เมื่อมองดูก็พบว่า เดิมทีเป็นพลังที่ปลดปล่อยออกมาจากนาฬิกาข้อมือของหลินหยาง

พลังแห่งสวรรค์จำนวนมากถูกกรอกลงไปในนาฬิกาเรือนนี้ เมื่อผ่านการปรับปรุงของทักษะกลไกของตำหนักมังกร มันจึงกลายเป็นพลังอันน่าสะพรึงกลัว และเข้าปราบปรามเย่เหยียนอย่างโหดเหี้ยม

แววตาของเย่เหยียนเคร่งขรึม ที่หน้าอกและด้านหลังของเขาปรากฏฝ่ามือออกมาอีกครั้ง เขารวบรวมพลังแห่งสวรรค์และต้านทานแรงโน้มถ่วงนี้ พร้อมกับกวัดแกว่งดาบจู่โจมสังหารไปที่หลินหยาง

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการต่อสู้ หลังจากบีบหลินหยางให้ล่าถอย และบังคับเปิดสนามแรงโน้มถ่วง พร้อมกับวิ่งหลบหนีไป

หลินหยางถือดาบไล่ตามไป

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ เย่เหยียนก็โยนบางอย่างมากที่หลินหยาง

ลูกบอลสีดำลูกหนึ่งตกลงตรงหน้าหลินหยาง

ในชั่วพริบตา ลูกบอลสีดำนั้นก็ระเบิดออก ม่านสีดำปรากฏขึ้นมา กลายเป็นกำแพงปิดกั้นทางไปของหลินหยางโดยตรง

หลินหยางยกดาบมารไร้เทียมทานขึ้นมาทันที

แต่เมื่อดาบฟาดฟันลงไป มันก็เกิดรอยร้าวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แข็งมาก!

แววตาของหลินหยางกระชับแน่น

"นี่คือสิ่งของล้ำค่าของเทพยุทธ์อั้นเทียน คาดไม่ถึงว่าจะมอบให้ไอ้หมอนี่ อย่าเพิ่งร้อนรนใจไปเลย ของสิ่งนี้อยู่ได้ไม่นานหรอก!"

เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เป็นไปตามคาด

ผ่านไปเพียงห้าวินาที ม่านสีดำนี้ก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว และกลายพลังอันชั่วร้ายจำนวนนับไม่ถ้วน แผ่ซ่านออกไปทุกทิศทุกทาง

และเย่เหยียนที่อยู่ข้างหลังม่านนี้ ก็ได้พาอั้นหมิงเยว่หนีไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้แล้ว เหลือเพียงคนไม่กี่คนที่อยู่ห่างไกลออกไป

"แกยังตกตะลึงอะไรอยู่? รีบตามไปสิ!"

เทพยุทธ์ไท่เทียนร้อนรนใจและก่นด่าออกมาทันที : "วันนี้ถ้าไม่สังหารอั้นเทียน ในวันข้างหน้าจะต้องมีปัญหาตามมามากมายอย่างแน่นอน รีบตามไปเร็ว และสังหารเขาซะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ยกโทษให้แกอย่างแน่นอน!"

เมื่อพูดคำพูดนี้ออกมา สายตาของหลินหยางก็มองมาที่ไท่เทียนทันที

"แกหูหนวกหรือไง? ตามไปสิ! เร็วเข้า!"

เทพยุทธ์ไท่เทียนดูเหมือนว่าจะยังตระหนักถึงอะไรไม่ได้ เขายังคงก่นด่าออกมา โดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

แต่เทพยุทธ์ฉางหลานเหมือนจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงหันไปกล่าวว่า : "ไท่เทียน อย่าพูดจามั่วซั่ว!"

เทพยุทธ์ไท่เทียนตกตะลึง ดูเหมือนว่าในเวลานี้เขาเพิ่งจะมองแววตาของหลินหยางออก

สีหน้าของเขากระชับแน่น : "แก....คิดจะทำอะไร?"

หลินหยางไม่พูดอะไร แต่เดินมาทางทั้งสองคนทีละก้าวๆ

"ท่านหลิน เราเป็นพันธมิตรกันนะ! เรากำลังร่วมมือกัน! ถ้าอั้นเทียนยังไม่ตาย! เราก็ยังมีศัตรูร่วมกัน ไม่ใช่เหรอ?"

เทพยุทธ์ฉางหลานมีสีหน้าเคร่งขรึม รีบตะโกนกล่าว

"ใช่ๆๆ ท่านหลิน เมื่อครู่นี้ฉันพลั้งปากพูดไป เป็นฉันเองที่เลอะเทอะ เป็นฉันเองที่พูดจาไม่เหมาะไม่ควร ฉันขอโทษ อั้นเทียนยังไม่ตาย เราควรที่จะร่วมแรงร่วมใจกันสู้ คุณไม่น่าจะทำร้านเรา ใช่ไหม?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบเปลี่ยนคำพูด

"เทพยุทธ์อั้นเทียน คงไม่รอดแล้ว"

หลินหยางกลับส่ายหัว และกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"อะไรนะ?"

ทั้งสองคนตกตะลึง

กลุ่มของหลางหยาสังหารองครักษ์ของเทพยุทธ์อั้นเทียนจนหมด

เมื่อเห็นเทพยุทธ์อั้นเทียนกับเย่เหยียนหนีไปได้ ทุกๆ คนก็ร้อนรนใจและโกรธอย่างมาก