บทที่ 3708 การล่มสลายของเทพยุทธ์

แฮ่ก!

แฮ่ก!

แฮ่ก!

.....

เส้นทางเล็กๆ บนภูเขาที่มีหินประหลาดขรุขระ

อั้นหมิงเยว่แบกเทพยุทธ์อั้นเทียนที่ไร้เรี่ยวแรงรีบมุ่งตรงไปข้างหน้า

"พ่อคะ คุณอดทนหน่อยนะ ไม่นานเราก็จะไปถึงฐานที่มั่นแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นฉันจะต้องรักษาคุณให้หายอย่างแน่นอน คุณอดทนหน่อยนะ!"

อั้นหมิงเยว่หายใจเหนื่อยหอบและรีบวิ่งอย่างรวดเร็ว

เทพยุทธ์อั้นเทียนที่อยู่ข้างหลังลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก

"อวัยวะและแขนขาที่ฉันปลูกถ่ายเอาไว้บนร่างกายก็ถูกหลินหยางทำลายไปแล้ว ทำให้เส้นเลือดในร่างกายของฉันแตกสลาย พลังแห่งสวรรค์จึงรั่วไหลออกไปมาก อย่างน้อยๆ ฉันก็ต้องเข้าฌานหนึ่งปี....ฉันจำเป็นจะต้องใช้สถานที่ที่ปลอดภัย....ลูกสาว อย่าไปยังฐานที่มั่นตงหนาน คุณจะต้องไปยังฐานที่มั่นเกาะศิลา...."

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ฐานที่มั่นเกาะศิลา?"

อั้นหมิงเยว่สั่นสะท้าน จากนั้นก็พยักหน้า : "พ่อคะ เช่นนั้นฉันจะรอพี่เย่หน่อยนะ เพื่อให้เขาไปด้วยกันกับเรา ฐานที่มั่นเกาะศิลา เขาไม่รู้จัก! และจะต้องหาเราไม่เจออย่างแน่นอน!"

"ไม่!"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวออกมา : "ไม่สามารถบอกเขาได้....."

พูดจบ เขาก็ไอออกมาอย่างรุนแรง ในปากกระอักเลือดออกมา ย้อมเสื้อด้านหลังของอั้นหมิงเยว่จนเป็นสีแดง

"ไม่สามารถบอกเขาได้งั้นเหรอ?"

อั้นหมิงเยว่ตกตะลึง : "พ่อ นี่มันเป็นเพราะอะไรกัน?"

แต่ไม่รอให้เทพยุทธ์ได้พูดอะไรมากมาย ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาราวกับสายฟ้า และตกลงตรงหน้าอั้นหมิงเยว่โดยตรง

อั้นหมิงเยว่ตกใจ แต่หลังจากมองดูคนที่มาอย่างชัดๆ ก็ดีใจเป็นอย่างมาก

"พี่เย่!"

"พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

เย่เหยียนกล่าวอย่างนิ่งๆ

"พี่เย่ เราไม่เป็นอะไร คุณจัดการคนพวกนั้นได้แล้วเหรอ?"

อั้นหมิงเยว่รีบเอ่ยถาม

"ท่านอั้นเทียนมอบม่านความมืดให้แก่ฉัน ฉันจึงใช้ของสิ่งนั้นขัดขวางพวกเขาไว้ พวกเขาจึงไม่สามารถไล่ตามเราได้ชั่วคราว"

เย่เหยียนกล่าวอย่างเรียบๆ จากนั้นก็เดินไปทางอั้นหมิงเยว่ : "หมิงเยว่ คุณแบกท่านอั้นเทียนหนีมาจนถึงที่นี่ น่าจะเหนื่อยล้าแล้ว นำท่านอั้นเทียนส่งต่อให้ฉันเถอะ"

"ตกลง"

อั้นหมิงเยว่ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงต้องการวางเทพยุทธ์อั้นเทียนลง

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ เทพยุทธ์อั้นเทียนก็จับไหล่ของอั้นหมิงเยว่เอาไว้แน่น และไม่ยอมปล่อย

"พ่อคะ คุณเป็นอะไรไป?"

คิ้วสวยๆ ของอั้นหมิงเยว่ขมวดแน่น และกล่าวด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย : "พ่อคะ คุณจับฉันจนเจ็บแล้วนะ....."

เทพยุทธ์อั้นเทียนกัดฟันแน่น ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ จ้องมองไปที่เย่เหยียน ดูเหมือนว่าต้องการจะพูดอะไร

ในเวลานี้

ฮูๆๆๆ ....

เสียงเจาะทะลุอากาศได้ดังทอดเข้ามา

จากนั้นร่างจำนวนนับไม่ถ้วนก็ตกลงมาที่นี่ และโอบล้อมคนทั้งสามเอาไว้ทันที

"หื๊ม?"

เย่เหยียนเลิกคิ้ว และมองไปยังคนที่มา

นั่นคือกลุ่มของลิ่งหูหยู่

"ลิ่งหูหยู่ ไอ้พวกหนูสกปรกพวกแกคิดจะทำอะไร?"

อั้นหมิงเยว่กัดฟันและด่าทอออกมา

"ทำอะไรน่ะเหรอ?"

ลิ่งหูหยู่หรี่ตามองไปที่อั้นหมิงเยว่ และหัวเราะเยาะ : "อั้นหมิงเยว่ นี่คุณโง่หรือคุณแกล้งโง่กันแน่? ไม่รู้เลยเหรอว่าฉันต้องการจะทำอะไร? ทายาทเทพยุทธ์มาอยู่ตรงหน้า และโอกาสในการสังหารเทพยุทธ์ที่มีชื่อเสียงก็อยู่ที่นี่แล้วเช่นกัน คุณยังจะถามอีกเหรอว่าฉันจะทำอะไร?"

"แก...รนหาที่ตายแล้ว!"

อั้นหมิงเยว่โกรธมาก และต้องการจะชักดาบออกมา

แต่เย่เหยียนทางด้านนี้ไม่รีรอ เขาถือดาบกระดูกตรงเข้าไปที่คนตระกูลลิ่งหูทันที

"ฆ่ามัน!"