บทที่ 3830 ฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร

เมื่อเข็มมังกรหงดหมิงปักเข้าสู่หน้าอก บริเวณที่โดนปักนั้นก็นูนขึ้นมาทันที

“อะไรน่ะ?”

เหอเหล่าหายใจถี่แรงเพราะไม่อยากจะเชื่อสายตา

เขารู้แน่ชัดว่าวิธีที่หลินหยางใช้เมื่อครู่คืออะไร

เข็มเงิน!

นี่เป็นวิธีการใช้ยาเพื่อที่จะรักษาและกักเก็บพลังของศพมังกรเอาไว้…

เป็นไปได้ยังไงกัน?

เหอเหล่าเริ่มหายใจติดขัด

ทักษะทางการแพทย์ของตระกูลมังกรนั้นสืบทอดกันมาพันปี แต่ทว่าทักษะการแพทย์ที่เก่าแก่ที่สุดไม่รู้ว่ามีพลังมากกว่าทักษะการแพทย์ของทางโลกมากน้อยแค่ไหน

แต่เข้ารู้ว่าทักษะการแพทย์ของตระกูลมังกรไม่สามารถที่จะต่อต้านพลังของศพมังกรตัวนี้ได้

แต่ทำไม…เด็กหนุ่มคนนี้สามารถทำได้?

“ดูแล้วทักษะการแพทย์ของคุณนี่ไม่เลวเลยนี่”

เหอเหล่าพยักหน้าและพูดเสียงเรียบ “การพึ่งของพวกนี้ไม่ได้เพียงพอต่อการระงับการเต้นของหัวใจมังกร! หากควบคุมด้วยความแข็งแหร่งมากเกินไปก็จะทำให้สูญเสียการควบคุมของหัวใจมังกรไป และนั่นมันจะทำให้ร่างกายนั้นแตกสลายไป ถึงแม้จะเป็นเซียนเป็นเทพก็ไม่สามารถช่วยได้”

หลินหยางกวาดสายตามองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา แต่ไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา แต่ทว่ากลับกรอกยาเข้าปากไป

รอให้ยาอายุวัฒนะนั้นซึมเข้าสู่ร่างกาย เเววตาของหลินหยางนั้นมุ่งมุ่นและยังคงเดินต่อไป

ส่วนเหอเหล่าไม่ได้พูดอะไร เขาเองก็เดินไปข้างหน้า

และในขณะที่กำลังเดินไปนั้น หัวใจมังกรก็เต้นกระสับกระส่ายขึ้นมาอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าเข็มมังกรหงเหมิงจะไม่ได้ควบคุมอาการอะไรเลย หลินหยางใช้เข็มมังกรหงเหมิงแทงเข้าไปที่บริเวณหน้าอกที่สั่นเทาของตัวเองอีกครั้ง หัวใจที่เต้นระรัวที่แทบจะทะลุออกมาเมื่อใดก็ได้

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น เขาแอบเปิดใช้งานพลังมังกรของเขาเพื่อทำให้เข็มมังกรคงที่ แต่ก็ไม่ได้มีผลอะไรเลย

“ต้องพึ่งสิ่งนั้นแล้วล่ะ”

หลินหยางสูดหายใจเข้าเต็มปอด จากนั้นก็กดนิ้วไปที่หน้าอกย้ำๆหลายครั้ง

การกระทำที่มากขนาดนี้ทำให้เนื้อของเขาแทบจะฉีก

และไม่นาน หน้าอกของหลินหยางก็มีเลือดพุ่งออกมา ทำให้เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่อยู่นั้นเเดงฉาน

“เหอะ ทักษะทางการแพทย์ที่เก่าแก่ของตระกูลมังกรเรายังใช้ไม่ได้เลย แล้วทักษะทางการแพทย์ของคุณจะแข็งแกร่งแค่ไหนกันเชียว?”

“งั้นเหรอ?”

หลินหยางกวาดสายตามองไปที่เหอเหล่า จากนั้นก็พูดต่อด้วยน้ำเสียราบเรียบว่า “บางทีผมอาจจะไม่ได้เก่งเท่าคุณ แต่ทักษะทางการแพทย์ของผมก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร”

“งั้นก็หวังว่าคุณจะได้ผลลัพธ์ที่มันดีก็แล้วกัน”

เหอเหล่าพูดเสียงเรียบ

ทั้งคู่เดินไปข้างหน้าต่อไป

ตอนนี้หลินหยางรู้สึกว่าตัวเองนั้นได้เดินเข้ามาถึงส่วนกะโหลกด้านในของหัวมังกรแล้ว

บริเวณรอบๆนั้นขาวโพลน

ส่วนด้านล่างนั้นก็เป็นพื้นกระดูกใหญ่สีขาวเช่นกัน

อากาศที่นี่ค่อนข้างเย็น และยังมีน้ำที่กลายเป็นน้ำเเข็งหยดลงมาอยู่เรื่อยๆ

แต่หลินหยางกลับรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างของเขานั้นเต็มไปด้วยร่องรอยของตะกั่ว

เพราะตอนนี้หลินหยางรู้สึกว่าไม่ได้มีเพียงแต่หัวใจที่เต้นถี่รัวของเขาจะทะลุออกมา ยังมีเลือดที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุดอีกด้วย

ร่างกายของเขาปล่อยควันสีขาวออกมาราวกับว่าร่างกายของเขานั้นถูกขับเลือดออกจนหมดเกลี้ยง…

แต่ก็น่าแปลก

เพราะอุณหภูมิรอบตัวนั้นค่อนข้างเย็น แต่ทว่าร่างกายกลับรู้สึกร้อนอย่างบอกไม่ถูก

หลินหยางได้แต่ขบคิด จากนั้นก็มีเขาก็นั่งลงพร้อมกับท่าขัดสมาธิ

“นี่คุณกำลังจะทำอะไร？”

เหอเหล่าหันไปมองหลินหยาง

“ขับพิษ!”

“ขับพิษงั้นเหรอ？”

เหอเหล่าชะงักไปครู่หนึ่งและมองไปที่หลินหยางด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

“คุณรู้ได้ยังไงว่าตัวเองถูกพิษ?”

“ข้างนอกเย็นแต่ข้างในกลับร้อนรุ่ม แบบนี้ไม่เรียกว่าถูกพิษงั้นเหรอ?”

หลินหยางพูดออกไปแต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามนั้น จากนั้นเข้าก็ใช้ความโชคดีที่มีอยู่ในตอนนี้เริ่มดึงเข็มออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็เเทงเข้าไปที่ร่างกายของตัวเอง

และไม่นาน ร่างกายของหลินหยางก็เต็มไปด้วยเข็มเลินที่ฝังลงบนผิวหนัง

และเมื่อฤทธิ์ของเข็มนั้นได้ผ่านเข้าส่ร่างกายแล้ว ควันขาวที่ออกมาตามร่างกายของหลินหยางก็หายไปทันที

เหอเหล่ารู้สึกประหลาดใจ

“มันใช้ได้ผลจริงๆเหรอ?”

ตอนนี้ เข้าอดไม่ได้ที่จะจ้องดูทักษะทางการแพทย์ของชายหนุ่มคนนี้

และหลังจากที่เวลาล่วงเลยนล่าช้าไปราวครึ่งชั่วโมง หลินหยางก็ได้ลุกขึ้น

“ไปกันต่อเถอะ”