บทที่ 3831 ของล้ำค่าในมังกร

เหอเหล่าไม่เคยคิดเลยว่าบนโลกนี้จะมีคนบ้าคลั่งแบบนี้

งานผ่าสมองมังกรเหรอ?

เขาคิดอะไรอยู่เหรอ?

นี่ไม่ใช่สมองคน ไม่ใช่สมองแมวสมองหมานะ

จะต้องรู้ สมองมังกรไม่เพียงแต่ซับซ้อน แต่ว่าภายในยังมีพลังกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ด้วย

มันอยู่ได้เป็นพันปีไม่เน่าไม่เปื่อย รักษาความสดได้เหมือนเดิม ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์พลังอันน่ากลัวของมันได้แล้ว

คนผู้นี้มีความสามารถระดับไหน ถึงได้กล้าทำเรื่องแบบนี้?

นอกจากนี้ การผ่าตัดสมองมังกรถือว่าเป็นการไม่เคารพต่อบรรพบุรุษตระกูลมังกร และไม่เคารพต่อบรรพบุรุษมังกรด้วย!

“เจ้าหนุ่ม คุณกำลังไม่เคารพเทพมังกร! ไม่เคารพเทพเจ้า! คุณทำแบบนี้ได้ยังไง?”

เหอเหล่าตะโกนพูดขึ้น

แต่หลินหยางไม่สนใจ ตอนนี้ได้เข้าใกล้สมองมังกรใหญ่แล้ว!

“ทุเรศ! ผมไม่มีทางให้คุณทำแผนชั่วสำเร็จหรอก!”

เหอเหล่าเดือดดาล กระโดดขึ้น หมายจะเข้ายับยั้งหลินหยางไว้

แต่เขาเพิ่งจะเข้าใกล้สมองมังกร ก็ถูกพลังอันน่ากลัวสะเทือนออกไป

พลังนี้ เหมือนปล่อยออกมาจากสมองมังกร

เหอเหล่าหายใจติดขัด และมองไปทางหลินหยาง

สิ่งที่เห็นคือเขาในเวลานี้กำลังปากกัดตีนถีบ ขยับร่างเข้าใกล้สมองมังกรทีละนิดๆ

“นี่คือการปกป้องตัวเอง เมื่อมีอันตรายเข้าใกล้ พลังภายในจะปลดปล่อยออกมา บีบผู้ที่เข้าใกล้ให้ถอย!”

“เจ้าหนุ่ม อย่าเข้าไปใกล้ ยิ่งคุณเดินหน้า พลังนี้จะยิ่งแข็งแกร่ง จนกระทั่งฉีกคุณได้ หรือว่าคุณอยากไปตายเปล่าเหรอ? ทำตามที่ผมบอกดีกว่าไหม รับการถ่ายทอดพิธีล้างบาปอยู่ด้านล่าง ถ้าสำเร็จแล้วอาจจะดีกว่านี้อีก!”

เหอเหล่าตะโกนเสียงสูง และยังคาดหวังว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมหลินหยางได้

แต่นาทีนี้หลินหยางได้ทำการตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าว่าใครก็ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดเขาได้

หลินหยางห่างกับสมองมังกรแค่หนึ่งเมตร

แต่เขาในเวลานี้เหมือนร่างกายจะระเบิดแตกร้าวแล้ว

บนสมองอันน่ากลัวนั้น มีรอยจำนวนมากกำลังสั่นไหวเบาๆอยู่

พลังเส้นหนึ่งเหมือนระลอกคลื่นปล่อยออกมาและฟาดบนร่างกายของเขาไม่หยุด

บนร่างหลินหยางปรากฎรอยแตกไม่น้อยแล้ว

แต่เขากัดฟันกรอด ด้านหนึ่งกลืนยา อีกด้านหนึ่งขับเคลื่อนเข็มเงิน และบีบบังคับเนื้อหนังมังสาตัวเองให้มั่นคงแข็งแรง

“พวกคุณรอคอยมานับนานพันไป เพื่อสิ่งนี้เหรอ?

“วันนี้ผมมาแล้ว ผมเป็นคนมีวาสนา ถ้าผมไม่ใช่ ผมจะทำให้ตัวเองใช่!”

หลินหยางจ้องมองสมองมังกร และสังเกตระบบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยกมือขึ้น เคลื่อนไหวนิ้วมืออย่างรวดเร็ว

ฮู!

พลังมังกรรวมตัวกันและกลายเป็นดาบลมปราณ

ดาบลมปราณมีความยาวสองเมตร ภายนอกดูเหมือนมีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง

หลินหยางมองสมองมังกร และขยับร่างกายเข้าไปใกล้ จากนั้นถือดาบลมปราณ จ้องมองจุดที่ต้องการ แล้วใช้ดาบลมปราณฟาดลงไปอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย

และวินาทีที่ลมปราณดาบหั่นไปทางสมองมังกร

ฮู!

พลังบริเวณสมองมังกรพรั่งพรูอย่างบ้าคลั่ง บริเวณนั้นที่ถูกหั่นเปิด เหมือนมีพลังมังกรบริสุทธิ์ปลดปล่อยออกมา

หลินหยางสีหน้าเปลี่ยน หมายจะหลบซ่อน แต่กลับไม่กล้า จึงทำได้เพียงกัดฟันกรอด ต้านพลังเหล่านี้

“คนผู้นี้…บ้าไปแล้วเหรอ?”

เหอเหล่าเบิกตาโพลงกว้าง มองหลินหยางด้วยความตะลึง ปากก็บ่นพึมพำ

แต่หลินหยางกลับเหมือนลืมความเจ็บปวด เขาจ้องมองระบบสมองที่อยู่ด้านหน้า และเริ่มเคลื่อนไหวมีดผ่าตัดในมืออย่างคล่องแคล่ว

สมองมังกรถูกเปิดออกช้าๆ

สิ่งที่ถูกผนึกมาไม่รู้นานเท่าไหร่ ค่อยๆทะลักออกมากับพลังมังกร และค่อยๆถูกหลินหยางสัมผัสได้

เขาพนันถูก

สมองใหญ่นี้ คือสมบัติล้ำค่าอันหนึ่ง…

เหอเหล่าไม่มีทางลืมสิ่งที่ตัวเองเห็นในวันนี้ได้เด็ดขาด

สถานการณ์ตอนนี้ จะต้องเข้าในกระดูก เข้าใน DNAของเขาแล้ว

ไม่สามารถสูญหายมลายไปได้!

นาทีนี้ ทั้งสมองใหญ่ตายหมดแล้ว

หรืออาจจะพูดได้ว่า สมองใหญ่นี้ไม่เคยมีชีวิตอยู่เลย

ที่มันอยู่ได้เป็นพันปีโดยที่ไม่เน่าเปื่อยเป็นเพราะมันมีพลังที่บริสุทธิ์อยู่ในสมองมังกร

พลังมังกรนี้กับพลังแห่งหัวใจมังกรเป็นหนึ่งเดียวกัน

และตอนนี้ หลินหยางได้เปิดสมองมังกรแล้ว

พลังภายในถูกตีพ่าย

แน่นอนว่าสมองมังกรจึงเริ่มเหี่ยวเฉาและเน่า

“ความยิ่งใหญ่ของเทพมังกร ถูกคุณทำลายหมดสิ้นแล้ว!”

เหอเหล่าร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด พูดออกมาทั้งน้ำตา

“ไม่”