บทที่ 3805 คุณดูดซับหัวใจมังกรไปแล้วเหรอ?

หลงซวีหัวใจเต้นรัว รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ จึงตะโกนขึ้นทันทีว่า: "เย่เหยียน รีบเข้าไปดูเร็วเข้า ว่าในหัวใจมังกรเกิดอะไรขึ้น!"

แต่พอพูดคำนี้ออกมา กลับไม่ได้คำตอบแต่อย่างใด

"เย่เหยียน? เย่เหยียน?"

หลงซวีร้องเรียกอีก

แต่ก็ยังคงไม่มีการตอบรับ

เขามองไปทั่วทุกสารทิศ จึงพบว่าไม่มีร่องรอยของเย่เหยียนแล้ว

"หึ ไอ้ชาติหมาหนีไปไหนแล้ววะ? เป็นไปตามคาด คนนอกตระกูลไว้ใจไม่ได้จริงๆ!"

หลงซวีก่นด่า จากนั้นก็จ้องเขม็งมองชิวอั้นและคนอื่นๆ อย่างโหดเหี้ยม และกล่าวอย่างเยือกเย็นว่า: "อีกเดี๋ยวค่อยมาจัดการพวกแกก็แล้วกัน!"

พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นจู่โจมโดยตรง

ทุกคนไม่ทันได้ป้องกันตัว จึงถูกจู่โจมจนล้มลงกับพื้น และกระอักเลือดออกมา จากนั้นก็ลุกขึ้นไม่ไหว

หลงซวีเห็นเช่นนี้ จึงเดินไปยังหัวใจมังกรโดยตรง

ตึกๆ!

แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้หัวใจมังกร ก็ได้ยินเสียงหัวใจเต้นขึ้นมาอีกครั้ง

จากนั้นก็เห็นว่าหัวใจมังกรได้สั่นสะเทือนเล็กน้อย

เสียงอันแปลกประหลาดนั้นทำให้หลงซวีสับสนอลหม่าน

ตามการเข้าไปใกล้อย่างต่อเนื่องของหลงซวี เสียงเต้นของหัวใจนั้นก็ยิ่งเร็วขึ้น

ตึกๆ!

ตึกๆ!

ตึกๆ ....

ดูเหมือนว่าความเร็วจะเป็นไปตามจังหวะการเข้ามาของหลงซวี

"ไอ้สารเลว ตกลงแกไปซ่อนอยู่ด้านในทำไมกัน?"

หลงซวีค่อนข้างโมโหเดือดดาล และด่าด้วยเสียงเบาๆ จากนั้นก็ยื่นมือจะไปเปิดหัวใจมังกร เพื่อดูสถานการณ์ด้านใน

แต่ทว่าในชั่วพริบตาที่นิ้วมือของเขาสัมผัสกับหัวใจมังกร จู่ๆ พลังอันเงียบสงัดนั้นก็เคลื่อนผ่านนิ้วมือของเขาราวกับกระแสไฟฟ้า

หลงซวีสั่นสะท้านไปทั้งตัว คล้ายกับตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบยื่นมือไปส่งพลัง เพื่อตั้งใจที่จะโจมตีหัวใจมังกรออกไป

แต่พอเขาส่งพลังจากฝ่ามือออกไป

แคร็ก....

ทันใดนั้นหัวใจมังกรขนาดมหึมาก็ได้ปรากฏรอยแยกขึ้นมา

จากนั้นแสงอันเจิดจ้าที่ส่งออกมาจากหัวใจมังกรก็ค่อยๆ มลายหายไป

พื้นผิวของหัวใจมังกรคล้ายกับดินที่แห้งและแตกระแหง มันเริ่มแตกแยกมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ

หลงซวีจ้องมองอย่างตกตะลึง และอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองสามก้าว

อย่างช้าๆ หัวใจมังกรได้แตกออกโดยสิ้นเชิง

"นั่นมัน?"

ชิวอั้นที่ยังคงล้มอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นมองอย่างยากลำบาก เขามองไปยังหัวใจมังกรที่แตกออกด้วยความตกตะลึง

ไม่นาน ทั้งหัวใจมังกรก็แตกออกโดยสมบูรณ์ เหมือนกับเปลือกไข่ ที่แตกออกจากกัน

แต่ด้านในของหัวใจมังกร มีเงาร่างอันสูงตระหง่านยืนอยู่

นั่นก็คือหลินหยาง

เขาหลับตาทั้งคู่ คล้ายกับกำลังลิ้มรสอะไรบางอย่าง

เสื้อผ้าทั้งร่างกายของเขาหายไปทั้งหมด ยกเว้นบางชิ้นที่ไม่ถูกทำลายได้โดยง่าย ก็ไม่มีชิ้นอื่นๆ อีก ผิวของเขาผุดผ่องราวกับหยก ผมเผ้างดงามดำขลับ คิ้วราวกับคมดาบดวงตาราวกับดวงดาว กระดูกและกล้ามเนื้อได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบ

ในเวลานี้ หลินหยางคล้ายกับกลายร่างเป็นคนใหม่!

แต่สิ่งที่ทำให้คนเหลือเชื่อก็คือ แขนทั้งคู่ของเขามีเส้นพลังสีขาวหยกสองเส้น

เส้นพลังเหล่านี้เคลื่อนไหวไปตามการเคลื่อนไหวของแขนทั้งคู่อย่างต่อเนื่อง ราวกับการเคลื่อนไหวของมังกร ซึ่งทำให้คนตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

"หรือว่าแก....ดูดซับพลังแห่งหัวใจมังกรนี้แล้ว?"

หลินหยางมองหลินหยางอย่างตกตะลึง และกล่าวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หลินหยางลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่กลับไม่ได้สนใจ คล้ายกับว่าไม่ได้ยินคำพูดของหลงซวี

หลงซวีโหเดือดดาล: "ไอ้สารเลว แกรนหาที่ตายเหรอ!"

หลงซวีโมโหขึ้นมา และเขาก็รวบรวมพลังทันที จากนั้นก็โจมตีสังหารไปยังหลินหยาง

"ไปตายซะ!"

ครืน!

พลังมังกรได้โจมตีเข้ามาอีกครั้ง ราวกับคลื่นยักษ์ ที่ปราบปรามไปยังหลินหยาง

หลินหยางดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงพลังนี้ จึงขมวดคิ้วทันที และหันหน้าไปมอง

หมัดของหลงซวีได้จู่โจมเข้ามาแล้ว

พลังหมัดนั้นน่าสะพรึงกลัวราวกับว่าสามารถทำลายภูเขาได้ ซึ่งไร้เทียมทานเป็นอย่างยิ่ง

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหมัดนี้ หลินหยางกลับสงบนิ่ง เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย เพื่อหลบเลี่ยงอย่างสบายๆ

ดูเหมือนว่าอานุภาพจากหมัดนั้นจะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาแต่อย่างใด!

"หลงซวี?"