บทที่ 3829 อาณาเขตเทพมังกร

หลินหยางตะลึงไปเล็กน้อย

“รับผิดชอบหน้าที่ที่าสำคัญกว่าอย่างนั้นเหรอ?”

เขาขมวดคิ้วแน่นและพูดออกไปด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจว่า “หัวใจมังกรนี้ฉันได้รับมันมาด้วยความบังเอิญ ไม่ใช่ของขวัญจากตระกูลมังกรของพวกคุณที่ให้มา ฉันไม่รู้สึกว่าฉันจำเป็นต้องรับผิดชอยหน้าที่อะไรที่มันสำคัญ!”

เหอเหล่าหัวเราะแล้วพูดเสียงเรียบว่า “เรื่องบางเรื่อง เกรงว่าถึงจะหลบซ่อนมันยังไงก็จะสามารถหลบซ่อนมันไปตลอดได้!”

คำพูดที่พูดออกมานั้นเห็นได้ชัดว่ามีนัยอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

แต่ดูท่าเเล้วเหอเหล่าไม่อยากที่จะพูดต่อ

“สุสานบรรพบุรษมังกรอยู่ที่นี่ก็เพื่อที่จะผนึกอะไรล่ะ?”

หลินหยางเอ่ยถามอีกครั้ง

“ฉันก็พูดไปแล้วไงว่าฉันเองก็ไม่รู้ อีกทั้งก่อนหน้านี้พวกเราก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับบรรพบุรษเลยหรือบางที นี่อาจจะเป็นความลับก็ได้”

เหอเหล่าส่ายหัวและพูดด้วยเสียงที่ราบเรียบอีกครั้ง “แต่ว่าก็มีอยู่เรื่องหนึ่งที่รู้สึกว่ามันแปลกๆอยู่”

“เรื่องอะไร?”

“นั่นก็คือพลังของชีพจรมังกรเลือดมังกรใต้ดินนั้นเริ่มบางลงเรื่อยๆ นอกจากนี้ ชีพจรมังกรใต้ดินเองก็มีเส้นทางที่สามารถออกไปสู่โลกภายนอกได้ เส้นทางพวกนี้ดูเหมือนว่าจะเกิดจากธรรมชาติ แต่ว่าเมื่อร้อยปีที่ผ่านมานี้เกิดเส้นทางธรรมชาติขึ้นมาเรื่อยๆ”

เหอเหล่ามองไปที่หลินหยางแล้วพูดเสียงนิ่งว่า “คุณรู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร?”

“นับวันคนข้างนอกสามารถเข้ามาในชีพจรมังกรใต้ดินได้มากขึ้น?”

หลินหยางขมวดคิ้ว

“ใช่”

เหอเหล่าพยักหน้า “มันมีปัจจัยภายนอกที่เข้ามาเกี่ยวข้องกัน ซึ่งหมายความว่าชีพจรมังกรใต้ดินที่อยู่มาเป็นร้อยเป็นพันปีนั้นได้ถูกทำลายแล้ว พูดตามจริง ชีพจรมังกรก็หลายมาเป็นแบบนี้ นั่นมันไม่ได้เกินความคาดหมายของฉัน ดังนั้นฉันจะไม่เข้าไปแทรกแซงชีพจรมังกรใต้ดิน สิ่งที่ฉันทำได้มากที่สุดก็คือปกป้องสายเลือดของชีพจรมังกรเพียงเท่านั้น”

“แต่ตอนนี้ ผู้สืบทอดมังกรศักดิ์สิทธิ์ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว ฉันก็หวังว่าตระกูลมังกรจะสามารถเป็นกำลังให้กับลูกของมังกรได้อย่างเต็มที่ เพื่อที่จะติดตามมังกรที่แท้จริงไม่ใช่เป็นเพียงแค่การฝ่าฝืนวิถีสวรรค์ และต่อต้านผู้คนที่เป็นศัตรูกับมังกรให้หมด ”

และเมื่อพูดถึงตรงนี้ เหอเหล่าก็เสมืองมองไปทางหลงเสี้ยว ในแววตาของเขาก็ยังคงมีความสงสัยอยู่

หลงเสี้ยวชะงักไป แต่เขาก็ยังคงรู้สึกไม่เต็มใจ

“เหอเหล่า เขาไม่ใช่คนของเผ่าเราตระกูลเรานะ!”

“บังอาจ นี่นายกำลังดูหมิ่นทายาทมังกรศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นเหรอ?”

เหอเหล่าตะคอกเสียงใส่

“นี่…”

“เชิญทางนี้ครับ ทายาทมังกร”

ตอนนี้ เหอเหล่าหมุนตัวกลับเพื่อจะเดินตรงไปยังหัวของมังกร

หลินหยางยังคงรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่เหอเหล่าคนนี้ก็ไม่ได้ทำร้ายอะไรเขา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินตามไป

“พวกนายรออยู่ตรงนี้แหล่ะ ไม่ต้องตามมา”

เหอเหล่าเห็นจิ่วอวี้ อวี้ปี้หงและคนอื่นๆกำลังจะตามมา แต่เขานั้นก็ได้พูดดักไว้ก่อน

“ไม่ได้ ถ้าหากว่าจู่ๆเหล่าเหอเกิดคิดจะทำร้ายนายท่านของพวกเราขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?”

อวี้ปี้หงตะคอกใส่

“บังอาจ!”

เหอเหล่าเองก็ตะคอกกลับไปด้วยน้ำเสียงเดือดดาล “ที่นี่คืออาณาเขตของเทพมังกร คนนอกห้ามเข้า นอกเสียจากจะเป็นทายาทมังกรเเล้วคนอื่นห้ามเด็ดขาด คนอื่นๆอย่าๆด้คิดก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็จะถือว่าลบหลู่เทพมังกร!”

“แก...”

อวี้ปี้หงเองก็โกรธไม่ต่างกัน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อก็ถูกไป๋เย่พูดดักเสียก่อน

“เอาล่ะๆ อวี้หง พวกเธอก็รออยู่ตรงนี้แหล่ะ!”

เมื่อเห็นว่าไป๋เย่พูดเช่นนี้แล้วทุกคนก็คงได้แต่ทำตาม

“หลงเสี้ยว”

ไป๋เย่มองไปที่คนตระกูลมังกรและพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าว่า “ฉันหวังว่าถ้าฉันออกมาแล้ว ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ ทุกส่วนของร่างกายจะไม่บุบสลายหรือหายไป ถ้าหากว่าเส้นผมของพวกเขาหายไปแม้แต่เส้นเดียวล่ะก็ ฉันจะทำลายตระกูลมังกรให้สิ้นซากเข้าใจไหม?”

เมื่อหลงเสี้ยวได้ยินดังนั้น เขาก็ได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ กรามทั้งสองข้างปูดขึ้นเกิดจากที่เขานั้นกัดฟันกรามเพื่อข่มอารมณ์เอาไว้

แต่อย่างไรก็ตาม หลินหยางในตอนนี้ที่แข็งแกร่งมากกว่าใครในที่นี้นั้น เขาเองก็ไม่กล้าที่จะฝ่าฝืนคำสั่ง

“ป่ะพ่อเฒ่า พวกเราเข้าไปกันเถอะ”

หลินหยางกล่าว

“ได้ เชิญทางนี้!”

เหอเหล่าพยักหน้าพร้อมกับเดินนำทางหลินหยางเข้าไปด้านในส่วนหัวมังกรที่มีขนาดใหญ่ โดยเดินผ่านเข้าไปทางปากของมังกร

และทันทีที่หลินหยางก้าวเข้าไปในปากของมังกร

ตึกๆ！

ตึกๆ！

ตึกๆ...

ส่วนอกตรงตำแหน่งหัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นมาทันที