บทที่ 3804 แมลงวัน?

ตึง!

ตึง!

ตึง!

ตึง....

พลังมังกรเปิดออก และทำการระเบิดตัวเอง

พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวที่ส่งออกมาราวกับคลื่นได้โจมตีไปยังเย่เหยียนอย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้ว่าเย่เหยียนจะมีพลังมังกร แต่ก็ไม่ได้ลึกซึ้งมาก

เขาไม่เหมือนกับหลินหยาง การได้เป็นทายาทของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ยอมรู้ว่าจะดูดซับพลังของชีพจรมังกรอย่างไร

ถึงแม้ว่าเขาจะมีพรสวรรค์อย่างมาก แต่การที่จะสามารถควบคุมพลังมังกรเหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่ยากเป็นอย่างยิ่ง

เย่เหยียนถูกจู่โจมจนล่าถอยออกไป และสีหน้าก็ไม่น่าดูเป็นอย่างมาก

"ฆ่ามัน!"

ทุกคนยังต้องการที่จะสังหารเย่เหยียน แต่ก็ถูกชิวอั้นตะโกนห้ามว่า

"ไม่จำเป็นต้องสนใจเจ้าหมอนี่หรอก รีบปกป้องท่านหลินเร็วเข้า!"

ชิวอั้นตะโกนขึ้นมา และพาทุกคนมุ่งไปยังหัวใจมังกร เพื่อตั้งใจที่จะสกัดกั้นหลงซวี

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหลงซวี ศักยภาพของชิวอั้นและคนอื่นๆ ก็ไม่เพียงพออย่างเห็นได้ชัด

"อาศัยเพียงแค่พวกหมาแมวอย่างพวกคุณ ก็กล้าที่จะมาประลองฝีมือกับฉันอย่างนั้นเหรอ? รนหาที่ตายหรืออย่างไร?"

หลงซวีโมโหเดือดดาลขึ้นมาทันที เขาร่ายรำฝ่ามืออย่างบ้าคลั่ง และพลังมังกรที่ราวกับกระแสน้ำในแม่น้ำ ก็ซัดสาดไปยังทุกคน

ถึงแม้ว่าร่างกายของทุกคนจะถูกพลังหัวใจมังกรเสริมความแข็งแกร่งแล้ว แต่ระดับความแข็งแกร่งเหล่านี้ก็เพียงแค่ทำให้ร่างกายของพวกเขารับการโจมตีเมื่อครู่นี้ของหลงซวีได้เท่านั้น หากต้องการที่จะเอาชนะหลงซวี ก็ยังคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

เพียงแค่สองสามกระบวนท่า

ตึงๆๆ ...

ชิวอั้นและทุกคนก็ถูกจู่โจมจนลอยกระเด็นออกไปราวกับกระสอบทราย

"อาจารย์ ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา ไปจัดการหลินหยาง! และเอาหัวใจมังกรมาก่อน!"

เย่เหยียนตะโกนขึ้นมา

"ไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน!"

หลงซวีคำรามออกมา ด้วยความไม่พอใจ และปล่อยพังมังกรสีทองออกมา

หลังมังกรเหล่านี้ที่ราวกับเปลวไฟได้รายล้อมเขาเอาไว้

ชิวอั้นและคนอื่นๆ พยายามลุกขึ้นยืน และต้องการที่จะเข้าไปขวาง แต่ก็ถูกพลังเปลวไฟนี้บีบบังคับให้ถอยออกไป และไม่อาจเข้าใกล้ได้โดยสิ้นเชิง

"ไอ้สารเลว!"

"ทำอย่างไรดีล่ะ?"

ทุกคนกัดฟันแน่น ด้วยความร้อนใจเป็นอย่างมาก

"ฟังนะ ถ้าหากท่านหลินตาย พวกเราก็จะต้องไม่รอดชีวิต เพราะตระกูลมังกรคงจะไม่ปล่อยพวกเราไปอย่างแน่นอน ตราบใดที่พวกเราปกป้องท่านหลิน ก็จะสามารถจัดการกับหลงซวีได้"

ชิวอั้นกัดฟันแน่น และคำรามออกมา: "บุก ไม่ต้องไปสนใจสิ่งเหล่านั้น!"

"ครับ!"

ทุกคนพยักหน้าตามๆ กัน แต่ละคนต่างก็ยอมแลกด้วยชีวิต

พพวกเขาก็คือคนตระกูลมังกร ย่อมรู้ความน่าสะพรึงกลัวของตระกูลมังกรอย่างลึกซึ้ง

บัดนี้พวกเขาได้ทรยศต่อตระกูลมังกรแล้ว แม้จะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียวก็ยกที่จะรอดพ้นไปได้

มีเพียงแค่การตามหลินหยางไปเท่านั้น บางทียังพอที่จะมีโอกาสมีชีวิตรอดได้

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงรีบกรูกันเข้าไป ด้วยความกล้าหาญ และตกอยู่ภายใต้ของพลังมังกร

ถึงแม้ว่าทุกคนจะถูกพลังมังกรสีทองจู่โจมจนลอยกระเด็นออกไปอย่างต่อเนื่อง แต่การกระทำของพวกเขาที่ไม่คำนึงถึงทุกสิ่งทุกอย่างเช่นนี้ ก็สร้างความยุ่งยากให้กับหลงซวีไม่น้อย

พลังมังกรของหลงซวีถูกใช้ไปไม่น้อย และก้าวย่างของเขาก็เชื่องช้าลงไปไม่น้อย

ดวงตาทั้งคู่ของเขาแสดงความเดือดดาลออกมา: "ไอ้พวกแมลงวัน! คิดว่าฉันฆ่าพวกแกไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

เขาหันหน้ามาทันที และพุ่งไปยังชิวอั้นและคนอื่นๆ

เขารู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง

"อาจารย์ อย่าไปสนใจพวกเขา ไปเอาหัวใจมังกรก่อน!"

เย่เหยียนตะโกนด้วยความร้อนใจ

แต่ทว่า...ไม่เป็นผลแต่อย่างใด

หลงซวีในเวลานี้คิดแค่เพียงต้องการจะสังหารชิงอั้นและคนอื่นๆ

"ฆ่าไอ้พวกแมลงวันกวนใจเหล่านี้เสียก่อน แล้วค่อยไปเอาหัวใจมังกรก็ไม่สาย!"

หลงซวีคำรามออกมา และยื่นมือไปคว้าคนคนหนึ่งที่พุ่งเข้ามาโดยตรง

คนคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป ต้องการที่จะถอยหนี แต่ก็พบว่าไม่ทันเสียแล้ว

กร๊อบ!

ตามเสียงนี้ที่ดังขึ้นมา

ลำคอของคนคนนั้นได้ถูกหลงซวีบีบเอาไว้

"อ๊าก!"

หลงซวีส่งเสียงคำรามออกมา และออกแรงที่ฝ่ามือทันที

พรวด!

เสียงอันแปลกประหลาดดังขึ้นมา